મંદિરની નીચેના રૂમમાં ઉભો આરવ હજુ પણ સીડીઓ તરફ નજર રાખી રહ્યો હતો. થોડા પળ પહેલા ત્યાં એક અજાણી છાયા દેખાઈ હતી, પરંતુ હવે અંધકાર અને શાંતિ ફરી છવાઈ ગઈ હતી. તે એની આસપાસની દિવાલો જોતો રહ્યો, જ્યાં જૂના ચિન્હો અને કોતરેલા ચિત્રો બધા જ અલગ અલગ કથા કહેતા લાગતા હતા.
આરવનું દિલ જોરથી ધડકતું હતું. તે વિચારી રહ્યો હતો, “શું આ ભ્રમ છે કે કોઈ ખરેખર અહીં છે?” થોડા સેકન્ડ માટે તેણે સીડીઓ અને આસપાસની જગ્યાઓ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું, પણ ફરી કોઈ દેખાયું નહીં.
હવે તેનું ધ્યાન પથ્થરના જૂના બોક્સ પર ગયું. બોક્સ વધુ જૂનો લાગતો હતો, તેના ઉપર એ જ અનોખા ચિન્હો કોતરેલા હતાં જે મહેલ અને મંદિરની દિવાલોમાં પણ જોવા મળ્યા હતા. આરવ ધીમે બોક્સ તરફ ગયો, થોડી દબાણ સાથે તે ખોલવાનો પ્રયાસ કર્યો. પ્રથમ પ્રયાસમાં બોક્સ ખૂલ્યો નહીં, પરંતુ થોડા વધુ પ્રયત્ન પછી… “કરર…” બોક્સ ધીમે ખૂલવા લાગ્યો.
આરવ ઉત્સુકતાથી અંદર જોવા લાગ્યો. અંદર સોનું કે હીરા નહોતા, પરંતુ જૂના કાગળો અને નકશા હતા. એક કાગળ particularly તેને ખેંચી લાવ્યો. કાગળ પર જંગલનો નકશો દોરેલો હતો, પરંતુ આ નકશો થોડો અલગ હતો. નકશામાં જંગલની અંદર એક ગુપ્ત જગ્યા દર્શાવવામાં આવી હતી અને તેની બાજુમાં એ જ ચિન્હ દોરેલું હતું જે મહેલના દરવાજા પર હતું. આરવ સમજ્યો કે આ ખજાનાનું રહસ્ય હજુ પૂર્ણ થયું નથી.
એ નકશા સાથે ઊભો રહીને આરવે સાંભળ્યું, “ઠક… ટક…” અવાજ ઊંચો થયો. આ વખતે તે નજીક હતો. આરવે તરત સીડીઓ તરફ દોડી અને ઉપર પહોંચ્યો. પણ જ્યારે તે ઉપર આવ્યો, મંદિર ફરી ખાલી હતું. પવનના કારણે તૂટેલા દરવાજા હલતાં હતાં, આસપાસ અંધકાર અને ચિંતાજનક શાંતિ છવાઈ હતી.
જંગલ તરફ જોઈને આરવને અંતરે કંઈક હલતું દેખાયું. diesmal સ્પષ્ટ. એક માણસની આકૃતિ. આરવ તરત બહાર દોડી ગયો, “અરે! ઉભા રહો!” પણ આકૃતિ તરત જ ઝાડોની પાછળ ગાયબ થઈ ગઈ. આરવ થોડા સમય માટે ઊભો રહ્યો. હવે તેને ખાતરી થઈ ગઈ કે કોઈ માણસ તેને જંગલમાં જોઈ રહ્યો છે. કોણ તે? કેમ રોકવાનો પ્રયાસ કરે છે? એ પ્રશ્નો હવે તેની હિંમતને અજમાવી રહ્યા હતા.
આરવે મંદિરની અંદર ફરી નકશા જોયા. નકશામાં બતાવેલી જગ્યા જંગલના વધુ અંદર હતી. ત્યાં પહોંચવા માટે લાંબો અને અંધકારમય રસ્તો હતો. આરવે નિર્ણય લીધો — “જો આ રહસ્ય શોધવું છે તો ત્યાં જવું જ પડશે.”
તેણે મંદિરમાંથી બહાર પગલાં લીધા. પવન વધારે તેજીથી ફૂંકાઈ રહ્યો હતો, ઝાડો વચ્ચે છાયા તરતી હતી. ચાંદ થોડા પળ માટે વાદળોમાંથી બહાર આવ્યો અને જંગલનું અંધકારમય ચહેરો હળવું પ્રકાશિત થયું. આરવે નકશા ચકાસી આગળ ચાલવાનું શરૂ કર્યું.
જંગલ વધુ ઘન થતો ગયો, ઝાડો ઊંચા અને અંધકાર વધારે થયો. થોડી અંતરે જમીન પર કંઈક ચમકતું દેખાયું. આરવે નજીક ગયો. જમીન પર જૂની ધાતુની ચાવી પડેલી હતી. ચાવી ખૂબ જ જૂની અને એ જ ચિન્હો સાથે કોતરેલી હતી. આરવે વિચાર્યું, “કદાચ આ ચાવી આગળ ક્યાંક કામ આવશે.” તેણે ચાવી પોતાની ખિસ્સામાં મૂકી અને આગળ વધ્યો.
પરંતુ તેને ખબર નહોતી કે, જંગલમાં તેની પાછળ હજુ પણ કોઈ છે. કોઈ એવી વ્યક્તિ, જે વર્ષોથી આ ખજાનો શોધી રહી છે, હવે આરવના રસ્તામાં આવી ગયો હતો. દર ઝાડ પાછળ એ વ્યક્તિની નજર હતી, એ હવે પણ છૂપાઈ રહી હતી. આરવની ચાહના માત્ર રહસ્ય જાણવા માટે હતી, પણ એ છુપાયેલા લોકો માટે જોખમ બની ગયું હતું.
જંગલની ગહનતા, પગલાંઓની અનિશ્ચિત અવાજ અને અજાણી છાયાઓ વચ્ચે આરવ પોતાના હિંમત અને બુદ્ધિ પર આધાર રાખીને આગળ વધતો રહ્યો. દરેક પગલું નવા સસ્પેન્સ અને ભય સાથે ભરેલું હતું. તે જાણતો હતો કે હવે પાછા વળવાનો કોઈ વિકલ્પ નથી. રહસ્ય તેની રાહ જોઈ રહ્યું હતું, અને તે તેને જાણવું જ હતું, ભલે કોઈ છુપાયેલા આંખો તેને જોતી હોય.
આગળ શું થશે?
જંગલમાં કયા ગુપ્ત રહસ્ય છુપાયેલું છે?
અને આરવને જોઈ રહેલી અજાણી આકૃતિ કોણ છે?
આ બધું જાણવા માટે આગળ વાંચો…
