✧ જ્યારે સાદગી ઈશ્વર હતી ✧
જ્યારે મનુષ્ય પાસે વિજ્ઞાન નહોતું,
પણ જાણવાની તરસ હતી,
તે આકાશને જોતો નમ્ર બની જતો,
ધરતીને સ્પર્શતો આભારી થઈ જતો।
તેને ધર્મ શીખવાડવો પડતો નહોતો,
કારણ કે જીવન પોતે પાઠશાળા હતું।
ચૂલો બધાનો એકસરખો સળગતો,
ભોજનનો સ્વાદ સૌના મોઢે સમાન હતો।
કોઈ ધનિક નહોતું, કોઈ ગરીબ નહોતું,
ફરક ફક્ત વાસણનો હતો,
જીવનના સ્વાદમાં ભેદ નહોતો।
જ્યારે વિજ્ઞાન આવ્યું,
મનુષ્યે તારાઓમાં નજર નાખી,
પણ પોતાની આંખોમાં ઝાંખી ગુમાવી।
ધર્મ બજાર થયો,
અને શાંતિ એક પ્રોડક્ટ બની ગઈ।
સાધના હવે પેકમાં મળે છે,
પ્રાર્થના હવે અવાજમાં ગુમ છે,
મંદિરમાં દિપક બળે છે,
પણ અંતરમાં અંધકાર વધુ છે।
હવે દરેક પાસે સ્વપ્ન છે,
પણ આત્મા ક્યાંક ખોવાઈ ગઈ છે।
વિજ્ઞાન ભવિષ્ય આપે છે,
ધર્મ પરલોક —
પણ વર્તમાન ખાલી છે।
હવે ભક્તિ મંચ પર છે,
સંતો લાઈટમાં છે,
અને માણસ અંધારામાં છે।
અને પ્રશ્ન ઉભો થાય છે —
શું આ બધામાં હજુ પણ
આત્માની ચીજ બચી છે?
હા, પણ હવે એ એકલતામાં છે।
જે પોતાના સ્વપ્ન તોડી શકે,
તે જ એને સાંભળી શકે।
હવે ધર્મ મંદિર નથી,
પણ મનુષ્યની ઈમાનદારી છે।
હવે ગુરુ શબ્દ નથી,
પણ પોતાના અંતરનું પ્રતિબિંબ છે।
એક દિવસ ફરી આવશે,
જ્યારે વિજ્ઞાન અને આત્મા એક થશે —
જ્યારે સાદગી ફરી ઈશ્વર બનશે,
અને મૌન ફરી ભાષા બનશે।
---
✍🏻 🙏🌸 — 𝓐𝓰𝓎𝓪𝓣 𝓐𝓰𝓎𝓪𝓷𝓲
