આરવ અને વિરેન ધીમે ધીમે નવા રૂમમાં પ્રવેશ્યા. આ રૂમ પહેલા બધાં રૂમથી અલગ લાગતો, એક પ્રકારનો અદ્ભુત જાદૂઈ મહેસૂસ થતો. રૂમ ગોળાકાર હતો, વચ્ચે એક મોટું પથ્થરનું મંચ ઊભું હતું, અને તેના પર એક સુંદર સોનાની ચાવી ચમકી રહી હતી.
રૂમમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. દરેક પગલું લેતાં સોરજ અવાજ દૂરની ગુફામાં ગૂંજતો. દિવાલ પર ફરી એક લખાણ પ્રકાશમાં દેખાયું. બંને તરત નજીક ગયા અને વાંચવા લાગ્યા:
“ત્રીજી પરીક્ષા – સચ્ચાઈ।
આ ચાવી ખજાનાનું દરવાજું ખોલે છે.
પરંતુ એક જ વ્યક્તિ તેને લઈ શકે.
જો ખોટી ઈચ્છા રાખનાર ચાવી લેશે, તો દરવાજો ક્યારેય નહીં ખૂલે।”
વિરેનની આંખોમાં લાલચ ચમકી ઉઠી.
“આ તો બહુ સરળ છે,” તે બોલ્યો.
તે તરત ચાવી તરફ આગળ વધ્યો.
જેમ જ તેણે ચાવી હાથમાં લીધી…
રૂમમાં અચાનક ભારે અવાજ ગૂંજ્યો, “ધડડડ…!”
જમીન હલવા લાગી, અને ચાવી તેના હાથમાંથી પડી ગઈ.
વિરેન ગભરાઈ ગયો.
“આ શું થઈ રહ્યું છે?!”
દિવાલ પર નવું લખાણ દેખાયું:
“લાલચ ખજાનાનો દરવાજો ક્યારેય નથી ખોલતો।”
વિરેન હવે શરમથી ચહેરો ઝોક્યો. ખજાનાના પીઠ પર ખોટી ઈચ્છાની નબળાઈ પ્રગટ થઈ.
હવે આરવ ધીમે આગળ વધ્યો.
તે ચાવી તરફ જોયું, પરંતુ તરત જ ઉઠાવી નહીં. તે જાણતો હતો કે આ ખજાનો માત્ર હૃદયના સચ્ચાઈ પર આધાર રાખે છે.
વિરેન આશ્ચર્યથી બોલ્યો,
“તું ચાવી કેમ નથી લઈ રહ્યો?”
આરવે શાંત અવાજમાં કહ્યું,
“જો આ પરીક્ષા સચ્ચાઈની છે, તો ખજાનો ફક્ત એકલા માટે નથી. ખજાનો મેળવવાનો સાચો માર્ગ સહકારમાં છે.”
તે થોડી ક્ષણ રોકાઈ, વિચાર્યું, પછી ચાવીને ધીમે ઉઠાવી… અને વિરેન તરફ હાથ આગળ વધાર્યો.
“આ ખજાનો આપણે બંને મળીને શોધ્યો છે,” આરવ બોલ્યો.
“એટલે દરવાજો પણ આપણે બંને મળીને ખોલવો જોઈએ।”
વિરેન થોડા પળ માટે શાંત રહ્યો. પહેલી વાર તેને સમજાયું કે આરવ સાચો છે.
તે ધીમે બોલ્યો,
“મારે શરૂઆતમાં ફક્ત ખજાનો જોઈએ હતો… પરંતુ તું સાચો છે।”
વિરેન એ વખતે આરવનો હાથ પકડી લીધો. બન્ને મળીને ચાવી પકડી.
અચાનક રૂમમાં તેજ પ્રકાશ ફેલાઈ ગયો. દિવાલ પર લખાણ ચમક્યું —
“ત્રીજી પરીક્ષા પૂર્ણ.
સચ્ચાઈ અને મિત્રતા સૌથી મોટો ખજાનો છે।”
સામે એક મોટું પથ્થરનું દરવાજું ધીમે ખૂલવા લાગ્યું. “ગરરર…”
બન્ને આશ્ચર્યથી અંદર જોવા લાગ્યા.
દરવાજાની પાછળ, તેમની કલ્પનાની મર્યાદા તૂટતી, ખજાનો ચમકી રહ્યો હતો. સોનું, હીરા, પ્રાચીન મૂર્તિઓ અને ઘણા કિંમતી ખજાના ત્યાં ચમકી રહ્યા હતા.
વિરેન આશ્ચર્યથી બોલ્યો,
“આ તો સાચો ખજાનો છે!”
આરવ હળવું સ્મિત કરીને બોલ્યો,
“હા… પરંતુ સાચો ખજાનો ફક્ત આ નથી।”
વિરેન પ્રશ્ન કર્યો,
“તો પછી શું?”
આરવે સમજાવ્યો,
“આ સફરમાં આપણે જે શીખ્યા — હિંમત, બુદ્ધિ અને સચ્ચાઈ… એ જ સાચો ખજાનો છે.”
વિરેન હસ્યો, “તું ખરેખર અલગ છે, આરવ.”
બન્ને આગળ વધ્યા, પરંતુ હજુ પણ એક રહસ્ય બાકી હતું.
ખજાનાના પાછળની દિવાલ પર એક જૂનો નકશો લાગેલો હતો. આરવ તેને જોઈને આશ્ચર્યમાં પડી ગયો.
“વિરેન… લાગે છે આ સફર હજી પૂરી નથી થઈ.”
નકશામાં જૂના ખંડોની છબીઓ, ગુપ્ત માર્ગો, અને નવા ચિન્હો દર્શાવેલા હતા. તેમાં એક નકશો દર્શાવતો હતો જે મહેલની જૂની દસ્તાવેજોમાં નથી. આરવ સમજવા લાગ્યો કે આ ખજાનો માત્ર શારીરિક રીતે જ નહીં, પરંતુ બૌદ્ધિક રીતે પણ હવે એક નવી સફરની શરૂઆત છે.
વિરેન નિઃશબ્દ થઈ ગયો.
“અમે ખરેખર એક નવી દિશામાં છીએ,” આરવ ધીમે બોલ્યો.
“આ નકશો કદાચ મહેલની અંદરની સાચી ગુપ્ત રૂમ તરફ લઈ જાય છે, જ્યાં વધુ રહસ્યો છુપાયેલા છે.”
બન્નેની આંખોમાં ઉત્સુકતા અને થોડી ભયભીત લાગણી જોવા મળી. આ સફર અંતિમ ખજાનો પૂરતો નથી, પરંતુ એનો અર્થ છે કે આરવ અને વિરેન માટે વધુ મુશ્કેલ પડકારો રાહ જોઈ રહ્યા છે.
આગળ શું થશે?
નકશામાં દર્શાવેલ ગુપ્ત રૂમમાં કઈ અજાણી વસ્તુ છુપાયેલ છે?
વિરેન શું ખજાનાના સાચા મૂલ્યોને સમજશે?
આ બધું જાણવા માટે Chapter 13માં વાંચો…
