વણઝાર જ કરીએ છીએ આપણે જીવનમાં...
આશાઓની,અપેક્ષાઓની,સપનાઓની,સંબંધોની...
અને બસ ચાલી નીકળીએ છીએ આપણી વણઝાર લઈને...
રસ્તો કે દિશા તો મળે અને ભુલાઈ જાય...
પણ આ વણઝાર નો ભાર તો વધતો જ જાય....
ઘસાઈ જઈએ,થાકી જઈએ બેસી જઈએ,આગળ વધીએ....
પાછળ વણઝાર પણ એમની એમજ....
આશાઓ છૂટે,અપેક્ષાઓ તૂટે,સપનાઓ ભૂલાય અને સંબંધો ખોવાય..
પણ વણઝાર તો એમની એમ યાદી બનીને માથે ....,
અસ્તવ્યસ્ત થતું જાય બધું જ સાથે...
પછી તો ભાર જબરો લાગે,હાંફી જવાય આપમેળે...
પણ ભાર લઈ ને જ ચાલવાનું....
ટેવ પડી છે ને...
ક્યારેક એકલા ચાલી ને જોવાય વણઝાર વગર...
અઘરું છે પણ છોડવું પડે....
અંતરમાં કંઇક ખોળવું પડે...
પછી મળે આનંદ ની એ પળ...
હોય વણઝાર સાથે તોય જીવનમાં હોય મોજ....
-Tru...
