"काही नाती बोलत नाहीत"
फज़ल इसाफ
काही नाती...
नकळत श्वास घेतात,
नाही तक्रार, नाही आवाज —
फक्त अस्तित्वात विरघळत जातात.
जणू उन्हात ठेवलेला जुना कागद,
ज्याचे अक्षर झरझर झिजत असते,
पण प्रत्येक ओळीत एक गोष्ट अजूनही लपलेली असते.
तू जवळ होतास…
जसं जुन्या पुस्तकांचा वास —
जो मनात भिनतो,
पण हातात धरता येत नाही.
प्रेम म्हणजे काही ऋतु नाही
जो दिनदर्शिकेत लिहून ठेवावा.
ते एक नितळ भावना आहे,
जी काळाच्या खांद्यावर डोकं टेकवून
गप्प बसून हसते, शांतपणे.
तू गेला, तेव्हा काही तुटलं नाही,
फक्त ते क्षण हरवले
जे तुझ्या नावाच्या ठोक्यांवर धडधडायचे.
कधी कधी वाटतं —
तूही का कधी माझ्यासारखाच
गर्दीत एखाद्या शांत चेहर्यात
माझी छबी शोधतोस?
कदाचित प्रेमाचा शेवट असाच असतो —
ना काही संगतीची गाणी,
ना काही विरहाचे सूर,
फक्त एक न गाण्यात आलेलं गीत
जे प्रत्येक धडधडीनंतर
थोडं थोडं अधिक अपूर्ण होतं जातं.
