મને ખબર નથી પડતી લોકોને સ્ટેજ પર ચઢી માઈકમાં બોલવાનો આટલો ક્રેઝ કેમ છે?
અમારાં ઘરમાં કે અમારાં મિત્રવર્તુળમાં કોઈનેય એવો શોખ નથી.. અમે તો આરામથી લોકોની વચ્ચે બેસી પ્રોગ્રામની મજા માણતા હોઈએ અને તોય કેટલીક વાર કોમેડી થઈ જ જાય છે...એક પ્રસંગ કહું ધ્યાનથી વાંચજો હોં,
અમારાં એક દૂરના મિત્રએ ફલાણી જગ્યાએ જઈને સ્ટેજ ઉપર ચઢી પાંચ મિનિટ એમનું વક્તવ્ય આપેલું, પછી એનો વિડિયો બનાવ્યો, ફોટો ખેંચ્યા અને એને બધા ગ્રુપમાં શેર કર્યા, ફેસબુક પર પણ પોસ્ટ લખી, આટલેથી સંતોષ ના થયો તે બધાને પર્સનલી પણ મેસેજ કર્યો અને છેલ્લે હદ તો ત્યારે થઈ કે સામેથી મળવા આવીને બધાને પૂછવા લાગ્યા, “મારો વિડિયો જોયો. ફલાણી જગ્યાનો હું મેમ્બર છું ત્યાં એક પ્રોગ્રામમાં હું બોલેલો, સ્ટેજ ઉપર જઈને!"
હવે આપણે શરમમાં પણ એ ભાઈના વખાણ કરવાં પડે.. પછી ભલે ને એમનો વિડિયો જોયો જ ના હોય.
આટલે સુધી તોય ઠીક હતું હદ તો ત્યારે થાય જ્યારે એ પાછા તમને સલાહ આપે છે, એમણે કહ્યું, “તમે લોકો ક્યાંય સ્ટેજ ઉપર નથી જતા! હું તમને કોઈ જગ્યાએ જોતો નથી. હવે એમ ના કહેતા કે તમને રસ નથી."
હવે આવા વખતે અમે લોકો તો બોલવાનું બંધ કરી મરક મરક હસતાં હોઈએ પણ કોઈક ટકોર કરનાર મિત્ર નીકળી જ આવે જે એ ભાઈને મોઢામોઢ કહી દે, આઇ મીન ચોપડાવી દે, “ઓય ઘન ચક્કર તું નવો નવો જે ગ્રુપમાં જોડાયો છે એ ગ્રુપ સાહેબે જ બનાવેલું, પ્રેસિડેન્ટ પદેથી પણ એમણે નવા લોકોને તક મળે એટલે જ રાજીનામું આપ્યું હતું..."
પછી પાછા એ મુરબ્બી ફરતા ફરતા ફરી મળવા આવે, આ વખતે પૂરી તપાસ કરીને આવે અને કહે, “તમે તો બઉ ઊંડા હોં... હું બોલતો હતો તો વચમાં રોક્યો પણ નહિ કે કશુંય કહ્યું પણ નહિ..!" પછી ખોટું ખોટું હસે..
મને થાય ભાઈ શ્રી અમે ક્યાં તમને આમંત્રણ આપીને અમારા અવગુણ અને તમારાં ગુણ ગાવા બોલાવેલા... બસ ચાલ્યા જ આવો છો તે...?
