कधीकधी वाटतं की आपण सगळेच शोधात आहोत —
कोणाच्या तरी आवाजाचा, स्पर्शाचा,
किंवा फक्त एका नजरेतल्या आपुलकीचा.
पण ज्या क्षणी ती नजर दूर वळते,
तेव्हा आयुष्य भरते फक्त एकाच प्रश्नाने — 'मी कमी पडलो का?'
प्रेम हे तितकंच खरं असतं,
जितकं आपण त्यात स्वतःला विसरतो.
म्हणूनच कधी कधी, प्रेमात जिंकल्यावरही हरल्यासारखं वाटतं,
आणि हरल्यावरही, एका शांत समाधानाची किनार लाभते.
संबंध म्हणजे केवळ दोन लोकांचा समारंभ नव्हे,
तर दोन वेगळ्या काळांचा, स्वप्नांचा, आणि वेदनांचा संगम असतो.
आणि ते टिकून राहतात तेव्हा,
जिथे शब्द अपुरे पडतात, तिथेही समजूत उरते.
माणूस एकटा असतो जेव्हा तो विसरतो की त्याचे दुःख,
एखाद्याच्या स्पर्शाने गहिरे होण्याऐवजी, हलकेही होऊ शकतात.
पण या गर्दीत, जेव्हा आपलेच लोक 'परके' होतात,
तेव्हा प्रश्न येतो — माणूस खरोखर एकटाच जन्मतो का?
