કબીર વાણી
(૧)
ખાખમેં ખપી જાના
બંદા મિટ્ટી મેં મીલ જાના
તમે મત કરો અભિમાના
એક દિન પવનને ઉડ જાના
મિટ્ટી ચૂન ચૂન મહલ બનાયા
મૂરખ કહે ઘર મેરા
નહિ ઘર તેરા, નહિ ઘર મેરા
એક દિન જંગલ બીચમેં ડેરા
જાડાં પહેનો ને ઝીણા પહેનો
પહેનો મલમલ આછાં ચીર
રૂપિયા ગજ મશરૂ પહેનો
નહિ જીવનની કોઈ આશા
સોનાં પહેનો ને રૂપાં પહેનો
પહનો હીરલા સાચા
હીરા હાર એકાવન પહેનો
તોય ન મીટે મરણ કેરા ંફાંસા
એક દિન જીવો, દો દિન જીવો
જીવો બરસ બે પચાસા
કહત કબીર સુનો મેરે સાંધો
તોય ન મીટે મરણ કેરી આશા.
.............. સંત કબીર.
(૨)
દયા ધરમ નહિ મનમેં
મુખડા કયા દેખો દરપનમેં ?
પઘડી બાંધો, કેશ સંવારો
તેલ નાખો તનમેં
વો બદન પર ઘાસ ઉગેગા
તો ગાયો ચરેગી બનમેં
મુખડા કયા દેખો દરપનમેં ?
અંબવા કી ડાલ પે કોયલ રાજી
મયુર રાજી બનમેં
ઘરવાલી તો ઘરમેં રાજી
તપસી રાજી તપમેં
મુખડા કયા દેખો દરપનમેં ?
કાગજ કેરા ઝાઝ બનાયા
જઈ ડાલા સમંદર મેં
ધરમી- કરમી પાર ઊતરિયા
પાપી તો બુડા પલમેં
મુખડા ક્યા દેખો દરપનમેં ?
ડુંગર કે પાની,જોબન કે લટકે
ચલા જાવે એક પલમેં
કે'ત કબીરા સુનો ભાઈ સાધો
રે' ગઈ મનની મનમેં
મુખડા કયા દેખો દરપનમેં ?
.........સંત કબીર.
