କାଗଜର କାହାଣୀ
ମୁଁ କାଗଜ...
ଧଳା ମୁଁ, ନିରବ ମୁଁ,
ତଥାପି ମୋ ନିରବତା ଭିତରେ
ଲୁଚି ରହିଛି
ହଜାର ହଜାର କାହାଣୀ,
ହଜାର ହୃଦୟର କଥା।
ଦିନେ ମୁଁ ଥିଲି
ଗୋଟିଏ ସବୁଜ ଗଛର ଡାଳରେ।
ପବନ ଆସିଲେ
ଡାଳ ସହ ଦୋଳି ଉଠୁଥିଲି,
ବର୍ଷା ଆସିଲେ
ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା ଜଳରେ ଭିଜୁଥିଲି,
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ
ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲି।
ମୋ ଶିରାରେ ଥିଲା ସବୁଜିମା,
ମୋ ମନରେ ଥିଲା ଜଙ୍ଗଲର ଗନ୍ଧ,
ମୋ ଛାୟା ତଳେ
ଥକି ଯାଇଥିବା ମଣିଷ
କିଛି ସମୟ ପାଇଁ
ଶାନ୍ତିରେ ବସୁଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ଦିନେ
ମୋ ଜୀବନର ଦିଗ ବଦଳିଗଲା।
ମୁଁ ଗଛଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲି,
ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲି,
ପାଣିରେ ମିଶିଗଲି,
ଯନ୍ତ୍ର ଭିତରେ ଗଲି,
ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପରେ
ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଲି...
ମୁଁ ହୋଇଗଲି
ଗୋଟିଏ କାଗଜ।
ମୋ ଦେହ ଧଳା ଥିଲା,
କିନ୍ତୁ ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ
ଲେଖା ଥିଲା
ଅସଂଖ୍ୟ ରଙ୍ଗର କାହାଣୀ।
କେହି ମୋ ଉପରେ
ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ
ନିଜ ନାମ ଲେଖିଲା।
କେହି ଲେଖିଲା
ପ୍ରେମର ପ୍ରଥମ ଶବ୍ଦ।
ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଶିଶୁ
ମୋ ଉପରେ ଅକ୍ଷର ଲେଖି ଲେଖି
ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତର
ପ୍ରଥମ ପାଦ ରଖିଲା।
ଗୋଟିଏ ମାଆ
ନିଜ ପୁଅ ପାଇଁ
ଆଶୀର୍ବାଦ ଲେଖିଲା।
ଗୋଟିଏ ବାପା
ଦୂରେ ଥିବା ଝିଅକୁ ଲେଖିଲେ—
“ସବୁବେଳେ ଖୁସିରେ ରହିବୁ।”
ଆଉ ଜଣେ ପ୍ରେମିକ
କମ୍ପିଥିବା ହାତରେ ଲେଖିଲା—
“ମୁଁ ତୁମକୁ କେବେ ଭୁଲିବି ନାହିଁ।”
ମୁଁ କିଛି କହିଲି ନାହିଁ,
କେବଳ ସେ ସବୁ ଶବ୍ଦକୁ
ମୋ ହୃଦୟ ଭିତରେ
ସାଇତି ରଖିଲି।
କେବେ ମୁଁ
ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ ହେଲି,
କେବେ କବିତା,
କେବେ ଗଳ୍ପ,
କେବେ କାହାର ସ୍ୱପ୍ନ।
କେହି ମୋ ଉପରେ
ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତ ଲେଖିଲା,
କେହି ପୁଣି
ନିଜ ଅତୀତର ଲୁହ
ମୋ ଉପରେ ଝରାଇଲା।
ମୁଁ ଦେଖିଛି
ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ଖାତା,
ଲେଖକଙ୍କ ନିଦହୀନ ରାତି,
କବିଙ୍କ ଅଧୁରା ପଦ,
ସୈନିକଙ୍କ ଘରକୁ ଲେଖା ଚିଠି।
ସେହି ଚିଠିରେ
ମୁଁ ଘରର ମାଟିର ଗନ୍ଧ ପାଇଛି,
ମାଆର ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରିଛି,
ପରିବାରର ଅପେକ୍ଷା ଦେଖିଛି।
ଲୋକେ କୁହନ୍ତି
ମୁଁ ନିର୍ଜୀବ।
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜାଣେ—
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲେଖା ଶବ୍ଦର
ଗୋଟିଏ ହୃଦୟ ଅଛି।
ମୋ ଉପରେ ଲେଖା
ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ବାକ୍ୟ
କାହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ
ବଦଳାଇ ଦେଇପାରେ।
ଗୋଟିଏ ଦସ୍ତଖତ
କାହାର ଭବିଷ୍ୟତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରେ।
ଗୋଟିଏ ଚିଠି
ଦୂରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ହୃଦୟକୁ
ପୁଣି ନିକଟକୁ ଆଣିପାରେ।
ଗୋଟିଏ କବିତା
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମନରେ
ପୁଣି ଆଶାର ସକାଳ
ଜନ୍ମ ଦେଇପାରେ।
ତଥାପି
ମୋ କାହାଣୀ ସବୁବେଳେ
ସୁନ୍ଦର ନଥିଲା।
କେବେ ମୋତେ
ଚିରି ଦିଆଗଲା,
କେବେ ପୋଡ଼ି ଦିଆଗଲା,
କେବେ ଅଳିଆଗଦାରେ
ଫିଙ୍ଗି ଦିଆଗଲା।
ଯେଉଁ ମୋ ଉପରେ
କେବେ କାହାର
ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ କଥା
ଲେଖା ହୋଇଥିଲା,
ସେହି ମୁଁ
ଦିନେ ହୋଇଗଲି
“ଅଦରକାରୀ”।
ସେତେବେଳେ ବୁଝିଲି—
ମଣିଷ ପ୍ରାୟତଃ
କୌଣସି ଜିନିଷର ମୂଲ୍ୟ
ତାହା ପାଖରେ ଥିବାବେଳେ
ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ।
ତଥାପି ମୋର
କୌଣସି ଅଭିଯୋଗ ନାହିଁ।
କାରଣ ମୋ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ
କେବଳ ବଞ୍ଚି ରହିବା ନୁହେଁ।
ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି—
କାହାର ହୃଦୟରେ
ଗୋଟିଏ ସତ୍ୟ
ଛାଡ଼ି ଯିବା।
ମୁଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ,
ମୋ ଅକ୍ଷର ଲିଭିଯାଏ,
ମୋ ରଙ୍ଗ ହଳଦିଆ ପଡ଼ିଯାଏ,
ତଥାପି ଯଦି
ମୋ ଉପରେ ଲେଖା
ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ
କାହାର ହୃଦୟରେ
ଜୀବନ୍ତ ରହିଯାଏ,
ତେବେ...
ମୁଁ ଏବେ ମଧ୍ୟ
ଜୀବନ୍ତ।
ମୁଁ କାଗଜ।
ମୋର ଆରମ୍ଭ
ଗୋଟିଏ ଗଛଠାରୁ ହୋଇଥିଲା,
କିନ୍ତୁ ମୋର ସତ୍ୟ ଗନ୍ତବ୍ୟ
ମଣିଷର ହୃଦୟ।
ମୋତେ ଭାଙ୍ଗିପାର,
ମୋତେ ଚିରିପାର,
ମୋତେ ପୋଡ଼ିପାର—
କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ
କାହାର ମନର ସତ୍ୟକୁ
ଥରେ ମୋ ଭିତରେ
ସାଇତି ରଖିଛି,
ତେବେ ମୋ କାହାଣୀ
ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପରେ ମଧ୍ୟ
କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି
ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବ।
କାରଣ...
କାଗଜ କେବଳ କାଗଜ ନୁହେଁ।
କେବେ ସେ
କାହାର ସ୍ମୃତି,
କେବେ କାହାର ପ୍ରେମ,
କେବେ କାହାର ପ୍ରାର୍ଥନା,
କେବେ କାହାର
ଶେଷ ଚିଠି,
ଆଉ କେବେ...
କୌଣସି ଅଜଣା ମଣିଷର ହାତରେ
ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା
ଗୋଟିଏ ନୂଆ ଦୁନିଆ।
