સવાર થઈ ગઈ હતી. આરવ અને વિરેન જંગલમાં ઊંડા જતા રહ્યા. તેઓ જાણતા હતા કે મહેલમાં મળેલો નકશો કદાચ તેમને ખજાનાની નજીક લઈ જશે. પાંદડાની સરસરાહટ અને પક્ષીઓના અવાજ વચ્ચે તેઓ ધીમે પગ મૂકી રહ્યા હતા. આરવે નકશા પર ચિહ્નોને ધ્યાનથી જોયા. નકશામાં એક વિશેષ ચિહ્ન હતું – પથ્થરનો સ્તંભ, જે જંગલના મધ્યમાં ખજાનાની સ્થિતિ દર્શાવતા હતા.
વિરેન હળવો શંકાસ્પદ અવાજમાં બોલ્યો, “આરવ, શું આ રસ્તો સાચો છે? ક્યારેક ખોટી દિશામાં પણ જઈ શકાય છે.”
આરવે હસીને જવાબ આપ્યો, “શાંતિ રાખો, વિરેન. આ નકશો ખૂબ જૂનો છે, અને દરેક ચિહ્ન ચોક્કસ છે. ચાલ, આગળ વધીએ.”
જંગલમાં પ્રવેશતાં તેઓ જોઈ રહ્યા હતા કે રસ્તા પર ઘણા વાંકા અને ઘન વૃક્ષો છે. પાંદડાની પટપટાટાથી પગ ખસકી રહ્યા હતા, પરંતુ તેમ છતાં તેઓ નિરંતર આગળ વધી રહ્યા હતા. થોડા મિનિટો બાદ, એક છૂટો પથ્થર દેખાયો, જે જમીન સાથે અડકાઈ ગયો હતો. આરવે તેને ધ્યાનથી તપાસ્યું. પથ્થર નીચે એક લાકડાની જૂની પેટી હતી.
“શાયદ આ કશુંક મહત્વનું છે,” આરવે બોલ્યો. તેમણે ધીમે ધીમે પેટી ખોલી. અંદર એક કાગળ હતો, જેના પરનાં અક્ષરો ધૂળ અને સમયથી અધૂરા થઈ ગયા હતા. આરવે કાગળ કાઢ્યો અને પ્રકાશમાં જોયો. તે કાગળ ખરેખર નકશો હતો, પરંતુ સામાન્ય નકશો નહીં, પરંતુ પ્રાચીન ચિહ્નો સાથેનો માર્ગદર્શક નકશો હતો.
વિરેન ખુશીથી બોલ્યો, “આરવ, હવે સાચું સાહસ શરૂ થવા જ રહ્યું છે. આ નકશો અમને ખજાનાની નજીક લઈ જશે.”
આરવે કાગળ પુનઃ ચેક કરીને કહ્યું, “આખો માર્ગ સ્પષ્ટ છે. પરંતુ સાવધાન રહેવું પડશે. જંગલમાં ક્યારેક અનિયંત્રિત જોખમો પણ છુપાયેલા હોઈ શકે છે.”
તેઓ આગળ વધ્યા. જંગલની અંદર પડતો પ્રકાશ અને ઝાડોની છાંયો વચ્ચે એક રહસ્યમય વાતાવરણ હતું. બન્ને પગલું પગલાં જોતાં આગળ વધ્યાં, હવામાં પ્રાચીન પથ્થરોની સુગંધ ફેલાઈ રહી હતી.
થોડીવાર પછી, તેઓ એક નદી સુધી પહોંચ્યા. નકશામાં દર્શાવેલું હતું કે ખજાનો નદીની બીજી બાજુ છુપાયેલો છે. વિરેન ચિંતિત અવાજમાં બોલ્યો, “આરવ, આ નદી પાર કરવી થોડી જોખમી લાગે છે.”
આરવે જોયું કે નદીમાં લહેરો થોડું વેગી હતી, પરંતુ પુલ મજબૂત લાગતો હતો. “ચાલ, ધ્યાનથી પાર કરીએ,” આરવે કહ્યું. બન્નેએ પુલ પાર કર્યા. પાણી નીચે હલવું છતાં, તેમના આત્મવિશ્વાસમાં વધારો થયો.
જ્યાં નદી પાર કરી, ત્યાં જંગલ વધારે ઘન અને અંધારું લાગ્યું. પાંદડાની વચ્ચે અજાણ્યા અવાજો આવ્યા. આરવે કહ્યું, “આ અવાજથી ડરવું નહીં, પરંતુ આ સલાહ આપે છે કે સાવધાન રહેવું પડશે.”
થોડીવાર પછી, તેઓ પથ્થરનો એક મોટો અવશેષ જોયા. તે નકશામાં દર્શાવેલો પથ્થરનો સ્તંભ જ હતો. આરવે નકશા સાથે મેળ ખાતાં કહ્યું, “સાચું છે, આ જ પથ્થર, હવે આગળનો માર્ગ અહીંથી શરૂ થાય છે.”
જંગલની અંદર આગળ વધતાં તેઓને એક જુનો ઝાડ દેખાયો, જે અસામાન્ય રીતે વળેલો હતો. આરવે તેના આસપાસ જોઈને નકશાના ચિહ્નો તપાસ્યા. ચિહ્ન દર્શાવે છે કે ખજાનો આ ઝાડની પાછળના ગુપ્ત કૂપામાં છુપાયેલો છે.
વિરેન પૂછ્યો, “શું આપણે આ કૂપામાં જઈશું?”
આરવે બોલ્યો, “હા, પણ ધીમે, જાણે તે કૂપા કોઈ જોખમી ઝોન હોય.” તેઓ ઝાડના પાછળ ગયા અને ત્યાં ગુપ્ત દરવાજો જોયા, જે જમીનમાં છુપાયેલો હતો. આરવે ચાવી કાઢી અને તેને ધીમે ધીમે ખોલ્યો.
અચાનક, “ઠક ઠક” અવાજ આવ્યો. બન્નેએ તરત જ ચીસ્યા અને આસપાસ જોયું. દરવાજો ખોલ્યો અને અંદર પ્રવેશ્યા. અંદરની ભૂમિ ભવ્ય અને કાળજીપૂર્વક પ્રસ્તુત હતી. હવામાં પાંદડાની સુગંધ અને ઠંડી હવા તેમને સતર્ક રાખતી.
વિરેન ધીમે બોલ્યો, “આરવ, આ સફર ખરેખર સાહસિક બની ગઈ છે. હવે ખજાનો કઈ રીતે મળી શકે તે જોવા જેવી છે.”
આરવે હસ્યો, “આગળનું ધ્યાન રાખવું, દરેક પગલું મહત્વપૂર્ણ છે. ખજાનો નજીક છે, પરંતુ માર્ગમાં પડકારો વધુ છે.”
આ રીતે બન્નેએ જંગલની અંદર આગળ વધ્યા, unaware કે કોણ અંધારામાં છુપાઈને તેમને જોઈ રહ્યો હતો. તેમના રહસ્યમય સાહસની શરૂઆત હવે ખતરના મેલમાં થઈ ગઈ હતી. **આગળ શું થશે? કોણ તેમને અટકાવશે? ખજાનો પ્રાપ્ત થશે કે નહીં?**
