સાંજનો સમય હતો. આકાશમાં સૂર્ય ધીમે ધીમે પહાડોની પાછળ છુપાઈ રહ્યો હતો. લાલ રંગના પ્રકાશમાં તે વિશાળ પહાડ અને તેની વચ્ચે આવેલી ગુફા વધુ રહસ્યમય લાગી રહી હતી.
આરવ અને વિરેન પહાડની સામે ઊભા હતા. તેમની પાછળ રઘુવીર પણ ઊભો હતો, તેના ચહેરા પર ખતરનાક સ્મિત હતું. તે તલવાર પકડીને તૈયાર ખડયો હતો.
રઘુવીર બોલ્યો,
“હવે ભાગવાનો કોઈ રસ્તો નથી. ખજાનો અહીં છે… અને હવે તે મારો છે.”
આરવે શાંત અવાજમાં કહ્યું,
“ખજાનો ફક્ત લાલચ માટે નથી. જો તું એ સમજતો હોત તો તું આ રીતે ધમકી ન આપતો.”
રઘુવીર હસ્યો,
“મને ઉપદેશ સાંભળવાનો સમય નથી.”
વિરેન ગુસ્સે બોલ્યો,
“અમે તને નકશો નહીં આપીએ.”
રઘુવીર આગળ વધ્યો અને બોલ્યો,
“તો પછી હું જ લઈને જઈશ.”
પરંતુ એ જ સમયે આરવે વિરેનને ધીમે કહ્યું,
“ચાલ… ગુફાની અંદર જઈએ.”
બન્ને ઝડપથી ગુફાની તરફ દોડ્યા. રઘુવીર પણ તેમના પાછળ દોડ્યો. થોડા જ પળોમાં ત્રણેય ગુફાની અંદર પહોંચ્યા.
ગુફાની અંદર અંધકાર છવાયેલો હતો. છત પરથી પાણી ટપકતું હતું અને ઠંડક છવાયેલું હતું. આરવે ટોર્ચ ચાલુ કરી. પ્રકાશ ફેલાતાં તેઓને એક મોટું દૃશ્ય દેખાયું — ગુફાની વચ્ચે એક વિશાળ પથ્થરનું દરવાજું, જેના પર ઘણા અજાણ્યા ચિહ્નો કોતરેલા હતા.
આરવે નકશો કાઢ્યો અને ધ્યાનથી જોયો,
“આ જ અંતિમ દરવાજો છે,” તે બોલ્યો.
વિરેન બોલ્યો,
“એટલે ખજાનો આ દરવાજાની પાછળ છે.”
રઘુવીર ખુશ થઈ ગયો,
“સરસ… હવે દરવાજો ખોલો.”
આરવે દરવાજા પર બનાવેલા ચિહ્નોને ધ્યાનથી જોયા. તેમાં ત્રણ ચિહ્ન ખાસ હતા — બુદ્ધિ, હિંમત અને સચ્ચાઈ. આરવે હળવું સ્મિત કર્યું,
“આ તો એ જ ત્રણ પરીક્ષાઓ છે, જે આપણે મહેલમાં પાસ કરી હતી. લાગે છે, દરવાજો ખોલવા માટે આ ત્રણ ગુણ સાબિત કરવાના છે.”
રઘુવીર ગુસ્સે બોલ્યો,
“ઝડપથી ખોલ!”
આરવે એક ચિહ્ન દબાવ્યું. અચાનક ગુફામાં તેજ પ્રકાશ ફેલાઈ ગયો. દરવાજો ધીમે ધીમે ખોલવામાં આવ્યો. “ગરરર…” થોડી પળોમાં દરવાજો સંપૂર્ણ ખૂલ્યો.
અંદર જે હતું, તે જોઈને ત્રણેય આશ્ચર્યમાં પડી ગયા. અંદર એક વિશાળ ખજાનાનો રૂમ હતો — સોનાના સિક્કા, હીરા, કિંમતી મૂર્તિઓ, પ્રાચીન હથિયારો અને જૂના સોનાના બોક્સ. રૂમની વચ્ચે એક વિશાળ સોનાની પેટી રાખેલી હતી.
રઘુવીરની આંખોમાં લાલચ ચમકી ઉઠી,
“આ બધું મારું છે!” તે ચીસ્યો અને ખજાનાની તરફ દોડ્યો.
જેમ જ તેણે સોનાની પેટી ખોલવાનો પ્રયાસ કર્યો… અચાનક જમીન હલવા લાગી,
“ધડડડ…!” ગુફાની છત પરથી પથ્થરો પડવા લાગ્યા.
વિરેન ગભરાઈ ગયો,
“આ શું થઈ રહ્યું છે?!”
આરવે ઝડપથી દિવાલ પર લખાણ વાંચ્યું,
“લાલચ ખજાનાનો નાશ લાવે છે.”
રઘુવીર હવે ગભરાઈ ગયો,
“આ બધું બંધ કરો!” તે ચીસ્યો, પરંતુ મોડું થઈ ગયું. ગુફા ધીમે ધીમે તૂટી રહી હતી.
આરવે ચીસ પાડી,
“ઝડપથી બહાર ભાગો!”
આરવ અને વિરેન દોડવા લાગ્યા. રઘુવીર પણ પીછા કર્યો, પરંતુ રસ્તામાં એક મોટો પથ્થર પડી ગયો. રઘુવીર અટવાઈ ગયો,
“મને બચાવો!” તે ચીસ્યો.
વિરેન થોડી ક્ષણ માટે અટકી ગયો. તે આરવ તરફ જોયું. આરવે કહ્યું,
“તે આપણો દુશ્મન છે… પરંતુ આપણે તેને છોડીને જઈ શકતા નથી.”
બન્ને પાછા વળ્યા. તેમણે પથ્થર ખસેડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. થોડા જ પ્રયાસ પછી પથ્થર ખસ્યો. રઘુવીર બહાર આવી ગયો. તે આશ્ચર્યમાં પડી ગયો,
“તમે મને બચાવ્યો… કેમ?”
આરવે કહ્યું,
“કારણ કે માણસાઈ ખજાનાથી મોટી છે.”
ત્રણેય ઝડપથી ગુફાની બહાર દોડી ગયા. જેમ જ તેઓ બહાર આવ્યા,
“ધડાક!” ગુફાનો દરવાજો તૂટી ગયો. અંદરનો ખજાનો હંમેશા માટે પથ્થરોની નીચે દટાઈ ગયો.
વિરેન થોડો દુઃખી થઈ ગયો,
“આટલો મોટો ખજાનો… બધું ખતમ થઈ ગયું.”
પરંતુ આરવ હસ્યો,
“સાચો ખજાનો તો આપણે પહેલેથી મેળવી લીધો છે.”
રઘુવીર ધીમે બોલ્યો,
“કયો ખજાનો?”
આરવે કહ્યું,
“બુદ્ધિ, હિંમત અને સચ્ચાઈ.”
વિરેન પણ હસ્યો,
“અને મિત્રતા.”
રઘુવીર થોડો શરમાઈ ગયો,
“હું ફક્ત લાલચમાં અંધ થઈ ગયો હતો.” તે બોલ્યો,
“આજે મને સમજાયું કે ખજાનો માણસને ખરેખર ખુશી નથી આપતો.”
સૂર્ય ફરી ઉગવા લાગ્યો. નવો દિવસ શરૂ થયો. આરવ, વિરેન અને રઘુવીર પહાડ પરથી નીચે ઉતરવા લાગ્યા. આ સફરે તેમણે ઘણું શીખ્યું.
આરવે કહ્યું,
“ક્યારેક સૌથી મોટું સાહસ ખજાનો શોધવાનો નથી… પરંતુ પોતાને શોધવાનો હોય છે.”
વિરેન બોલ્યો,
“અને આ સફર હું ક્યારેય ભૂલીશ નહીં.”
ત્રણેય હસતા હસતા આગળ વધ્યા. આ રીતે તેમની અદ્ભુત સફરનો અંત આવ્યો. પરંતુ દુનિયામાં હજુ પણ ઘણા રહસ્યો બાકી રહ્યા છે… અને કદાચ કોઈ દિવસ તેઓ ફરી કોઈ નવી સાહસિક સફર પર નીકળશે.
