દરેક નુ પોતપોતાનું એક જંગલ હોય છે જેમાં જે ખોવાઈ જાય છે. એમાંથી જે નીકળી શકે એ જ નીકળી શકે છે પણ એ નીકળી ને પણ એ જંગલ માં ફરી થી ખોવાઈ જાય છે. એમાં એને સુકુન મળતું હોય છે.એમાં એ એ પોતાનુ અતીત, વર્તમાન અને ભવિષ્ય જુએ છે. ભવિષ્ય એના હાથ માં નથી અને વર્તમાન માં એ અતીત અને ભવિષ્ય માંથી બહાર નીકળી શકતો નથી જેથી એ વર્તમાન માં જીવી શકતો નથી. એ જોઈ નથી શકતો કે એની આસપાસ કુદરતે છુટ્ટા હાથે પ્રકૃતિ ને વિખેરી છે. એની આસપાસ એક હુંફાળું વ્યક્તિત્વ, એક પ્રેમ, એક સાનિધ્ય, એક સાથ, એક આભા એને વિટળાઈ ને ઘેરી ને એની સાથે સતત ઓરા ની જેમ સાથે છે. એના ખાલી મન , લાગણીઓ ને સ્પર્શવા માટે બેતાબ છે.એ મહેસુસ પણ કરે છે પણ એની એકલતાને સાથ વગર મિટાવી શકતો નથી. બસ ઝંખનાઓ થી મહેસુસ કરીને પીડાય છે.
