बुहारी कामबाट आएर फेरि काममै फर्किन्छिन्…
यही हो धेरै घरको नबोलिएको यथार्थ।
बाहिर दिनभरि पसिना बगाएर थाकेको शरीर लिएर जब बुहारी घरको ढोका खोल्छिन्,
त्यो ढोका आरामको होइन — अर्को जिम्मेवारीको सुरुवात हुन्छ।
अफिसको तनाव, बाटोको थकान, मनको बोझ…
यी सबैलाई थिचेर उनी सिधै भान्सातिर लाग्छिन्।
किनकि उनलाई थाहा छ —
यदि उनी बसेर एकछिन सास फेर्छिन् भने,
कसैले भन्नेछ —
“काम गर्ने बुहारी भएर पनि घरको काम गर्न मन छैन जस्तो छ।”
घरका अरू सदस्यहरूको लागि काम “सहयोग” हुन सक्छ,
तर बुहारीको लागि काम “कर्तव्य” नै मानिन्छ।
उनको थकान देखिँदैन,
उनको चुपचाप सहने बानीलाई “स्वभाव” भनिन्छ,
र उनको संघर्षलाई “नियमित कुरा” भनेर बेवास्ता गरिन्छ।
कहिलेकाहीँ उनी मुस्कुराउँदै खाना पकाउँछिन्,
तर त्यो मुस्कानभित्र
आरामको चाहना, माया खोज्ने मन,
र “आज कसैले मेरो लागि पनि एक कप चिया बनाइदिए हुन्थ्यो” भन्ने सानो इच्छा लुकेको हुन्छ।
तितो सत्य के हो भने —
घरलाई घर बनाउन सबैले साथ दिनुपर्छ,
तर धेरै घरमा अझै पनि
बुहारी मात्र घर बनाउने जिम्मेवारी बोकेर हिँडिरहेकी हुन्छिन्।
सम्मान ठूलो काम गरेर मात्र पाइँदैन,
कहिलेकाहीँ “तिमी थाक्यौ होला, बस म गर्छु” भन्ने एउटा वाक्यले
कसैको मन जित्न सक्छ।
घर त्यही सुन्दर हुन्छ
जहाँ बुहारीलाई सदस्य होइन —
छोरीजस्तै महसुस गराइन्छ। ❤️
