॥ જીવનની ઘટમાળ ॥
કિનારે પથ્થરો રગડીને,
સમય પર સુવાળાં રૂપ પામે છે,
એમ માણસ પણ સતત મથીને,
જીવનમાં શ્રેષ્ઠતાને વરે છે;
વાણીમાં હોય મીઠાશ ને કાર્યમાં જેનું તેજ,
જગત આખું નમે તેને, મળે એવું જ એને સહેજ.
સફળતાના શિખર પર જ્યારે,
પગ તારો મુકાય છે,
ત્યારે વહાલાંઓની આંખમાં પણ,
ઘણીવાર ઈર્ષ્યા દેખાય છે;
ઠોકર મારનારા તો ઘણાં મળશે અહીં તને,
પણ હિંમત રાખજે તું, જીત તારી જ સદૈવ લખાય છે.
જરૂરતના સમયે લોકો જો,
તને યાદ કરે,
તો સહેજે માઠું ન લગાડતો,
તારું નૂર તો જ સ્મરે;
ઘોર અંધકારમાં જ મીણબત્તીની ખરી કિંમત હોય છે,
તું પ્રકાશ છે પૂર્ણ ચંદ્રમાનો, એ ગર્વ તારામાં ભરે.
હકીકતો છુપાવીને કોઈ,
ક્યાં જીતી શક્યું છે?
પાપનું પોટલું પાતાળમાં પણ,
ક્યાં ટકી શક્યું છે?
ઉઘાડું પડશે સત્ય એક દિવસ સૂરજની જેમ,
કર્મોનો હિસાબ અહીં, કુદરત ક્યાં કદીક ચૂક્યો છે?
- *ઉમાકાન્ત*
