" કેદ"
"ખુલ્લાં આસમાન માં ઉંચે ઉંચે ઉડતી એક ચકલી,
બેફિકર જીવનને આનંદ થી એ રોજ ભરતી..
પહાડો, જંગલો, નદીઓ ની તાજી હવાઓ ખૂદતી,
હર એક પળ ને મોજ મસ્તી માં એ તો નિત્ય જીવતી.
એક દિવસ કંઈક સોહામણું દીઠું ગગનથી સોનેરી,
હોય જો એવું ઘર એનું એવી ઈચ્છા મનમાં કરતી.
જઈ બેઠી એ છોડી સર્વ આસમાન ની મસ્તી,
સોનેરી ચમકતી દુનિયા લાગી એને વહાલી.
થોડા દિવસ એ દુનિયા માં- એ ભુલી દુનિયા પોતાની,
મોહ -માયા એ ચમકારા ની એવી એને ભાળી.
વહેતા સમય સાથે હવે એ લાગી જરા અકળાઈ,
પાંખો પાસે હોવા છતાં લાગ્યું ગઈ પાંખ કપાઈ..
ખુશીઓ સાથે નથી સંપર્ક ને મોજ મસ્તી તો રિસાઈ,
'એકાએક થયો અહેસાસ, આ તો પાંજરામાં પુરાઈ'...
મિત્તલ પુરોહિત..
