ગુપ્ત રૂમમાં ઉભો આરવ હવે તે અજાણ્યા માણસને ધ્યાનથી જોઈ રહ્યો હતો. રૂમમાં અંધકાર છવાયેલો હતો અને ટોર્ચની લાઇટમાં તેની છાયા ધીમે ધીમે દોડતી દેખાતી હતી. તે માણસ લાંબો, મજબૂત અને શક્તિશાળી દેખાતો હતો. તેના ચહેરા પર ગુસ્સો અને લાલચ બંને સ્પષ્ટ લાગતા હતા. આરવની આસપાસની હવા ભય અને ઉત્સુકતાથી ભરી ગઈ હતી.
માણસ ધીમે ધીમે આરવની તરફ આગળ આવ્યો.
“બોક્સથી દૂર રહેજે,” તે કડક અવાજમાં બોલ્યો, જે રૂમમાં પ્રતિધ્વનિત થતો હતો.
આરવે શાંતિથી જવાબ આપ્યો,
“આ જગ્યા કોઈની ખાનગી નથી. હું ફક્ત અહીંનું રહસ્ય જાણવા આવ્યો છું.”
માણસ હસ્યો. “રહસ્ય? હું ઘણા વર્ષોથી આ ખજાનો શોધી રહ્યો છું. તું તો ભાગ્યે અહીં સુધી પહોંચી ગયો છે,” તે બોલ્યો.
આરવ થોડો અચંબિત થયો. તેણે પુછ્યું, “તમે કોણ છો?”
માણસ થોડા પળ માટે શાંત રહ્યો, પછી કહ્યું,
“મારું નામ વિરેન છે. મારા દાદાએ ઘણા વર્ષો પહેલા મહેલમાં કામ કર્યું. તેમણે મને કહ્યુ કે અહીં એક મોટો ખજાનો છુપાયેલો છે. આજે આખરે હું તે શોધી રહ્યો છું.”
વિરેનની આંખોમાં લાલચ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. એની નજર ફરી લાકડાના બોક્સ પર ગઇ. આરવ માટે સ્પષ્ટ થઇ ગયું કે વિરેન માત્ર ખજાનાના લાલચમાં અહીં આવ્યો છે.
આરવે ધીમે બોલ્યો,
“જો આ ખરેખર ખજાનો છે તો આપણે બંને મળી તેને ખોલી શકીએ.”
વિરેન તરત ગુસ્સે થયો,
“મને કોઈની મદદની જરૂર નથી!” તે બોલ્યો અને ઝડપથી બોક્સ તરફ આગળ વધ્યો.
આરવ તેને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો,
“રોકો! કદાચ આ બોક્સમાં કોઈ ફંદો હશે!”
પરંતુ વિરેન કોઈની વાત સાંભળવા તૈયાર નહોતો. તે બોક્સ ખોલવા લાગ્યો. થોડા મિનિટ પછી…
“કરર…”
બોક્સ ધીમે ખૂલવા લાગ્યો. રૂમમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ. બંને ઉત્સુકતાથી અંદર જોવા લાગ્યા.
પરંતુ અંદર સોનું કે હીરા નહોતા. અંદર જૂના પુસ્તકો, નકશા અને ઐતિહાસિક દસ્તાવેજો હતા.
વિરેન ગુસ્સે બોલ્યો,
“આ શું છે?!”
તે ગુસ્સામાં પુસ્તકો જમીન પર ફેંકવા લાગ્યો.
“આ બધું બકવાસ છે!”
પરંતુ આરવ ઝડપથી આગળ આવ્યો અને પુસ્તકો ધ્યાનથી જોવા લાગ્યો. તે વાંચી રહ્યો હતો કે ખજાનાના માર્ગમાં ત્રણ પરીક્ષાઓ પાસ કરવી પડશે.
“આ ખરેખર ખજાનો છે, પરંતુ સીધો નથી મળતો,” આરવએ કહ્યું.
વિરેન હવે વધુ ગુસ્સે થયો,
“મને કોઈ પરીક્ષા આપવી નથી!”
એ જ સમયે, રૂમની દિવાલ પર અજાણું પ્રકાશ ચમકવા લાગ્યું. દીવાલ પર શબ્દો દેખાયા. બંને આશ્ચર્યચકિત બની ગયા અને વાંચવા લાગ્યા:
“જે માણસ હિંમત, બુદ્ધિ અને સચ્ચાઈ સાબિત કરશે, તે જ સાચો ખજાનો મેળવી શકે છે।”
આ વાંચીને આરવ સમજી ગયો કે આ આખી જગ્યા એક પરીક્ષા જેવી છે. વિરેન થોડા પળ માટે ગૂંચવાઈ ગયો, પરંતુ તેની આંખોમાં લાલચ હજુ પણ જલવાતો હતો.
“ભલે જે હોય,” વિરેન બોલ્યો, “હું આ ખજાનો મેળવીને જ રહીશ.”
એટલામાં રૂમની સામેની દીવાલ ધીમે ધીમે ખસવા લાગી.
“ગરરર…”
દિવાલ પાછળ એક નવો માર્ગ દેખાયો.
આરવ આશ્ચર્યથી બોલ્યો,
“કદાચ આ પહેલી પરીક્ષા તરફ જતો રસ્તો છે.”
વિરેન તરત આગળ વધ્યો,
“તો ચાલ… જોઈએ કોણ પહેલા ખજાનો મેળવે છે।”
હવે બંને એ માર્ગ તરફ આગળ વધવા લાગ્યા. પરંતુ તેમને ખબર નહોતી કે આ પરીક્ષાઓ સરળ નહીં. દરેક પગલું, દરેક છાયા અને અંધકારના ખૂણાઓમાં જોખમ છુપાયેલું હતું. જંગલની અંદર, રૂમની દિવાલ પર ચિત્રો અને કોતરાયેલા નિશાનીઓ જીવંત લાગતા હતા.
વિરેન આગળ વધી રહ્યો હતો, લાલચમાં ઓગળેલો. તે બોક્સની નજીક પહોંચતા દરેક અવાજ પર વધુ શાંતિ ભંગ થતો. આરવ સતર્ક બની, હળવાશ અને બુદ્ધિથી દરેક પગલું ભરતો.
અચાનક, માર્ગમાં જૂની લાકડાની થેલી અને છુપાયેલા ફંદાઓ દેખાયા. આરવે તરત પગલાં અટકાવ્યા, પરંતુ વિરેન આગળ વધતો રહ્યો, ક્યારેય રોકાતો ન હતો. એક ખંજરી ઝાડની ડાળીઓથી નીચે પડી, અને અરવ હળવા પગથી આગળ વધ્યો, ત્યારે ફંદો ચાલુ થયો, પરંતુ આરવે સમજીને બચી ગયો.
માર્ગના અંતે, એક વિશાળ દરવાજો ઊભો હતો. બોક્સની જેમ જ તે તાળાવાળો હતો, પરંતુ ચાવી અહીં કામ નહીં કરતી. આરવે નકશા જોયો અને છુપાયેલાં ચિન્હોનો અભ્યાસ કર્યો. અંતે, તે સમજ્યો કે ફક્ત બુદ્ધિ અને સમજણથી દરવાજો ખોલી શકાય છે.
વિરેન, લાલચમાં ઓગળેલો, કોઈ ચિન્હ જોખમ વિના ખોલવા પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો, પરંતુ ફક્ત આરવ જ સમજ્યો કે સાચો માર્ગ કયો છે. આરવે ધીમે દરવાજો ખોલ્યો, અને અંદર એક નવો રૂમ ખુલ્યો. રૂમમાં અનેક લાકડાના બોક્સ, નકશા અને ઐતિહાસિક દસ્તાવેજો હતા, જે મહેલના ગુપ્ત રહસ્ય તરફ દોરી રહ્યા હતા.
હવે આરવ અને વિરેન બંને ખજાના સામે ઊભા રહ્યા. પરંતુ કોઈ જાણતો ન હતો કે બોક્સ ખોલવાથી કયા નવા જોખમો સર્જાઈ શકે છે. તેઓ બંને જાત-જાતની ચિંતાઓ અને લાલચ સાથે આગળ વધી રહ્યા હતા.
આગળ શું થશે?
પહેલી પરીક્ષા કેવી રહેશે?
શું આરવ અને વિરેન બંને જીવતા બહાર આવી શકશે?
આ બધું જાણવા માટે આગળ વાંચો…
