આરવ અને વૃદ્ધ ધીમે ધીમે દરવાજાની તરફ આગળ વધ્યા. દરવાજા પર કોતરાયેલા નિશાનીઓ અને આભૂષણો દેખાતા જાગ્યા, અને એ જોવા જોગા હતા. આરવ ચાવી પકડીને દરવાજામાં દાખલ થતા હળવો ડર અનુભવ્યો, પણ તેની ઉત્સુકતા વધુ વધુ વધી રહી હતી.
જેમ જ દરવાજો ધીમે ધીમે ખોલાયો, અંદરનું વાતાવરણ અંધારું, ઠંડુ અને ભવ્ય લાગતું હતું. પથ્થરની દિવાલો, છત પર જૂના પ્રાચીન કટિંગ્સ, જમીન પર ખડખડાટ કરતા પથ્થરો – બધું મળી એક રહસ્યમય અનુભવ આપી રહ્યું હતું.
વૃદ્ધ ધીમે બોલ્યા, “આ માર્ગ ઘણા વર્ષોથી બંધ રહ્યો છે. આ રીત જ ખજાનાની શરૂઆત છે.”
આરવ આસપાસ જોઈ રહ્યો હતો. ટનલ લાંબો અને સંકુચિત લાગતો હતો. બંનેને ખબર પડી કે આગળનું સફર ખતરનાક પણ હોઈ શકે છે.
જેમ તેમ બંને આગળ વધ્યા, ટનલની દિવાલો પર જૂના ચિહ્નો દેખાયા. આરવે એક ચિહ્ન તરફ ઈશારો કર્યો, “આ ચિહ્ન કદાચ સૂચના આપે છે કે આગળ ક્યાં ખતરો છે.”
વૃદ્ધ હસ્યા, “બધું ધ્યાનથી વાંચવું. દરેક ચિહ્ન મહત્વપૂર્ણ છે. ખજાનાની ચાવી મેળવવા માટે એ બધું સમજવું જરૂરી છે.”
થોડા મિનિટો બાદ, તેઓ એક મોટી ખૂણામાં પહોંચ્યા. ખૂણામાં પથ્થરની વિશાળ સીડીઓ હતી, જે નીચે જતી દેખાતી હતી. દિવાલ પર જૂના દીવાં લટકેલા હતા, જે અંધકારમાં હળકું પ્રકાશ આપે હતા.
આરવે ટોર્ચને આગળ કરીને જોયું, તો જમીન પર જૂનો નકશો પડી રહ્યો હતો. નકશામાં દરેક સીડીઓનો પગથિયો અને ટનલનો માર્ગ દર્શાવેલો હતો. આરવ નકશા ધ્યાનથી વાંચી રહ્યો હતો.
“વૃદ્ધ, જો અમે આ માર્ગને અનુસરીએ તો ખજાનો સીધો મળશે?” તે પૂછ્યું.
વૃદ્ધ કહ્યું, “હા, પરંતુ ખૂબ સાવધાન રહેવું પડશે. અહીં ક્યારેક જૂના પથ્થરો ખસકી શકે છે, અને ટનલમાં અસંગત અવાજો તમને ચેતાવે છે.”
બન્નેએ પગલું પગલાં આગળ વધ્યા. ટનલમાં ઠંડી હવા વહેતી હતી, અને પાંદડાની સરસરાહટ જેવા અવાજો સાંભળાઈ રહ્યા હતા. થોડા સમય બાદ, આરવે જમીન પર કંઈક ચમકતું જોયું. તે નીચે વળીને ઉઠાવ્યું – એક લોખંડની જૂની ચાવી.
“આ શું છે?” વિરેન પૂછ્યું.
વૃદ્ધ હળવું સ્મિત કરીને બોલ્યા, “કદાચ આગળના ગુપ્ત કૂપાની ચાવી.”
ચાવી પકડીને આરવ વધુ ઉત્સુક થઈ ગયો. ટનલના અંતે એક મોટો દરવાજો દેખાતો હતો, જે પર અજાણી નિશાનીઓ કોતરેલી હતી. દ્વારની આભૂષણો અને કટિંગ્સ પ્રાચીન કળાની ખબરી આપે તેવું હતું.
વૃદ્ધ ધીમે બોલ્યા, “આ દરવાજો તે મહેલના સૌથી મોટાં રહસ્ય સુધી લઈ જાય છે.”
આરવ અને વૃદ્ધ ધીમે ધીમે દરવાજાની તરફ આગળ વધ્યા. દરવાજા પર ચાવી મૂકતાં, ટનલમાં ગુંજણારું અવાજ ફેલાયું. આરવનું હૃદય જોરથી ધડકતું હતું.
જેમ જ ચાવી પર મૂકીને દરવાજો ખોલ્યો, અંદર એક વિશાળ રૂમ સામે આવ્યું. રૂમમાં હળકું પ્રકાશ અને પથ્થરની લાકડાની જટિલ કટિંગ્સ નજરે પડી. લાકડાના પાટા, જુના કાગળ અને પ્રાચીન ચિત્રો ખજાનાની ઉપસ્થિતિની ભલામણ કરતા હતા.
વિરેન બોલ્યો, “આરવ, હવે સાચું સાહસ શરૂ થયું છે. જો ખજાનો અહીં છે, તો બધું ધ્યાનપૂર્વક કરવું પડશે.”
આરવે ચાવી પકડી, દરવાજાની અંદર દાખલ થયો. રૂમની અંદર એક વિશાળ તખ્તી હતી, જે પુરાણાં તૂટેલા કઠોળથી બનેલી હતી. તખ્તીની ઉપર છુપાયેલા compartments, લાકડાની intricacies, અને નકશાના ટૂકાં – બધું તેમના આગળ રહસ્યમય ખજાનો છુપાવતું હતું.
જેમ જ તેઓ compartments ખોલ્યા, તેઓએ જોયું કે દરેક compartmentમાં જૂની કાગળોની સંગ્રહ, સોનાના નાણાં, અને નાની કૈપ્સ્યુલમાં પ્રાચીન મણિકાઓ મુકવામાં આવી હતી. આરવ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો.
“અરે! આ તો ખરેખર ખજાનો છે!” તે બોલ્યો.
વૃદ્ધ ધીમે બોલ્યા, “પણ સાચો ખજાનો તો આમાંથી આગળ છે. આ માત્ર શરૂઆત છે. સાચો ખજાનો મહેલની સૌથી ગુપ્ત કક્ષામાં છુપાયેલો છે. આ રૂમમાંથી આગળ વધવું પડશે, પરંતુ ધ્યાનથી, કારણ કે અહીં હજુ પણ જૂના જોખમો અને ટ્રેપ્સ છુપાયેલા છે.”
બન્નેએ એકબીજાને જોયું. તેમના ચહેરા પર ઉત્સુકતા, થોડી ચિંતા અને સાહસિકતા – બધું એકસાથે નજરે પડતું હતું.
આગળ શું થશે?
શું તેઓ ખજાનો મેળવી શકશે, કે ટનલમાં છુપાયેલા અન્ય જોખમો તેમને અટકાવી દેશે?
