અસ્તિત્વની સફરે
એક હતો આરવ... અને એક હતી મીરા.
આરવ પાસે શબ્દોની કમી નહોતી... પરંતુ તેની તોટડાતી વાણી દરેક લાગણીને હોઠ સુધી આવીને અટકાવી દેતી. લોકોના હાસ્યથી બચવા તેણે ચૂપ રહેવાનું શીખી લીધું.
મીરા પણ હંમેશાં હસતી રહેતી. છતાં અરીસા સામે ઊભી રહેતી ત્યારે તેને પોતાના ચહેરા કરતાં પોતાની ખામીઓ વધુ દેખાતી.
કદાચ બંનેની વાર્તા અલગ હતી...
પણ અધૂરપ એકસરખી હતી.
એક અચાનક મુલાકાતે બંનેને સામસામે ઊભા કરી દીધા.
શરૂઆતમાં બંનેએ એકબીજાને જોયા...
અને ધીમે ધીમે પોતાની જાતને.
આરવે પહેલી વાર એવી આંખો જોઈ, જે તેના અટકતા શબ્દોથી આગળ જોઈ શકતી હતી.
અને મીરાએ પહેલી વાર એવી નજર અનુભવી, જેમાં તેના દેખાવ કરતાં તેનું અસ્તિત્વ વધુ સુંદર લાગતું હતું.
ધીમે ધીમે બંનેને સમજાયું...
ખામીઓ તેમનામાં નહોતી,
ખામી તો એ નજરોમાં હતી, જે માણસને સમજતા પહેલાં જ તેને માપી લેતી હતી.
જે દિવસે તેમણે પોતાની જાતને જેવી હતી એવી સ્વીકારી લીધી...
એ દિવસે દુનિયાની નજરનો ભાર પણ હળવો થઈ ગયો.
કારણ કે...
સાચી વ્યક્તિ આપણને બદલતી નથી,
એ આપણને પોતાની જ નજરમાં સ્વીકારતા શીખવી જાય છે.
કેટલીક મુલાકાતો પ્રેમકથા નથી બનતી...
એ અસ્તિત્વ સુધી પહોંચવાનો રસ્તો બની જાય છે. 🤍
દિકરી ની કલમે ✍️
written by Devi thakkar
