આરવ અને વિરેન ધીમે ધીમે ગુફામાં આગળ વધ્યા. રસ્તો પહેલા કરતાં વધુ અંધકારમય અને ભયાનક લાગતો. હવામાં ઠંડક ભળી રહી હતી, અને કાંઇક અજાણું અવાજ ઘૂંટણમાં ભય નાખતું હતું. દરેક પગલું ભરતા તેમના પગનાં અવાજ અને પથ્થરો પર પડતી ટીપા, રૂમમાં પ્રતિધ્વનિત થઈ, ભયના વાતાવરણને વધુ ઘન બનાવતી.
થોડી મિનિટ ચાલ્યા પછી, તેઓ એક લાંબી ગુફામાં પહોંચ્યા. ગુફામાં વચ્ચે એક સાંકડો અને ઝૂલતો પુલ હતો. પુલ નીચે ઊંડો ખાડો હતો, જેમાં કાળા અને વહીવટમાં ભયાનક પાણી વહેતા હતા. પુલ ખૂબ જૂનો અને કમજોર લાગતો હતો. દર પગલું ભરતાં લાકડું કરકરાવતું, બરાબર પાણીમાં પડતાં અવાજ સાથે ગુંજતું.
દિવાલ પર એક લખાણ પ્રકાશમાં દેખાયું. બંને તરત તેની નજીક ગયા અને વાંચવા લાગ્યા:
“બીજી પરીક્ષા – હિંમત।
જે વ્યક્તિ પોતાના ડરને હરાવીને આગળ વધશે, તે જ આગળનો માર્ગ જોઈ શકશે।”
વિરેન થોડા પળ માટે શાંત થઈ ગયો.
“આ પુલ બહુ ખતરનાક લાગે છે,” તે બોલ્યો.
આરવ નીચે ખાડામાં જોયું. પાણી બહુ ઝડપથી વહેતા હતા. જો કોઈ અહીં પડી જાય તો બચવું લગભગ અશક્ય હતું. પરંતુ આગળ જવાનો રસ્તો એક જ હતો — એ પુલ.
આરવે શાંત અવાજમાં કહ્યું,
“અમે ધીમે ધીમે જઈએ તો કદાચ પાર કરી શકીએ.”
વિરેન થોડો ગભરાયો, પરંતુ ખજાનાની લાલચ હજુ પણ તેની આંખોમાં હતી.
“હું પહેલા જઈશ,” તે બોલ્યો.
તે ધીમે ધીમે પુલ પર પગ મૂક્યો. પુલ હલવા લાગ્યો.
“કરર…” લાકડું કરકરવા લાગ્યું.
વિરેન ગભરાઈ ગયો.
“આ તૂટી જશે!” તે બોલ્યો.
આરવે આગળથી કહ્યું,
“શાંત રહો, ધીમે ચાલો.”
વિરેન એક એક પગ આગળ મૂકતો ગયો. પરંતુ તે જ સમયે ગુફામાંથી ભયંકર અવાજ આવ્યો.
“ઘ્ર્ર્ર્ર…”
અંધકારમાંથી બે મોટી ચમકતી આંખો દેખાઇ. એક વિશાળ કાળો જાનવર પુલની તરફ આગળ વધતો.
વિરેનનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“આ શું છે?!” તે બોલ્યો.
આરવે ધીમે ધ્યાનથી જોયું. જાનવર પુલની તરફ વધતું. હવે સ્થિતિ વધુ ખતરનાક બની ગઈ. જો તેઓ ઝડપથી ન ચાલતા તો જાનવર હુમલો કરી શકે.
આરવે હિંમતથી બોલ્યો,
“ઝડપથી આગળ વધો!”
વિરેન દોડવા લાગ્યો. પુલ વધુ જોરથી હલવા લાગ્યો.
“ઠક…ઠક…”
એક લાકડાનો પટ્ટો તૂટી ગયો. વિરેન લગભગ ખાડામાં પડતો, પરંતુ તેણે પુલની દોરી પકડી લીધી.
આરવ તરત આગળ દોડ્યો અને તેના હાથ પકડ્યા.
“મારો હાથ પકડો!” આરવ બોલ્યો.
વિરેનએ હાથ પકડી લીધો. આરવે તેને ખેંચીને ફરી પુલ પર ઉભો કર્યો. હવે બંને ઝડપથી પુલ પાર કરવા લાગ્યા.
જાનવર વધુ નજીક આવી રહ્યું હતું. દર પળમાં પુલ ધીમે-ધીમે ઝૂળતો, લાકડું કરકરાવતા, અને પાણીમાં ભયાનક રીતે અવાજ ગુંજતા.
થોડી જ ક્ષણોમાં, બંને પુલ પાર કરીને ગુફાના બીજા ભાગમાં પહોંચ્યા. પુલ તૂટી ગયો, અને કાળો જાનવર હવે ખાડાની બીજી બાજુ જ રહી ગયો.
વિરેન જમીન પર બેસી ગયો, થાકી અને ગભરાટથી.
“આ તો ખરેખર મૃત્યુ જેવી પરીક્ષા હતી,” તે બોલ્યો.
આરવ હળવું સ્મિત કરીને બોલ્યો,
“પરંતુ આપણે સફળતાપૂર્વક પાસ થઈ ગયા.”
એટલામાં, દિવાલ પર ફરી પ્રકાશ ચમક્યો. નવી લખાણ પ્રગટાયું:
“બીજી પરીક્ષા પૂર્ણ. હવે અંતિમ પરીક્ષા બાકી છે।”
વિરેન આશ્ચર્યથી બોલ્યો,
“હજી એક પરીક્ષા?”
આરવે લખાણ વાંચ્યું:
“ત્રીજી પરીક્ષા – સચ્ચાઈ।”
સામેની દિવાલ ધીમે ખસવા લાગી, પાછળ એક મોટું રૂમ ખુલ્યું. આરવે ધીમે બોલ્યો,
“શાયદ ખજાનો હવે નજીક છે।”
પરંતુ તેમને ખબર નહોતી કે અંતિમ પરીક્ષા સૌથી મુશ્કેલ હતી. આ પરીક્ષા માત્ર હિંમતની નહીં, પરંતુ દિલ અને ઈમાનદારીની હતી. જો ખોટો પગ ભર્યો, તો ખજાનો મલકતો નથી; અને જો લાલચ વધ્યો, તો ભયાનક પરિણામો થઈ શકે.
વિરેન હજુ લાલચમાં, અને આરવ બૌદ્ધિક ચિંતન સાથે આગળ વધ્યો. રૂમની દિવાલો પર જૂના ચિન્હો, છુપાયેલા ફંદા, અને ભૂલતી લાકડાની પાળીઓ દેખાતા. દરેક પગલું હવામાં ગુંજતું, છાયાઓ અચાનક હલતી.
આરવે સ્મિત કર્યા, “હિંમત બતાવવી પડશે, પરંતુ ધ્યાન અને બુદ્ધિ પણ જરૂરી છે.”
વિરેન ક્યારેક લાલચમાં, ક્યારેક ભયમાં હલતો. આરવે દરેક અવરોધ પાર કરીને, બંનેને આગળ ધકેલી રહ્યો હતો.
આગળ શું થશે?
શું આરવ અંતિમ પરીક્ષા સફળ રીતે પાર કરશે?
શું વિરેન લાલચ છોડીને ખજાનો મેળવશે?
અને છેલ્લે ખજાનો કોણ પ્રાપ્ત કરશે?
આ બધું જાણવા માટે આગળ વાંચો…
