ભારતમાં લગભગ પચ્ચાસ ટકા લોકો ગરીબી રેખા નીચે જીવન વિતાવેછે...
કદાચ આનાથી વધુ પણ હોય શકેછે પણ આનાથી ઓછા તો નહી હોય..
તમે જોશો તો મંદિરો..મંઝીદો..બસ સ્ટેનડ..રેલવે સ્ટેશન..રોડની ચોકડીઓ ઉપર આવી જગ્યાએ આવા લોકોનો મેળાવડો જામેલો હોયછે..ગંદા કપડાં, પગમાં પગરખાં નહી, ગમે તેવા લાંબા વાળ, હાથમાં એક નાની વાડકી..કમરમાં ઉચકેલું તેમનુ નાનુ બાળક..હાથ ફેલાવીને તમારી આગળ પાછળ ફરતા હોયછે..બસ આપો આપો ને કંઇક આપો.
ઘરે મા માંદીછે દવાના પૈસા નથી..ભુખ લાગીછે ખાવાના પૈસા નથી..ઘેર જવુછું બસનુ ભાડુ નથી..આવા અનેક કારણો બતાવીને તેઓ પોતાના માટે ભીખ માગતા હોયછે..આ દરેક બહાણાં લગભગ ખોટા હોયછે પણ કોઇ બે પાંચ કે દશ રુપીયા આપે તે માટે કંઇક તો ખોટુ બોલવુ જોઇએ બાકી ખાલી હાથ ફેલાવે તો લોકો કંઇક પણ આપ્યા વગર ચાલ્યા જાય.
પણ ઘણીવાર તેમની ગરીબીની પણ મજબુરી હોયછે માગીને ખાવુ તે તેમનો ધર્મ બની જતો હોયછે પણ ઘણા ખરા આર્થિક પરિસ્થિતી જોતા મજબુત પણ હોયછે પણ માંગવાની તેમની આદત હોયછે પોતે ભીખ નહી માંગે પણ તેમના નાના બાળકોને માંગવાની ટેવ પાડી દેછે..કદાચ તમે નહી માણી શકો પણ ઘણાખરા રોજીદા આવા ભિખારીઓ રોજના પાંણસો રુપીયાનુ પરચુરણ પોતાને ઘેર લઇને જાયછે એટલેકે મહિને પંદર હજાર રુપીયાની કમાણી કરેછે જયારે એક ગરીબ ઘરનો છોકરો જો ખાનગી કંપનીમાં નોકરી કરે તો તે માંડ પાંચ કે સાત હજાર મહિને કમાતો હોયછે..ઘરેથી કંપનીમાં આવે જાય તેનુ ભાડુ કે પેટ્રોલ હજાર પંદરસો પણ તેને બાદ કરવા પડે ને બાકી જે વધે તે તેનો ચોખ્ખો પગાર કહી શકાય..
એટલે કે નોકરી કરતા છોકરા કરતા આવા ભિખારીઓ વધુ કમાતા હોયછે
ટ્રેનોમાં ફરતા ભિખારીઓ વધુ કમાતા હોયછે..મફત મુસાફરી ને જાત જાતની ટ્રેનની અદલાબદલી કરવાની
ઘણીવાર આ ટ્રેનમાં તો ઘણીવાર પેલી ટ્રેનમાં(મફત જનતા બાપુ ગાડી)
ચાલો સૈ સૈ પોતાના નસીબનું ખાયછે
હમણાં જ શ્રાવણ માસનો એક છેલ્લો દિવસ ગયો ત્યારે અમદાવાદમાં અમુક સેવાભાવી યુવકોએ ભેગા થઇને જે રોડની ચોકડીઓ ઉપર નાના બાળકો રોજ ભીખ માંગેછે તે દરેકને ભેગા કરીને એક જાણીતી હોટલમાં પ્રેમથી સૈને સ્વાદિષ્ટ જમવાનુ આપ્યુ..તેઓને
પૈસા આપવા તેના કરતા સૈને ભોજન કરાવવુ તે તો અતિ ઉતમ કહેવાય...
હર હર મહાદેવ...
