पावसाचा पहिला थेंब
मिट्टीची ओल गंधूनी वाहते,
भासते जणू आठवणींचं आकाश,
पावलांच्या ठशांत उगमले काही,
शब्दांचे कवडसे ओंजळीत खास।
पावसाचं पाणी, सावरलेलं स्वप्न,
गालावरून ओघळणारी वेळ,
सरींच्या कुशीत विसावलेली धरती,
जणू जीवघेणं शांततेचं बेल।
विजेची लपंडाव, काळजाच्या मागे,
क्षणभर प्रकाश, पुन्हा काळोख सावळा,
ती डोळ्यात खेळते, तशी ती आठवण,
धडधडत्या हृदयाचा विसरलेला काळा।
तुझ्या आठवांनी भिजतो मी आज,
हा सुगंध न मिटणाऱ्या पत्रासारखा,
पावसात गुंतलेला, गारवा पेलतो,
आणि मनामनात उमटतो नवा पहाटचा दवा।
