आज समुद्रकिनारी एक लहानसा मुलगा वाळूने घर बांधत होता.
त्याचं ते छोटंसं जग, त्या खाऱ्या वाऱ्यांतही शांत होतं.
मी विचारलं,
"कशासाठी बांधतोय हे घर?"
तो म्हणाला,
"कुटुंबासाठी!"
थोडं हसत हसत मी पुढचा प्रश्न विचारला,
"अरे, पण तू तर अजून लहान आहेस… लग्न वगैरे झालंय का?"
तो हसला.
"अजून खूप लहान आहे. पण जेव्हा लग्न करीन,
तेव्हा अशा कुणाशी करीन जी घरही सांभाळेल… आणि मनही."
त्याचं ते निरागस बोलणं,
त्या समुद्राच्या लाटांवर हळूच उमटलं.
क्षणभर त्या लाटांनीही थांबून त्याचं स्वप्न ऐकलं असावं…
मी त्याच्याकडे पाहिलं,
हसलो…
आणि निघून गेलो.
मनात एक प्रश्न घेऊन —
आजचं जग एवढं मोठं आहे, पण एवढ्याशा मुलाचं स्वप्न किती खरं वाटलं…
