വ്യാളീ
കാവിന്റെ ഇരുളിൽ
വ്യാളിയെ തേടിയ ഞാൻ,
കണ്ടത് കല്ലിലൊരു രൂപമല്ല—
കാലം കാത്തുവെച്ച
ഒരു ഓർമ്മയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ പേടിപ്പിച്ചിരുന്ന
ആ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ
ഇന്ന് ഞാൻ കണ്ടത്
ഭയമല്ല…
നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ
ഒരു കാടിന്റെ വേദന.
മരങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റി,
തോടുകൾ മണ്ണിട്ട് മൂടി,
കാവുകൾ വീടുകളായി മാറുമ്പോൾ
വ്യാളി മാത്രം
അവിടെ കാവലായി നിന്നു.
“എന്നെയല്ല,
നിങ്ങളെത്തന്നെയാണ്
നിങ്ങൾ ഭയക്കേണ്ടത്…”
കാറ്റിനൊപ്പം വന്ന
ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ
ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വ്യാളിയുണ്ടായിരുന്നില്ല…
പകരം,
മുറിച്ചുമാറ്റിയ ഒരു മരത്തിന്റെ
വേരുകൾക്കിടയിൽ
ഒരു കുഞ്ഞു തൈ
മുളച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോൾ മനസ്സിലായി—
വ്യാളി ഒരു കല്ലിലല്ല,
നമ്മൾ സംരക്ഷിക്കാതെ പോകുന്ന
ഓരോ പ്രകൃതിയിലും ജീവിക്കുന്നു.
