Most popular trending quotes in Hindi, Gujarati , English

World's trending and most popular quotes by the most inspiring quote writers is here on BitesApp, you can become part of this millions of author community by writing your quotes here and reaching to the millions of the users across the world.

New bites

धर्म नहीं, बोध है

✍🏻 — 𝓐𝓰𝔂𝓪𝓣 𝓐𝓰𝓎𝓪𝓷𝓲

सूत्र १ — धर्म सिखाया नहीं जाता, जागा जाता है।

व्याख्यान:
जो तुम्हें धर्म “सिखाता” है, वह तुम्हें नींद में रखना चाहता है।
क्योंकि सिखाया गया धर्म याद बनता है, और याद कभी अनुभव नहीं होती।
धर्म तब घटता है जब भीतर का कोई कोना हिलता है,
जब तुम सुनना छोड़कर देखना शुरू करते हो — भीतर से।

---

सूत्र २ — सुनना शब्द से होता है, समझना मौन से।

व्याख्यान:
सुनना है — कान की आदत।
समझना है — चेतना की दृष्टि।
जो सुनता है, वह गुरु ढूंढता है।
जो समझता है, वह स्वयं गुरु बन जाता है।
सत्य कभी बाहर से नहीं आता;
वह भीतर की नमी से फूटता है।

---

सूत्र ३ — धार्मिकता चतुराई की अंतिम कला है।

व्याख्यान:
जो शब्दों से तुम्हें बांध सके, वही “गुरु” कहलाता है आज।
धर्म अब अनुभव नहीं, प्रस्तुति बन गया है।
धार्मिक व्यक्ति बोलता बहुत है,
पर भीतर कुछ भी नहीं जलता —
बस शब्दों का धुआँ फैलता है।

---

सूत्र ४ — जो तुम जानते वही ज्ञान नहीं है।

व्याख्यान:
ज्ञात हमेशा पुराना होता है — बीता हुआ।
धर्म तो उस क्षण में खिलता है जहाँ कुछ भी ज्ञात नहीं।
जो पहले से तय है, वह विज्ञान है;
जो अभी प्रकट हो रहा है, वही आध्यात्म है।
ज्ञान का आरंभ अज्ञात के सामने नतमस्तक होने से होता है।

---

सूत्र ५ — ईश्वर भाषा नहीं, भावना पढ़ता है।

व्याख्यान:
संस्कृत या किसी भाषा में गाया गया मंत्र,
अगर भीतर से नहीं निकला, तो केवल ध्वनि है।
प्रार्थना तब सच्ची है जब शब्द खुद गिर जाएँ,
और भीतर का मौन बोल उठे।
ईश्वर भाषा का पंडित नहीं है —
वह दिल का श्रोता है।

---

सूत्र ६ — सरलता खो गई है, गूढ़ता बिक गई है।

व्याख्यान:
धर्म जितना कठिन दिखे, उतना आकर्षक हो जाता है।
लोगों को सरल सत्य पर भरोसा नहीं —
वे जटिलता में ही रहस्य खोजते हैं।
पर धर्म का असली रहस्य उसकी सादगी में है।
जो सहज है, वही पवित्र है।

---

सूत्र ७ — धर्म ब्रांड नहीं, बोध है।

व्याख्यान:
जब धर्म संस्था बनता है, तो जीवित रहना छोड़ देता है।
जब नाम, झंडे, किताबें और प्रचार जुड़ते हैं,
तब बोध की जगह व्यवसाय आ जाता है।
सच्चा धर्म किसी ध्वज के नीचे नहीं —
किसी मौन आत्मा के भीतर पलता है।

---

सूत्र ८ — धर्म वहाँ शुरू होता है जहाँ भय, भाषा और ब्रांड तीनों मिटते हैं।

व्याख्यान:
भय तुम्हें अनुयायी बनाता है, भाषा तुम्हें विभाजित करती है,
और ब्रांड तुम्हें अंधा बनाता है।
जब ये तीनों गिर जाएँ —
तभी तुम्हारा धर्म जन्म लेता है।
तब प्रार्थना नहीं करनी पड़ती —
साँस ही प्रार्थना बन जाती है।

bhutaji

"वो चला गया... पर मैं आज भी वहीं ठहरी हूँ"
कभी-कभी मोहब्बत खत्म नहीं होती, बस रुक जाती है उस मोड़ पर जहाँ किसी ने "अलविदा" कहा था।
ये शायरी उसी अधूरी कहानी का एहसास है —
एक ऐसे दिल की दास्तान जो हारकर भी प्यार करना नहीं छोड़ा।
#SadLove #EmotionalShayari #DilSeLikha #SilluWrites
#shayari #sadshayari #loveshayari #emotional #heartbroken #dilkejazbaat #hindishayari #pain #noorwrites #silluwrites

sillulohamrod

ચાંદનીને ખભે ચમકતું આકાશ ચૂપચાપ જૂએ છે...
તારાઓ જો ને ખુલ્લી આંખે,મારી હાજરી પૂરે છે...

નઝર આકાશ સામે જોને અડીખમ ઊભી છે...
હૃદયમાં એની સ્મૃતિ હંમેશા સળવળી છે..

હવા તો જાણે તન કરતાં મન ને વધુ અડકી છે...
રાતના અંધકારમાં પાંપણો કંઈક વધુ ચમકી છે...

પ્રશ્નો ઘણા જવાબો શોધવા,રાત ક્યારેય થાકતી નથી...
સ્મૃતિના ચમકારા પાછળ એક અલગ દુનિયા વસેલી છે...

શાંત છે બધું આસપાસ , હૃદયમાં થોડી કંપારી છે...
યાદ,વાત,રાત. બસ તમારી,ને આંખોમાં હળવી ચમકારી છે...

હું જાગું રાત પણ જાગે,તારાઓની પણ પાકી યારી છે...
બંને ની ખાલી દુનિયામાં ચાંદ ની મહેરબાની છે...

truptirami4589

મારી પ્રિય જીવનસંગિની સપના,
​મારા જન્મદિવસને આટલો સુંદર અને યાદગાર બનાવવા બદલ હું તારો જેટલો આભાર માનું, તેટલો ઓછો છે. સપના, તું માત્ર મારી પત્ની જ નથી, પરંતુ ખરા અર્થમાં મારી જિંદગીની સાચી દોર છે.
​તારી શુભેચ્છાઓ અને પ્રેમભર્યો વ્યવહાર મારા માટે દુનિયાની સૌથી મોટી ભેટ છે. તું હંમેશા મારા જીવનમાં સ્થિરતા, શાંતિ અને ખુશીઓ લાવે છે. જીવનના દરેક ઉતાર-ચઢાવમાં તું મારો મજબૂત આધારસ્તંભ બનીને ઊભી રહી છે.
​તારા સાથ અને સહકાર વિના આ દિવસ કે મારું જીવન, બંને અધૂરા છે. મારા માટે જે કંઈ પણ કર્યું છે, તે બદલ હૃદયપૂર્વક આભાર.
​હું નસીબદાર છું કે મને તારો સાથ મળ્યો છે.

બસ એજ તારા પરછાયા અશ્વિનના દિલથી વંદન 🙏

ashwinrathod6053

🌸 જય જય શ્રી જલારામ 🌸

ઠક્કર કુળનો એ દીકરો, થયો વિરપુરનો બાપા,
ભૂખ્યાંને ભોજન આપી દીધું, બની ગયો સૌનો આશા।

રામ નામમાં લીન હૃદય, દયાળુ મન નિરાળો,
વિરબાઈ સાથે કરી સેવા, પ્રેમનો દિપક બળેલો।

અન્ન ખૂટે નહીં એ અક્ષયપાત્રની કહાની,
માનવતાનો દીવો બાપા, પ્રકાશે વિશ્વ નિરંતરાની।

આજે 226મી જયંતિએ લઈએ એક સંકલ્પ નવો,
દયાથી ભરીએ જીવન આપણી, એ જ સાચો રસ્તો ભલો।

🙏 જય જલારામ બાપા 🙏
#226મીJalaramJayanti #Seva #Kindness #JalaramBapa

nensivithalani.210365

કલમ પણ કમાલની ચીજ
વાવી દે લાગણીનાં બીજ…
-કામિની

kamini6601

🟢धनको घमन्ड

देउताहरूमा सबैभन्दा धनी कुबेर थिए । कहिलेकाहीँ देउताहरू धनसम्पत्तिको खाँचो पर्दा उनैकहाँ पुग्थे। कुबेर पनि मदत गरेर पठाउँथे । यसरी ठूलठूला देउताहरूसमेत आफूकहाँ मदत माग्न आउँछन् भन्दै कुबेर लाई धनको घमन्ड चढ्दै गयो। उनको घमन्डका बारेमा देउताहरूलाई थाहा नभएको होइन तैपनि सबै चुप थिए । गणेशजीचाहिँ कसरी कुबेरको घमन्ड तोडौँ भनी मौकाको खोजीमा थिए ।

एक दिन कुबेरले ठूलो भोजको आयोजना गरे । सबै देवी देउताहरूलाई निम्तो गरियो। भोजमा बलवान् भीमसेनदेखि रिसाहा ऋषि दुर्वासा सम्म थिए। सबै जना कुबेरको ठाँटबाँट देखी दङ्ग र आश्चर्यचकित भए । एक छिनपछि ठूलो भुँडी हल्लाउँदै गणेशजी पनि त्यहीँ पुगे ।

कुबेरले गणेशजीलाई देख्नेबित्तिकै बडो सम्मानका साथ भित्र लगे । उनलाई विभिन्न प्रकारका खाने कुरा खुवाउन थालियो । गणेशजी आफ्ना अगाडि भएका सबै खाने कुरा सिद्ध्‌याउन थाले । उनलाई खुवाउन मान्छेहरूले दौडादौड गर्दै खाने कुरा ल्याए । जति खाने कुरा ल्याए पनि गणेशजी एकै गाँसमा सिद्ध्याइदिन्थे । गणेशजीलाई खाने कुरा थप्दाथप्दै पकाएका सबै खाने कुराहरू सकिए । अझ पनि गणेशजीको पेट भरिएको थिएन ।

उता भान्सामा अरू खाने कुरा तयार पारिँदै थियो, यता गणेशजी अझै खाने कुरा ल्याऊ भनी माग्दै थिए ।

खाने कुरा ल्याउन ढिलो भयो भनी गणेशजी आफैं भान्सामा पुगे । पकाउँदा-पकाउँदैका खाने कुरा झिक्दै खान थाले। भान्सामा पनि सबै खाने कुरा सिद्धियो। गणेशजी मलाई अझ खाने कुरा चाहियो भन्दै कुर्लन थाले । कुबेरले गणेशजीसँग बिन्ती गर्दै भने “अब त नपकाएका दाल-चामल र तरकारी मात्र छन् । केही छिन पर्खनुपर्यो ।" गणेशजी झन् गर्जदै खोइ, कहाँ राख्या' छ, त्यही भए पनि ल्याउनुपर्यो भन्दै भण्डारतिर लागे । भण्डारमा भएभरका सबै अन्नहरू त्यत्तिकै खाइदिए। गणेशजीले खाएर भण्डार पनि रित्तो पारे। खोइ त अरू अन्नहरू कहाँ छन् ? भन्दै गणेशजी उफन थाले । कुबेरले आफ्नो त्यत्रो भण्डार पनि रित्तो भएको देखी उनको हंसले ठाउँ छोड्यो । कुबेर डराउँदै भन्न थाले "अब त भण्डारमा सबै थोक सकियो, केही छिन पर्खनुहोस् । म बाहिरबाट मगाउँछु ।”

यो सुनेपछि गणेशजी झन् रिसाएर भन्न थाले "तिम्रो भण्डारमा मलाई पेटभरि खुवाउने अन्नपात नभए किन डाक्यौ त ? मलाई त ज्यादै भोक लागेको छ । तिमीलाई भए पनि खान्छु ।"

गणेशजीको यो कुरा सुनेपछि कुबेर डरले भाग्न थाले । कुबेर अघि-अघि भाग्दै गए भने गणेशजी पछि-पछि लखेट्दै गए । धेरै बेरको दौडादौडपछि कुबेर कैलाशमा शङ्करजीलाई गुहार्न पुगे ।

कुबेरलाई देखेपछि शङ्करजीले भन्नुभयो - "कुबेर किन यसरी आत्तिएका ? के भयो ?"

कुबेर हात जोड्दै भन्न थाले "प्रभु, मैले बिराएँ, मेरो ज्यान बचाउनुहोस् । मैले बेर्थैमा आफ्नो धनको घमन्ड गरें ।"

शङ्करजीले गणेशजीलाई पनि सोध्नुभयो - "किन गणेश, कुबेरलाई किन लखेटेको ?'

गणेशजीले भने - "भगवान्, कुबेरले मलाई निम्तो डाकेर पेटभरि खान दिएनन्, भोकै छु ।"

"तिमी भित्र जाऊ, आमासित मागेर पेटभरि खाऊ ।" शङ्करजीले गणेशजीलाई सम्झाएर भित्र पठाउनुभयो ।

त्यहाँबाट कुबेर आफू कहिल्यै पनि धनको घमन्ड नगर्ने प्रतिज्ञा गरी फर्के ।

rajukumarchaudhary502010

🟢धनको घमन्ड

देउताहरूमा सबैभन्दा धनी कुबेर थिए । कहिलेकाहीँ देउताहरू धनसम्पत्तिको खाँचो पर्दा उनैकहाँ पुग्थे। कुबेर पनि मदत गरेर पठाउँथे । यसरी ठूलठूला देउताहरूसमेत आफूकहाँ मदत माग्न आउँछन् भन्दै कुबेर लाई धनको घमन्ड चढ्दै गयो। उनको घमन्डका बारेमा देउताहरूलाई थाहा नभएको होइन तैपनि सबै चुप थिए । गणेशजीचाहिँ कसरी कुबेरको घमन्ड तोडौँ भनी मौकाको खोजीमा थिए ।

एक दिन कुबेरले ठूलो भोजको आयोजना गरे । सबै देवी देउताहरूलाई निम्तो गरियो। भोजमा बलवान् भीमसेनदेखि रिसाहा ऋषि दुर्वासा सम्म थिए। सबै जना कुबेरको ठाँटबाँट देखी दङ्ग र आश्चर्यचकित भए । एक छिनपछि ठूलो भुँडी हल्लाउँदै गणेशजी पनि त्यहीँ पुगे ।

कुबेरले गणेशजीलाई देख्नेबित्तिकै बडो सम्मानका साथ भित्र लगे । उनलाई विभिन्न प्रकारका खाने कुरा खुवाउन थालियो । गणेशजी आफ्ना अगाडि भएका सबै खाने कुरा सिद्ध्‌याउन थाले । उनलाई खुवाउन मान्छेहरूले दौडादौड गर्दै खाने कुरा ल्याए । जति खाने कुरा ल्याए पनि गणेशजी एकै गाँसमा सिद्ध्याइदिन्थे । गणेशजीलाई खाने कुरा थप्दाथप्दै पकाएका सबै खाने कुराहरू सकिए । अझ पनि गणेशजीको पेट भरिएको थिएन ।

उता भान्सामा अरू खाने कुरा तयार पारिँदै थियो, यता गणेशजी अझै खाने कुरा ल्याऊ भनी माग्दै थिए ।

खाने कुरा ल्याउन ढिलो भयो भनी गणेशजी आफैं भान्सामा पुगे । पकाउँदा-पकाउँदैका खाने कुरा झिक्दै खान थाले। भान्सामा पनि सबै खाने कुरा सिद्धियो। गणेशजी मलाई अझ खाने कुरा चाहियो भन्दै कुर्लन थाले । कुबेरले गणेशजीसँग बिन्ती गर्दै भने “अब त नपकाएका दाल-चामल र तरकारी मात्र छन् । केही छिन पर्खनुपर्यो ।" गणेशजी झन् गर्जदै खोइ, कहाँ राख्या' छ, त्यही भए पनि ल्याउनुपर्यो भन्दै भण्डारतिर लागे । भण्डारमा भएभरका सबै अन्नहरू त्यत्तिकै खाइदिए। गणेशजीले खाएर भण्डार पनि रित्तो पारे। खोइ त अरू अन्नहरू कहाँ छन् ? भन्दै गणेशजी उफन थाले । कुबेरले आफ्नो त्यत्रो भण्डार पनि रित्तो भएको देखी उनको हंसले ठाउँ छोड्यो । कुबेर डराउँदै भन्न थाले "अब त भण्डारमा सबै थोक सकियो, केही छिन पर्खनुहोस् । म बाहिरबाट मगाउँछु ।”

यो सुनेपछि गणेशजी झन् रिसाएर भन्न थाले "तिम्रो भण्डारमा मलाई पेटभरि खुवाउने अन्नपात नभए किन डाक्यौ त ? मलाई त ज्यादै भोक लागेको छ । तिमीलाई भए पनि खान्छु ।"

गणेशजीको यो कुरा सुनेपछि कुबेर डरले भाग्न थाले । कुबेर अघि-अघि भाग्दै गए भने गणेशजी पछि-पछि लखेट्दै गए । धेरै बेरको दौडादौडपछि कुबेर कैलाशमा शङ्करजीलाई गुहार्न पुगे ।

कुबेरलाई देखेपछि शङ्करजीले भन्नुभयो - "कुबेर किन यसरी आत्तिएका ? के भयो ?"

कुबेर हात जोड्दै भन्न थाले "प्रभु, मैले बिराएँ, मेरो ज्यान बचाउनुहोस् । मैले बेर्थैमा आफ्नो धनको घमन्ड गरें ।"

शङ्करजीले गणेशजीलाई पनि सोध्नुभयो - "किन गणेश, कुबेरलाई किन लखेटेको ?'

गणेशजीले भने - "भगवान्, कुबेरले मलाई निम्तो डाकेर पेटभरि खान दिएनन्, भोकै छु ।"

"तिमी भित्र जाऊ, आमासित मागेर पेटभरि खाऊ ।" शङ्करजीले गणेशजीलाई सम्झाएर भित्र पठाउनुभयो ।

त्यहाँबाट कुबेर आफू कहिल्यै पनि धनको घमन्ड नगर्ने प्रतिज्ञा गरी फर्के ।

rajukumarchaudhary502010

🟢धनको घमन्ड

देउताहरूमा सबैभन्दा धनी कुबेर थिए । कहिलेकाहीँ देउताहरू धनसम्पत्तिको खाँचो पर्दा उनैकहाँ पुग्थे। कुबेर पनि मदत गरेर पठाउँथे । यसरी ठूलठूला देउताहरूसमेत आफूकहाँ मदत माग्न आउँछन् भन्दै कुबेर लाई धनको घमन्ड चढ्दै गयो। उनको घमन्डका बारेमा देउताहरूलाई थाहा नभएको होइन तैपनि सबै चुप थिए । गणेशजीचाहिँ कसरी कुबेरको घमन्ड तोडौँ भनी मौकाको खोजीमा थिए ।

एक दिन कुबेरले ठूलो भोजको आयोजना गरे । सबै देवी देउताहरूलाई निम्तो गरियो। भोजमा बलवान् भीमसेनदेखि रिसाहा ऋषि दुर्वासा सम्म थिए। सबै जना कुबेरको ठाँटबाँट देखी दङ्ग र आश्चर्यचकित भए । एक छिनपछि ठूलो भुँडी हल्लाउँदै गणेशजी पनि त्यहीँ पुगे ।

कुबेरले गणेशजीलाई देख्नेबित्तिकै बडो सम्मानका साथ भित्र लगे । उनलाई विभिन्न प्रकारका खाने कुरा खुवाउन थालियो । गणेशजी आफ्ना अगाडि भएका सबै खाने कुरा सिद्ध्‌याउन थाले । उनलाई खुवाउन मान्छेहरूले दौडादौड गर्दै खाने कुरा ल्याए । जति खाने कुरा ल्याए पनि गणेशजी एकै गाँसमा सिद्ध्याइदिन्थे । गणेशजीलाई खाने कुरा थप्दाथप्दै पकाएका सबै खाने कुराहरू सकिए । अझ पनि गणेशजीको पेट भरिएको थिएन ।

उता भान्सामा अरू खाने कुरा तयार पारिँदै थियो, यता गणेशजी अझै खाने कुरा ल्याऊ भनी माग्दै थिए ।

खाने कुरा ल्याउन ढिलो भयो भनी गणेशजी आफैं भान्सामा पुगे । पकाउँदा-पकाउँदैका खाने कुरा झिक्दै खान थाले। भान्सामा पनि सबै खाने कुरा सिद्धियो। गणेशजी मलाई अझ खाने कुरा चाहियो भन्दै कुर्लन थाले । कुबेरले गणेशजीसँग बिन्ती गर्दै भने “अब त नपकाएका दाल-चामल र तरकारी मात्र छन् । केही छिन पर्खनुपर्यो ।" गणेशजी झन् गर्जदै खोइ, कहाँ राख्या' छ, त्यही भए पनि ल्याउनुपर्यो भन्दै भण्डारतिर लागे । भण्डारमा भएभरका सबै अन्नहरू त्यत्तिकै खाइदिए। गणेशजीले खाएर भण्डार पनि रित्तो पारे। खोइ त अरू अन्नहरू कहाँ छन् ? भन्दै गणेशजी उफन थाले । कुबेरले आफ्नो त्यत्रो भण्डार पनि रित्तो भएको देखी उनको हंसले ठाउँ छोड्यो । कुबेर डराउँदै भन्न थाले "अब त भण्डारमा सबै थोक सकियो, केही छिन पर्खनुहोस् । म बाहिरबाट मगाउँछु ।”

यो सुनेपछि गणेशजी झन् रिसाएर भन्न थाले "तिम्रो भण्डारमा मलाई पेटभरि खुवाउने अन्नपात नभए किन डाक्यौ त ? मलाई त ज्यादै भोक लागेको छ । तिमीलाई भए पनि खान्छु ।"

गणेशजीको यो कुरा सुनेपछि कुबेर डरले भाग्न थाले । कुबेर अघि-अघि भाग्दै गए भने गणेशजी पछि-पछि लखेट्दै गए । धेरै बेरको दौडादौडपछि कुबेर कैलाशमा शङ्करजीलाई गुहार्न पुगे ।

कुबेरलाई देखेपछि शङ्करजीले भन्नुभयो - "कुबेर किन यसरी आत्तिएका ? के भयो ?"

कुबेर हात जोड्दै भन्न थाले "प्रभु, मैले बिराएँ, मेरो ज्यान बचाउनुहोस् । मैले बेर्थैमा आफ्नो धनको घमन्ड गरें ।"

शङ्करजीले गणेशजीलाई पनि सोध्नुभयो - "किन गणेश, कुबेरलाई किन लखेटेको ?'

गणेशजीले भने - "भगवान्, कुबेरले मलाई निम्तो डाकेर पेटभरि खान दिएनन्, भोकै छु ।"

"तिमी भित्र जाऊ, आमासित मागेर पेटभरि खाऊ ।" शङ्करजीले गणेशजीलाई सम्झाएर भित्र पठाउनुभयो ।

त्यहाँबाट कुबेर आफू कहिल्यै पनि धनको घमन्ड नगर्ने प्रतिज्ञा गरी फर्के ।

rajukumarchaudhary502010

ભૂલે તું તારું કર્મ કેમ કહે માધવ
ચાલતો રહે થાકે કેમ કહે માધવ
જો મનની અંદર છે શક્તિનો ધોધ
કોઈ નથી હું છું સાથે કહે માધવ
વિપત પડે સાદ કરજે કહે માધવ
હું આવી ઊભો રહીશ પલભરમાં

mr.mehul sonni

moxmehulgmailcom