આરવ હજુ પણ તે વૃદ્ધ માણસને ધ્યાનથી જોઈ રહ્યો હતો. થોડા પળ પહેલા સુધી તે રૂમમાં એકલો હતો, અને અચાનક આ વૃદ્ધ ક્યાંથી આવી ગયા તે સમજાતું નહોતું.
વૃદ્ધની આંખોમાં અજાણી શાંતિ હતી, પરંતુ સાથે સાથે કંઈક રહસ્ય પણ છુપાયેલું લાગતું હતું.
રૂમમાં થોડા સેકન્ડ માટે શાંતિ છવાઈ ગઈ.
પછી આરવે ધીમે પૂછ્યું,
“તમે ખરેખર કોણ છો?”
વૃદ્ધ થોડું સ્મિત કરીને બોલ્યા,
“મારું નામ લોકો માટે મહત્વનું નથી. ઘણા વર્ષોથી હું આ મહેલની દેખરેખ રાખું છું.”
આરવે ફરી નકશા તરફ જોયું. નકશામાં મહેલનો દરેક ખૂણો દર્શાવેલો હતો. પરંતુ એક જગ્યાએ લાલ રંગથી એક ગુપ્ત માર્ગ બતાવવામાં આવ્યો હતો.
તે માર્ગ મહેલની નીચે જતો હતો.
આરવે નકશા તરફ ઈશારો કરીને પૂછ્યું,
“આ ગુપ્ત રસ્તો ક્યાં જાય છે?”
વૃદ્ધ થોડા સમય માટે ચુપ રહ્યા.
પછી તેઓ ધીમે બોલ્યા,
“તે રસ્તો આ મહેલના સૌથી મોટા રહસ્ય સુધી જાય છે.”
આ સાંભળીને આરવની આંખોમાં ઉત્સુકતા ચમકી.
“ખજાનો?” તેણે પૂછ્યું.
વૃદ્ધ હળવું હસ્યા.
“હા… ખજાનો. પરંતુ તે સામાન્ય ખજાનો નથી.”
આરવને હવે વધુ પ્રશ્નો થવા લાગ્યા.
“જો ખજાનો છે, તો લોકો તેને લેવા કેમ નથી આવ્યા?”
વૃદ્ધની આંખોમાં થોડું ગંભીરતા આવી.
“ઘણા લોકો આવ્યા હતા,” તેઓ બોલ્યા,
“પરંતુ બધામાં હિંમત નહોતી.”
રૂમમાં ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ.
બહાર વીજળી ચમકી અને બારણામાંથી થોડો પ્રકાશ અંદર આવ્યો.
તે પ્રકાશમાં રૂમનો આખો ભાગ થોડા સેકન્ડ માટે દેખાયો.
દિવાલો પર ધૂળ ભરેલા ચિત્રો, તૂટેલી ખુરશીઓ અને ખૂણામાં જૂનો ઘડિયાળ પડેલો હતો.
આરવ ફરી વૃદ્ધ તરફ વળ્યો.
“તમે મને આ બધું કેમ બતાવી રહ્યા છો?” તેણે પૂછ્યું.
વૃદ્ધ થોડું આગળ આવ્યા.
“કારણ કે કદાચ તું એ માણસ છે જે આ રહસ્ય શોધી શકે.”
આરવ થોડો આશ્ચર્યમાં પડી ગયો.
“પણ તમે મને ઓળખતા પણ નથી.”
વૃદ્ધ ધીમે બોલ્યા,
“હિંમત માણસની આંખોમાં દેખાઈ જાય છે।”
થોડી ક્ષણ માટે બંને ચુપ રહ્યા.
પછી વૃદ્ધ નકશા પાસે ગયા અને એક જગ્યાએ આંગળી રાખી.
“આ છે ગુપ્ત માર્ગ.”
નકશામાં તે સ્થાન મહેલના નીચેના ભાગમાં હતું.
“આ રસ્તો એક જૂના દરવાજા સુધી જાય છે,” વૃદ્ધ બોલ્યા.
“અને તે દરવાજા પાછળ શું છે?” આરવે પૂછ્યું.
વૃદ્ધ થોડું સ્મિત કરીને બોલ્યા,
“તે તારે જ શોધવું પડશે।”
આરવ હવે સંપૂર્ણ ઉત્સુક થઈ ગયો હતો.
તે બોલ્યો,
“ચાલો, મને તે રસ્તો બતાવો।”
વૃદ્ધ થોડું આગળ વધ્યા.
“મારા પાછળ આવ.”
બંને રૂમમાંથી બહાર નીકળ્યા અને કોરિડોરમાં આવ્યા.
કોરિડોરમાં હજુ પણ અંધકાર હતો.
આરવ ટોર્ચથી રસ્તો જોઈ રહ્યો હતો.
થોડા સમય પછી તેઓ સીડીઓ તરફ આવ્યા.
પરંતુ આ વખતે વૃદ્ધ સીડીઓ પરથી નીચે નહીં ગયા.
તે સીડીઓની બાજુમાં આવેલી દિવાલ પાસે અટક્યા.
દિવાલ પર એક જૂનો દીવો લટકતો હતો.
વૃદ્ધે તે દીવો ધીમે ફેરવ્યો.
અચાનક…
“ગરરર….”
દિવાલ ધીમે ધીમે ખસવા લાગી.
આરવ આશ્ચર્યથી બધું જોઈ રહ્યો હતો.
દિવાલ પાછળ એક ગુપ્ત દરવાજો દેખાયો.
આરવ બોલ્યો,
“આ તો ખરેખર ગુપ્ત રસ્તો છે!”
વૃદ્ધે માથું હલાવ્યું.
“આ રસ્તો ઘણા વર્ષોથી બંધ હતો।”
દરવાજાની અંદર અંધકાર હતો.
અને અંદરથી ઠંડો પવન આવી રહ્યો હતો.
આરવે અંદર ઝાંખું જોયું.
અંદર પથ્થરની સીડીઓ નીચે તરફ જઈ રહી હતી.
વૃદ્ધ બોલ્યા,
“આ રસ્તો મહેલના નીચેના ભાગમાં જાય છે।”
આરવે થોડું ગળું ઉતાર્યું.
તેને હવે થોડો ડર પણ લાગતો હતો.
પરંતુ તેની ઉત્સુકતા હજુ પણ વધારે હતી.
તે બોલ્યો,
“ચાલો।”
બંને ધીમે ધીમે સીડીઓથી નીચે ઉતરવા લાગ્યા.
સીડીઓ ભીની હતી અને દિવાલો પર કાઈ લાગી ગઈ હતી.
દરેક પગલું ભરતાં અવાજ ગુંજી રહ્યો હતો.
“ઠક… ઠક…”
થોડીવાર પછી તેઓ નીચે પહોંચ્યા.
નીચે એક લાંબો ટનલ હતો.
ટનલની દિવાલો પથ્થરની હતી.
અને અંદર ખૂબ ઠંડક હતી.
આરવ આસપાસ જોઈ રહ્યો હતો.
જમીન પર કંઈક ચમકતું દેખાયું.
તે નીચે વળ્યો અને વસ્તુ ઉઠાવી.
તે એક જૂની ચાવી હતી.
“આ શું છે?” આરવે પૂછ્યું.
વૃદ્ધ થોડું સ્મિત કરીને બોલ્યા,
“કદાચ આગળના દરવાજાની ચાવી।”
આરવે ચાવી હાથમાં પકડી.
હવે તેની ઉત્સુકતા વધુ વધી ગઈ હતી.
ટનલના અંતે એક મોટો દરવાજો દેખાતો હતો.
દરવાજા પર અજાણી નિશાનીઓ કોતરેલી હતી.
આરવ અને વૃદ્ધ ધીમે ધીમે તેની તરફ આગળ વધ્યા.
આરવનું દિલ હવે જોરથી ધડકતું હતું.
તેને લાગતું હતું કે આ દરવાજા પાછળ જ મહેલનું સૌથી મોટું રહસ્ય છુપાયેલું છે.
તે ચાવી હાથમાં લઈને દરવાજા સામે ઉભો રહ્યો.
પરંતુ તે ક્ષણે તેને ખબર નહોતી કે આ દરવાજો ખોલ્યા પછી તેની જિંદગી ક્યારેય પહેલા જેવી નહીં રહે.
**આગળ શું થશે?**
**શું આ દરવાજા પાછળ ખરેખર ખજાનો છે?**
**કે પછી કંઈક વધુ ભયાનક?**
