माणसं
माणसं...
ती वाचनात नसतात,
ती नजरेत लपलेली असतात.
कधी एखाद्या थांबलेल्या श्वासात,
तर कधी नकळत सांडलेल्या अश्रूत असतात.
ज्यांना आपण समजून घेतो,
तेच कधी आरश्यासारखे तुटून जातात.
आणि जे अनोळखी वाटतात,
तेच जखमांवर बोट ठेवतात... पण प्रेमानं.
माणसं दूर जात नाहीत,
ती अंतःकरणाच्या कोपऱ्यात
गुपचूप विसावलेली असतात —
एकटी, शब्दावाचून, पण उपस्थित.
शब्दांनी नाही,
तर शांततेनं उलगडत जातात ही माणसं.
ती जिंकता येत नाहीत —
फक्त समजून घेता येतात...
आणि विसरूनही चालत नाही.
By Fazal Abubakkar Esaf
From Vaibhavawadi ..
