આરવ અને વિરેન ધીમે ધીમે નવા ગુપ્ત રસ્તા તરફ આગળ વધ્યા. તે રસ્તો અંધકાર અને ભયથી ભરેલો હતો. દિવાલો પર જૂના પથ્થરો લાગેલા હતા અને છતમાંથી પાણીની ટપકી આવતી હતી. દર પગલું ભરતા પાણીના ટીપા જમીન પર પડતાં અવાજ સાથે ગુંજતા હતા. દરવાર ટોર્ચ લાઇટ ઝબૂકતી અને છાયા ઓગળી જતા, રૂમના ખૂણાઓમાં અજાણું ભય છવાતું.
થોડી દૂર આગળ વધતા, તેઓ એક વિશાળ રૂમમાં પહોંચ્યા. રૂમ ખૂબ મોટો હતો અને વચ્ચે જમીન પર પથ્થરના મોટા ટાઇલ્સ લગાયેલા હતાં. દરેક ટાઇલ પર જુદા-જુદા ચિન્હો — સૂર્ય, ચંદ્ર, તારાઓ અને અજાણ્યા આકારો — કોતરેલા હતા. રૂમની દિવાલ પર એક લખાણ પ્રગટ થયું. બંને તરત તેની પાસે ગયા અને વાંચવા લાગ્યા:
“પહેલી પરીક્ષા – બુદ્ધિ।
સાચો રસ્તો પસંદ કરનાર જ આગળ જઈ શકશે।
ખોટો પગ મુકશો તો ખતરનાક ફંદો ચાલુ થઈ જશે।”
વિરેન થોડા પળ માટે શાંત થઈ ગયો.
“આ શું પઝલ છે?” તે બોલ્યો, નજરમાં હળકી ચિંતા અને લાલચ બંને.
આરવે જમીન પરના ટાઇલ્સને ધ્યાનથી જોવાનું શરૂ કર્યું. દરેક ટાઇલ અલગ ચિન્હ ધરાવતા હતા. રૂમના ખૂણામાં એક નાની પથ્થરની પટ્ટી પણ હતી. આરવે નજીક જઈને તેને સાફ કર્યું. તેના ઉપર લખેલું હતું:
“પ્રકાશ હંમેશા અંધકારને હરાવે છે।”
આરવ થોડું વિચારતો રહી.
“શાયદ સાચો રસ્તો સૂર્યના ચિહ્નથી શરૂ થાય,” તે બોલ્યો.
વિરેન હસ્યો.
“તું બહુ વિચારે છે. હું સીધો આગળ જઈશ।”
વિરેન તરત એક ટાઇલ પર પગ મૂક્યો, જે ચંદ્રના ચિહ્ન ધરાવતી હતી. અચાનક, રૂમમાં તીક્ષ્ણ બાણો બહાર આવવા લાગ્યા.
“ઠાઠાઠાઠા!” બાણો ટાઇલની આસપાસના ખૂણામાંથી આવવા લાગ્યા. વિરેન ગભરાઈ ગયો અને ઝડપથી પાછળ ખેંચાયો. ફંદો થોડા સેકન્ડમાં બંધ થઈ ગયો. તેના ચહેરા પર ભય અને નારાજગી બંને દેખાયા.
આરવે શાંત અવાજમાં કહ્યું,
“મેં કહ્યું હતું ને, વિચારીને પગ મૂકવો।”
હવે વિરેન પણ ગંભીર થઈ ગયો. આરવે પહેલી ટાઇલ શોધી, જે સૂર્યનું ચિહ્ન ધરાવતી હતી, ધીમે ત્યાં પગ મૂક્યો. કંઈ થયું નહીં. વિરેન આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો,
“લાગે છે તું સાચો છે।”
આરવે ધીમે-ધીમે આગળ વધતો રહ્યો, દરેક ટાઇલ પર સૂર્યના ચિહ્નો શોધી. વિરેન તેની પાછળ ચાલતો રહ્યો. માર્ગ લાંબો અને પડકારપૂર્ણ હતો.
અચાનક, રસ્તામાં બે ટાઇલ્સ દેખાઇ — એક સૂર્યનું, બીજું તારાનું. વિરેન બોલ્યો,
“હવે કઈ સાચી છે?”
આરવ થોડું વિચારતો રહ્યો. પછી દીવાલ પર નાનું ચિત્ર જોઈને હળવું સ્મિત કર્યું. ચિત્રમાં સૂર્યની આસપાસ તારાઓ દર્શાવાયેલાં હતા.
“હવે સમજાયું,” આરવે બોલ્યો.
તે ધીમે તારાના ચિહ્ન પર પગ મૂક્યો. કોઈ ફંદો ચાલુ થયો નહીં.
વિરેન હવે ખરેખર પ્રભાવિત થયો.
“તું તો બહુ હોશિયાર છે,” તે બોલ્યો.
થોડીવાર પછી, બંને રૂમના અંત સુધી પહોંચ્યા. અચાનક,
“ગરરર…”
દિવાલ ધીમે ખસવા લાગી. સામેનો માર્ગ ખુલ્યો. પહેલી પરીક્ષા પૂરી થઈ ગઈ હતી.
પરંતુ હવે આગળનો માર્ગ વધુ અંધકારમય અને ભયાનક લાગતો હતો. દીવાલ પર ફરી નવું લખાણ દેખાયું:
“બીજી પરીક્ષા – હિંમત।”
આ વાંચીને આરવ ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“હવે સાચી પરીક્ષા શરૂ થાય છે।”
વિરેન બોલ્યો,
“ચાલ, જોઈએ આગળ શું છે।”
બન્ને ધીમે-ધીમે આગળ વધવા લાગ્યા. રૂમ વધુ અંધકારમય, છાયાઓ ઘૂંટણામાં અને ખૂણાઓમાં ખતરનાક લાગતાં. જમીન અચાનક ખસી, પથ્થર અડગ અને અસ્થિર બની. દરેક પગલું અવાજ સાથે ગુંજતું, છાયા હલતી, અને હળવા પવન સાથે અજાણું ભય લાવતું.
અચાનક, રૂમમાં જૂની લાકડાની પકડો, ઝૂળતા ફંદાઓ અને છુપાયેલા ઘાતક મકાનો દેખાયા. આરવે ધ્યાનથી માર્ગ પસંદ કર્યો, પરંતુ વિરેન લાલચમાં ઓગળતો, ફક્ત ઝડપથી આગળ વધી રહ્યો હતો.
પગલું ભુલવાથી તરત ફંદો સર્જાતા હતા — તીક્ષ્ણ બાણો, જમીનમાંથી ઉપડતા તાંબાની દાંતો, અને છત પરથી ભયાનક પથ્થર પડી આવ્યા. આરવે બુદ્ધિ અને સતર્કતા સાથે આગળ વધ્યો, જ્યારે વિરેન જલ્દી અને લાલચથી આગળ વધી રહ્યો હતો.
થોડી વાર પછી, રૂમના અંતે વિશાળ દરવાજો દેખાયો. દરવાજો તાળાવાળો હતો, પરંતુ ચાવી અહીં કામ નહીં કરતી. આરવે નકશા જોયો, છુપાયેલા ચિન્હો અભ્યાસ કર્યા અને સમજ્યો કે માત્ર બુદ્ધિ અને ચતુરાઈથી દરવાજો ખોલી શકાય.
વિરેન, લાલચમાં ઓગળતો, કોઈ ચિન્હ જોખમ વિના ખોલવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો. આરવે ધીમે દરવાજો ખોલ્યો, અને અંદર એક નવો રૂમ ખુલ્યો. રૂમમાં અનેક લાકડાના બોક્સ, નકશા અને ઐતિહાસિક દસ્તાવેજો હતા, જે મહેલના ગુપ્ત રહસ્ય તરફ દોરી રહ્યા હતા.
હવે આરવ અને વિરેન બંને ખજાના સામે ઊભા રહ્યા હતા. બોક્સ ખોલવાથી કયા નવા જોખમો સર્જાઈ શકે છે તે અજાણ્યું. તેઓ બંને જાત-જાતની ચિંતાઓ, લાલચ અને ઉત્સુકતા સાથે આગળ વધી રહ્યા હતા.
આગળ શું થશે?
બીજી પરીક્ષા કેવી રહેશે?
શું આરવ અને વિરેન બંને જીવતા બહાર આવી શકશે?
આ બધું જાણવા માટે આગળ વાંચો…
