My Journey Moments ( Real Story)
......... Fazal A Esaf
ही कथा एका सामान्य माणसाच्या असामान्य वेदनेची आहे. एका नशेत हरवलेल्या आत्म्याची, ज्याने आयुष्याच्या तुकड्यांवर एक क्षणाचं मैत्र जपलं… आणि मागे उरले केवळ आठवणींचे ठसे.
"जिवंतपणाची बस"
सरकारी वसाहतीच्या बसथांब्यावर उभं राहणं, म्हणजे एका नव्या जगाची दारं उघडण्यासारखं असतं. रोज एकच वेळ, तेच चेहरे, आणि तरीही प्रत्येकाची कहाणी निराळी.
त्या दिवशी मी बोरिवलीच्या दिशेने जाणाऱ्या बसमध्ये चढलो. बस गर्दीने भरलेली होती. जागा मिळाली नाही म्हणून मी खिडकीशेजारी उभ्या असलेल्या एका माणसाशेजारी जाऊन उभा राहिलो. डोळे थोडे लालसर, शर्टावर जुनाट दारूचा डाग, आणि चेहऱ्यावर एक अजब निर्विकार भाव. त्याच्या शेजारी जागा रिकामी होताच, मी बसलो.
"अब भी ज़िंदा हूँ, जीने दो...
बड़ी बरसात है, पीने दो..."
कानात एक ओळ ठिणगीसारखी आदळली.
लोक कुजबुजत होते — "दारू पिऊन आलाय वाटतं."
"काय गाणं म्हणतोय पाहिलं का?"
"वास किती येतेय!"
पण माझं लक्ष त्याच्या आवाजातल्या जिवंतपणाकडे होतं. एका नशेतही गात असताना त्याच्या आवाजात एक वेदना होती — ती खोटी नव्हती. नकळत माझ्या ओठातून निघालं,
"तुमचं गाणं खूप सुंदर आहे."
त्याने चकित होऊन माझ्याकडे पाहिलं. क्षणभर त्याच्या डोळ्यांत एक असहाय प्रेमाचा लहर दिसला. एक असा भाव, जणू अनेक वर्षांनी कुणीतरी त्याच्या असण्याची नोंद घेतली.
पुढे मग रोज त्या वेळेला तो दिसू लागला. थोड्या दिवसात ओळख झाली. नाव होतं त्याचं — केदार.
"तू माझ्या पोरासारखा वाटतोस रे... कोणी नाही माझं बोलायला..." असं म्हणायचा.
कधी बिस्किट, कधी एखादा केक घेऊन यायचा माझ्यासाठी.
मीही त्याच्या वेदनेत सामील झालो होतो.
"माझा मुलगा आणि मुलगी... दोघंही एकाच अपघातात गेले...
बायको... अजूनही त्या दिवसात अडकलीये. आम्ही एकमेकांपासून खूप लांब गेलो आहोत.
आणि मी? दारूत शरण गेलो.
दुखं झोपत नाहीत रे... म्हणून मी झोपायला मदती घेतली..."
त्याचं बोलणं ऐकताना वाटायचं, माणूस कधी पूर्ण नशेच्या आहारी जात नाही,
तो फक्त आपल्या वेदनांना थोपवण्यासाठी आधार शोधतो.
त्या दिवसांत मी खूप काही शिकत होतो —
सामान्य चेहऱ्यांच्या मागे किती असामान्य शोकं लपलेली असतात.
मग एक दिवस तो दिसलाच नाही.
एका आठवड्यानंतर त्याच्या घरून फोन आला.
त्याचा पुतण्या होता.
"काका गेले हो… हार्ट अटॅक आलाय.
तुमच्याबद्दल नेहमी बोलायचे... बसमधल्या त्यांच्या मित्राबद्दल."
फोन खाली ठेवताना माझे डोळे पाणावले होते.
---
मूल्यशिक्षण
आपण जगत असतो, धावत असतो... पण कधी कुणाचं दुःख, एक शब्द, एक गाणं,
आपल्या मनात घर करतं.
दारूच्या वासामागे एक बाप लपलेला असतो,
शब्दांच्या मागे एक सारा संसार गडगडलेला असतो.
जगात प्रत्येक माणूस एक कथाच असतो.
कधी ऐकायला थांबा...
कदाचित कुणाच्या अखेरच्या आठवणीत आपण असू.
---
शेवटची नोंद:
केदारसारख्या कित्येक "अदृश्य" लोकांचा प्रवास आपल्या शेजारी चालू असतो.
त्यांची गाणी, त्यांच्या वेदना, त्यांचं अस्तित्व —
सगळं आपल्याशी बोलत असतं.
फक्त आपण ऐकतो का?
