સફર -૬
ભાગ-૬ (આગળ)
જુઆન ધીરે ધીરે સારો થતો જતો હતો,ડોક્ટરની મંજૂરી થી ઓફિસ માં બે કલાક જતો થયો હતો.તેણે જોયું કે પોતાની ગેરહાજરીમાં દર્શીએ ઓફિસના સ્ટાફનું ને સાથે સાથે ધંધાનું ધ્યાન યોગ્ય રીતે પૂર્ણ કર્યુ હતું .બધાજ દર્શીના વખાણ કરતા થાકતાજ નહિ.ત્યારે તેણે દાદીને પોતાના મનની વાત કરી .દાદી એ તેના મા બાપ ને સોહના માતા પિતાને વાત કરી.બધાજ ખુશ હતા,પણ દર્શી તો બીજાજ કાર્યમાં લાગી હતી.તેનુ મન સદામાં અટક્યું હતું.તેણે તો સદાને દત્તક લેવાની બધીજ તૈયારી કરી દીધી હતી.દર્શી જ્યારે જ્યારે જુઆનને મળતી તો જુઆન હિમ્મત ભેગી કરતો પણ તેના તેજ સામે જાંખો પડી જતો ,કંઈજ બોલી સકતો નહિ.એક સાંજે તે દર્શીને લઈ જ્યા સોહનો અકસ્માત થયો હતો ત્યા લઈ આવ્યો,બે ધડી દર્શી ધડકન તેજ થઈ ગઈ .શ્વાસ અટકી ગયો.જુઆને હિમ્મત કરી કહ્યું ,”દર્શી જેટલી તાકત હોય તેટલી તાકાત થી સોહ ને બોલાવ.”
દર્શી વિચારમાં પડી કેમ જુઆન મને આવું કહે છે?
થોડીવાર પછી તે ચાલવા લાગી,ફરી જુઆને એને એજ કહ્યું .તેણી ના મનના ભાવ ને વિચારે વેગ પકડ્યો ને તેણીએ જોર જોરથી ચિલ્લાવા માંડ્યું ,”સોહ પાછો આવીજા....”નહી નહીતો વીસ પચ્ચીસવાર પછી તે ખૂબ જ રડી.જુઆને તેને પોતાની બાહોમાં લઈ ને એની પીઠ થપથપાવી ને શાંત કરી.કેટલાય વરસોનો ભાર જાણે હળવો થઈ ગયો.હૃદયના ખૂણો જે ભાર તળે દબાયેલો હતો તે ભાર ને પ્રતિસાદમાં ડૂબી ગયો.વમળ ચક્ર ફરી જાણે હાંફી ગયું .જુઆને એ હથેળીને સ્પર્શી કહ્યું ચાલ પાછા જઈએ.દર્શીએ પોતાના હાથને એ સ્પર્શથી પલડવા
દીધો..એક જગ્યાએ તે બેસી ગઈ ને જુઆનને બેસાડી બોલી મારા વૃધ્ધ ચાર મિત્રો નું શું...? જુઆને કહ્યું ,”તું ધરે આવ તો તને કહુ.” બન્ને ઘરે પહોંચ્યા તો ત્યાં શાંતિ હતી.જુઆનના ઘરના બગીચામાં સુંદર સજાવટ કરવામાં આવી હતી.સામેના ગેસ્ટહાઉસમાં અંધારૂ હતું .ત્યા પહોંચતા પહોંચતા ધીરે ધીરે પ્રકાશ ફેલાવા લાગ્યોને
દરવાજા ખૂલ્યા ત્યાં ચારે વૃધ્ધો ને પાંચમા અંજુદાદી બેઠા હતા.જુઆનને બધા જ વળગી પડ્યા.દર્શી આ દ્રશ્ય જોઈ
ભાવુક થઈ ગઈ. તેણીએ જુઆનને આંખોથી આવકાર્યો.
બન્ને જણે નક્કી કર્યા મુજબ જાહેર કર્યુ કે બન્ને સાથે રહેશે પણ મિત્ર બનીને ,વડીલો થોડા મુંઝાયા.પણ તે મંજૂર કરી તેઓ એ ગેસ્ટ હાઉસમાં રહેવાની મંજૂરી બતાવી.બીજે દિવસે સવારે જુઆને ત્યા જ નાસ્તો કર્યો.
તે અને દર્શી સાથે પોતપોતાની ઓફિસે જવા નીકળ્યા.
સાંજે સાથે પાછા ફર્યા ત્યારે ગેસ્ટહાઉસ શણગારેલું
હતું .દર્શી નો જન્મદિવસ હતો.તે તો ફરજો ને સેવામાં ભૂલી જ ગઈ હતી.તેને તૈયાર થઈ આવવા કહી દાદી કામે વળગ્યા .દર્શી નીચે ઉતરી તો સુંદર સાદા ક્રીમ ટોપ અને નીચે સુંદર મરૂન પ્લાઝો પહેર્યો હતો.જુઆાન થોડા કાગળિયામાં ઉલઝ્યો હતો.પોલીસ આવેલી હતી.જુઆને દર્શીને બોલાવીને કાગળિયા પર સહી કરવા કહ્યું .દર્શીએ કાગળિયા પર નજર ફેરવી તો એ કાગળિયા પર એક દસ વરસના બાળક ને દત્તક લેવા માટે નું કરારપત્ર હતું .બાળકનું નામ ઓફિસયલી લખાયું હતું “*સોહ દર્શી મહેતા*.દર્શી મૂક થઈ ગઈ.બાળક બીજું કોઈ નહિ સદા હતો...તેની સફર નો આ વળાંકે તેને *માતા* બનાવી દીધી હતી.જુઆનની આ ભેટે તેને તેની
જિંદગીની *સફર*નો મોટી ઉડાન ભરાવી દીધી હતી.
ઘરની બહાર બગિચામાં સોહ વિમાન ઉડાવી રહ્યો હતો.
જાણે જિંદગી ની *સફર*નો નવો દાવ પાંચ વૃધ્ધોને બે મિત્રો ને કહી રહ્યો હતો..”આવો ચાલો ઊડીને *સફર*
ની શરૂવાત કરીએ.બધાની આંખોમાં હરખના અશ્રુ વહેતા હતા.ક્યાક ગીત વાગી રહ્યું હતું “જિંદગી એક સફર હૈ સુહાના...!
જયશ્રી પટેલ
(સંપૂર્ણ)
૨/૧૨/૧૯
