મારાં
વેગળી કરી એકવાર
હર એક ઈંટો અને ભીંતો
જેની જોડે સમજણ આવી
ત્યારથી કરતી'તી ગોષ્ઠી
કોઈક આંસુને લીંપણ
ગળી ગયું હતું અને
કોઈ જીદને છતે
ટાંગી દીધી હતી
ઝાંઝરીથી પાયલ,ને પછી તોડા
તોડા કે પછી હતાં.....?
બેડી હતાં જુવાનીનાં ઘરેણાં?
કેદ હતી મારી જ ભ્રમણાંમાં!
કંકુનો શણગાર, મહેંદીયાળી આશા
ઘરચોળે મઢ્યાં સપના નવા
વીંછીયાઓએ તો સમજાવ્યા માપ;
નવા ઘર, સાસરિયાના
ચૂડી વીંટી ને વીંછીયા, બધાં ય ઘસાયા
દિવસરાત વરસો થઈ વીત્યા
વાળની લટે વસી થોડી ચાંદી
તો ય ઉંબરાં પોતીકાં ન બન્યાં
વડીલોના ખોંખારા ઓઝલ થ્યાં
પગલીના પાડનાર મોટા થ્યાં
વળી અસમંજસ નારીના મનમાં થ્યાં
હું થઈ સૌની, કેમ ન સૌ મારા થ્યાં?
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
