એક પાંદડું, જીદે ચડ્યું,
થયું નિજ પરિવારથી જુદું.
ઝાડથી છૂટું પડીને એ પાંદડું
ખૂબ હરખાય છે,
હાશ ! છૂટયા હવે આ ભીડથી,
મનથી એ મલકાય છે.
વાયુ સાથે વહેતું વહેતું
આમ તેમ લહેરાય છે,
સૃષ્ટિ બહારની ખૂબ સુંદર છે !
એને એવું મનમાં થાય છે.
ઝાડ પર રહ્યાં ચિપકીને
ત્યાં આમ ક્યાં રખડાય છે !
ત્યાં તો બસ બીજાઓ,
મારી સાથે રોજ અથડાય છે,
અહીં તો વાયુ સાથે
મજેથી ઉડીને જવાય છે,
ને ઝરણાની સાથે ખળખળ
ગીતો મજાના ગવાય છે.
પાણી સાથે ઉછળતાં
ને કૂદતાં એ મલકાય છે,
પણ સુખ ક્ષણભંગૂર છે
એ એને ક્યાં સમજાય છે.
ઝરણાંમાંથી વહેતું જ્યારે
કિનારે પહોંચી જાય છે,
જાનવરોનાં ખર નીચે
જ્યારે ખૂબ રગદોળાય છે.
પીડાથી કણસતું એ
હવે ખૂબ પસ્તાય છે,
ઝાડ સાથે જોડાયેલા હોવાનું
મૂલ્ય એને સમજાય છે.
આઝાદી વ્હાલી લાગે
પણ મોંઘી સાબિત થાય છે,
સંયુકત પરિવાર બન્ધન નહિં
પણ જીવનનો સાચો પર્યાય છે._
પણ અફસોસ....કે અત્યારે નહીં સમજાય..
સંયુક્ત પરિવાર સુખી પરિવાર...
