વહાલી લાગણી,
જ્યાં ને ત્યાં છલકી ન પડ અત્યારે. કોઈના એક ઘડીના શ્વાસના પણ ઠેકાણા નથી ને તું વિશ્વાસ અને અવિશ્વાસની બાજી રમે છે?
આ માણસજાત છે ! કેટલી વાર કહ્યું કે "ખોટી અપેક્ષા ન રાખ." શું મળ્યું તને? આ ખારા દરિયા સિવાય. કોઈ નહિ આવે દીકરી, તું નાહક ઉછળે છે."
બની જા એક ચટાન. કોની હિંમત છે કે તને તોડી શકે ?
બની જા એક અઘરી ઊડાન, હું પણ જોવ કોણ તને રોકી શકે ? બાકી હર જગ્યાએ આંખોના ઊંડાણ ન શોધ. એ આંખોની અસલિયત આ ચશ્માંએ છુપાવી દીધી છે. એ આંખોની ભીનાશ રંગીન સપનામાં સુકાઈ ગઈ છે. તું હજી ગમ ને ઉમંગને નથી ઓળખી શકી વ્હાલી ! બેય વ્યકત કરવા તું શીદને અધીરી થાશ? વિચાર અને વાગોળ, તારી શિથિલ ભાવનાઓને ! તું જ માધ્યમ છો આ જીવનની હર એક ક્ષણની પણ, ઓવરટેકને પણ બ્રેક મારવી પડે.
સમજી જા શાનમાં,ને આવી જા ભાનમાં.
મજબુત ને માયાળું તો છો જ ને તું ! તો હવે સમજણી બની સાચી જગ્યાએ વહેજે. તને શું ખબર આ લુચ્ચાઈ છે માનવજાતની !જ્યાં વહેણ વધુ હોય ત્યાં જ ડેમ બાંધે.
બંધિયાર પાણી તો ગંધાય પણ ખરૂં ને કેદી પણ ખરૂં.
તું તો પંખી છો આભનું. તને ન હોય બંધન.
માનવજાતને નમન કર પણ સ્વમાની બની ને!
બધું કામ આંખનું ન હોય જીભને પણ વ્યકત કરવા દે.
વધુ ન છલકીશ. વધુ ન ઊડીશ કે વધુ ન તડપીશ.
યાદ રાખજે 'અતિની ગતિ ન હોય.'
બહુ ઉપકારના ઘુંટડા પીવડાવીશને તો આ જ માણસજાત ઝેરની ઉલ્ટી જ ઓકશે.'તારા ભલા માટે સાચું કહેનારી તારી જ 'મા'.
લિ. અંતરવાચા..
લેખક : શિતલ માલાણી
૨૯/૯/૨૦૨૦
મંગળવાર..
