સવારનો સૂરજ ધીમે ધીમે ઊગતો હતો. ગામના આકાશમાં પક્ષીઓ ઉડી રહ્યા હતા, અને હવામાં ઠંડક હતી. આરવ અને વિરેન વહેલી સવારમાં જ ઊઠી ગયા હતા. આજની સવાર ખાસ હતી, કારણ કે તેમની નવી સફર શરૂ થવાની હતી.
આરવે નકશો ખોલ્યો અને તેને ધ્યાનથી જોયું. નકશામાં દર્શાવેલો માર્ગ ગામના પાછળના ઘન જંગલ તરફ જતો હતો. વૃક્ષોની છાંયાઓ, અંધકારમય માર્ગ અને કાંકરીલી જમીન તેમને દેખાતા હતાં.
વિરેન બોલ્યો,
“લાગે છે, આ જંગલ પાર કરવું પડશે.”
આરવે માથું હલાવ્યું,
“હા… અને કદાચ આ જંગલમાં પણ ઘણા રહસ્યો છુપાયેલા હશે. સાવધાન રહેવું પડશે.”
બન્નેએ ગામના વૃદ્ધ માણસનો આભાર માન્યો અને પછી ધીમે ધીમે જંગલ તરફ પગ મૂક્યા.
જંગલ ખૂબ જ ઘન, અંધકારમય અને શાંત લાગતો હતો. ઊંચા વૃક્ષો સૂર્યપ્રકાશને જમીન સુધી આવવા દેતા નહોતા. હવામાં અજાણી સુગંધ અને પક્ષીઓના અવાજ વચ્ચે એક અસમાન્ય શાંતિ છવાઈ હતી.
વિરેન થોડો સતર્ક થઈ ગયો,
“આ જગ્યા થોડી ડરામણી લાગે છે.”
આરવે કહ્યું,
“ડરાવાની જરૂર નથી, બસ સાવધાન રહેવું.”
તેઓ નકશા અનુસાર આગળ વધતા રહ્યા. થોડા સમય પછી, તેઓ જમીન પર કંઇક અજીબ જોયું — કાદવમાં તાજા પગલાંના નિશાન.
વિરેન અટકી ગયો,
“આરવ… અહીં કોઈ બીજો પણ ગયો છે.”
આરવે નિશાન ધ્યાનથી જોયા અને બોલ્યો,
“હા… અને લાગે છે કે આ પગલાં નવા છે. કોઈ આપણને પાછળથી જોઈ રહ્યો છે.”
જંગલના ઝાડ પાછળ એક અજાણ્યો માણસ છુપાયેલો હતો. તે રઘુવીર હતો, જે ગઈ રાત્રે મહેલ પાસે છુપાઈને નકશા જોયો હતો. વર્ષોથી તે છુપાયેલા ખજાનો અને રહસ્યો શોધતો રહ્યો છે. જ્યારે તેણે આરવ અને વિરેન પાસે નકશો હોવાનો ખબર પડી, ત્યારે તે નક્કી કરી બેસ્યો કે તેમને પાછળથી અનુસરશે.
તે ઝાડ પાછળથી ધીમે બોલ્યો,
“તમે બંને આગળ વધો… ખજાનો તો આખરે મને જ મળશે.”
આરવ અને વિરેનને હજુ તેની ખબર નહોતી. તેઓ આગળ વધતા રહ્યા. થોડીવાર પછી તેઓ જંગલના મધ્ય ભાગમાં પહોંચ્યા. અચાનક, એક જૂનું પથ્થરનું મંદિર દેખાયું.
મંદિર બહુ પ્રાચીન લાગતું હતું. દરવાજા પર અજાણ્યા ચિહ્નો કોતરેલા હતા. વિરેન આશ્ચર્યથી બોલ્યો,
“આ મંદિર અહીં જંગલમાં કેમ છે?”
આરવે નકશો જોયો,
“હા, નકશામાં પણ આ મંદિર દર્શાવાયું છે. કદાચ આગળનો માર્ગ અહીંથી જ જશે.”
બન્નેએ ધીમે ધીમે મંદિર તરફ પગ મૂક્યા. દરવાજો થોડો ખૂલેલો હતો. અંદર અંધકાર છવાયેલો, દિવાલો પર જૂના ચિત્રો કોતરેલા હતા. ચિત્રોમાં યોદ્ધાઓ, પહાડો, અને મોટી ગુફા દર્શાવવામાં આવી હતી.
આરવે જણાવ્યું,
“લાગે છે, આ ચિત્રો નકશાની વાર્તા બતાવે છે. કદાચ અમે હવે ખજાના નજીક પહોંચ્યા છીએ.”
ત્યારે અચાનક પાછળથી અવાજ આવ્યો,
“ખૂબ સરસ… તમે બંને મને સાચી જગ્યા સુધી લઈ આવ્યા.”
આરવ અને વિરેન ગભરાઈને વળ્યા. તેમના સામે રઘુવીર ઉભો હતો, હાથમાં તલવાર. તેની આંખોમાં લાલચ અને નિર્ધાર્ય દેખાતો હતો.
વિરેન ગુસ્સે બોલ્યો,
“તું કોણ છે?”
રઘુવીર હસ્યો,
“મારું નામ રઘુવીર છે… અને હવે આ નકશો પણ મારું છે. મને આપી દો, નહિતર પરિણામ ખરાબ થશે.”
આરવ શાંત રહ્યો,
“આ નકશો અમે શોધ્યો છે. આપવાના નથી.”
રઘુવીર ગુસ્સે થયો,
“તો પછી મને જબરદસ્તી લેવી પડશે.”
તે આગળ વધ્યો. વિરેન તરત તેની સામે ઊભો થઈ ગયો,
“આરવ, ભાગ!”
આરવ બોલ્યો,
“ના, આપણે સાથે જ રહેશું.”
અચાનક જમીન હલવા લાગી. મંદિરની દિવાલમાંથી અવાજ આવ્યો,
“ગરરર…”
દિવાલનો એક ભાગ ધીમે ખસવા લાગ્યો અને પાછળ ગુપ્ત રસ્તો ખુલ્યો. આરવ બોલ્યો,
“ઝડપથી અંદર જા!”
બન્નેએ દોડીને તે ગુપ્ત માર્ગમાં પ્રવેશ કર્યો. રઘુવીર પણ તેમના પીછા કર્યો. માર્ગ લાંબો, અંધકારમય અને સંકડીલી હતી. તેઓ ધીમે-ધીમે આગળ વધતા રહ્યા.
થોડા સમય પછી તેઓ બહાર નીકળ્યા. અને તેમના સામે એક અદ્ભુત દૃશ્ય હતું: દૂર એક વિશાળ પહાડ, પહાડની વચ્ચે એક વિશાળ ગુફા.
આરવે નકશો જોયો,
“આ જ જગ્યા છે!”
વિરેન બોલ્યો,
“એટલે ખજાનો અહીં હશે.”
પરંતુ પાછળથી અવાજ ફરી આવ્યો,
“હા… અને તે ખજાનો હવે મારો થશે.”
રઘુવીર ફરી તેમના પીછા આવ્યો. હવે સાચી ટક્કર થવાની હતી. આરવ સમજ્યો કે હવે વધુ સાવધાન રહેવું પડશે. આગળ ખજાનો છે, પરંતુ સાથે એક ખતરનાક દુશ્મન પણ છે.
સૂર્ય ધીમે ધીમે અસ્ત થતો હતો. પહાડની ગુફા અંધકારમાં વધુ રહસ્યમય લાગી રહી હતી.
આરવ ધીમે બોલ્યો,
“લાગે છે, અંતિમ રહસ્ય અહીં છુપાયેલું છે. પરંતુ, ગુફાની અંદર જે છે, તે અમારી કલ્પનાની તુલનાએ વધુ ખતરનાક હશે.”
આગળ શું થશે?
ગુફાની અંદર રહેલું રહસ્ય શું છે?
અને આરવ અને વિરેન શું રીતે રઘુવીરને હરાવી શકશે?
આ રહસ્યો જાણવા માટે આગળના પૃષ્ઠો પર જાઓ…
