સમયની રેત પર ડગલાં માંડતો હું જતો હતો,
પોતાના જ સપનાના આકાશમાં રાચતો હતો.
ત્યાં અચાનક નસીબે એક નવી ચાલ ચાલી,
જીવને મારી સામે એક કઠિન પરીક્ષા આણી મેલી!
લાગ્યું કે હવે હારી જઈશ, હવે થાકી જઈશ,
અંધકારના આ સાગરમાં ક્યાંક ડૂબી જઈશ.
પરિચિત ચહેરાઓ પણ હવે અજાણ્યા લાગતા હતા,
મારી હિંમતના પાયા જાણે અંદરથી હલતા હતા.
પણ એ જ ક્ષણે ભીતરેથી એક અવાજ આવ્યો,
"તું હારવા માટે નહીં, પણ લડવા માટે જન્મ્યો!"
મેં મુસીબતોની આંખમાં આંખ મિલાવી,
હારની બીક છોડી, જીતવાની એક જીદ જગાડી!
જેમ સોનું અગ્નિમાં તપીને કુંદન બને છે,
તેમ માનવી પણ સંઘર્ષમાં તપીને જ મહાન બને છે.
દરેક ઘા મને નવું સત્ય સમજાવતો ગયો,
પરીક્ષાનો આ રસ્તો જ મને અંદરથી ઘડતો ગયો.
ઓ દુનિયાના લોકો, આ મારો અનુભવ છે ખાસ,
મુશ્કેલીમાં ક્યારેય ના છોડવો પોતાનો વિશ્વાસ.
પડીને ઉભા થવું, એ જ સાચી વીરતાની વાત છે,
હારવું એ અંત નથી, એ તો નવી શરૂઆત છે!
"જ્યારે દુનિયાના દરવાજા એક પછી એક વસાતા ગયા,
ત્યારે જ મારા પોતાના હૃદયના દ્વાર ઉઘડતા ગયા.
એકલતામાં જ મને મારી અસલી તાકાતની પરખ થઈ,
ભીડમાં જે ખોવાયેલું હતું, એ પોતાની જ ઓળખ થઈ.
શીખ્યો હું કે દીવો ભલે નાનો હોય પણ અંધકાર સામે લડે છે,
સંઘર્ષમાં એકલો હોવા છતાં, જે લડે છે એ જ ચઢે છે."
"મેં જોયું છે કે રાત ગમે તેટલી કાળી ને લાંબી હોય,
સવારના પહેલા કિરણ પાસે એને હંમેશા હારવું પડે છે.
નદી પથ્થરો સાથે ભટકાઈને જ પોતાનો લય મેળવે છે,
કુદરત પણ એને જ કસે છે, જે જીતવાની ક્ષમતા ધરાવે છે.
દરેક આંસુમાં મેં આવતી કાલની મુસ્કાન છુપાયેલી જોઈ,
કસોટીના એ તાપમાં જ મેં મારી નબળાઈઓ ધોઈ."
