બાપની વેદના
ભાગ ૨: લાંબી પ્રતીક્ષા
રામજીભાઈએ દીકરાના સ્વાગત માટે તેમણ બજારમાંથી એક નાનો માટીનો દીવો અને થોડું તેલ ખરીદ્યું હતું. સાંજના સમયે તેમણે એ દીવો પ્રગટાવીને ઘરના ઉંબરા પર મૂક્યો. દીવાની નાની જ્યોત પવનમાં ઝબૂકતી હતી, જાણે રામજીભાઈના હૃદયમાં રહેલી આશાની જેમ જ તે પણ સંઘર્ષ કરતી હતી. દાદા વારંવાર રસ્તા તરફ જોતા અને મનમાં બોલતા, "અજય બેટા, હવે તો આવી જા. આખું ગામ દિવાળી મનાવે છે, તારા વિના મારા ઘરમાં અંધારું છે."
જેમ-જેમ રાત વધતી ગઈ, તેમ-તેમ ગામમાં ફટાકડાનો શોરબકોર ઓછો થવા લાગ્યો અને લોકો પોતપોતાના ઘરમાં સૂવા ચાલ્યા ગયા. રાત્રિના બાર વાગી ગયા, છતાં રામજીભાઈ ઉંબરા પરથી એક ઇંચ પણ ખસ્યા નહોતા. ઠંડો પવન વાઈ રહ્યો હતો અને દાદાનું વૃદ્ધ શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું, પણ તેમની આંખો રસ્તા પરથી હટતી નહોતી. રસ્તા પર થતા નાના સરખા અવાજથી પણ તેઓ ચમકીને ઊભા થઈ જતા કે કદાચ તેમનો દીકરો આવ્યો.
લાંબી પ્રતીક્ષાને કારણે રામજીભાઈની આંખોમાંથી આસુ વહેવા લાગ્યા હતા. તેમનું મન હવે કોઈ અણધાર્યા ડરથી ગભરાઈ રહ્યું હતું. છતાં, દીકરાએ આપેલા વચન પર તેમનો વિશ્વાસ અડગ હતો. તેઓ મન મનાવી રહ્યા હતા કે કદાચ બસ મોડી પડી હશે અથવા અજયને શહેરમાંથી નીકળવામાં મોડું થયું હશે. એ કાળી અને શાંત રાત્રે, રામજીભાઈ દીકરાની આશામાં આંસુ લૂછતાં લૂછતાં બસ એકલા બેસી રહ્યા.મોડી રાત થઈ ગઈ પણ અજય આવ્યો નહીં.રામજીભાઈની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા, છતાં હજુ પણ આશા જીવંત હતી.
અડધી રાત વીતી ચૂકી હતી. આખું ગામ ગાઢ નિદ્રામાં હતું અને ચારેય તરફ સન્નાટો છવાયેલો હતો. રામજીભાઈ હજુ પણ ઝૂંપડીના ઉંબરા પર ટાઢમાં ધ્રૂજતા ધ્રૂજતા દીકરાની રાહ જોઈને બેઠા હતા. ઘરની બહાર મૂકેલો પેલો નાનો દીવો પણ હવે ઓલવાઈ જવા આવ્યો હતો. રામજીભાઈની પથ્થર જેવી થઈ ગયેલી આંખો હજુ પણ ગામના સૂમસામ રસ્તા પર મંડાયેલી હતી.બરાબર એ જ સમયે, શાંત રાત્રિના અંધકારને ચીરતો એક મોટરસાયકલનો અવાજ સંભળાયો. રામજીભાઈના હૃદયના ધબકારા વધી ગયા. તેમને થયું કે કદાચ તેમનો અજય આવી ગયો. પણ જેમ જેમ લાઈટ નજીક આવી, તેમ તેમ તેમનો ભ્રમ ભાંગ્યો. મોટરસાયકલ પર ગામના સરપંચ હતા.
બાપની વેદના ભાગ 3
અણધાર્યો આઘાત...... વાંચવાનું ચૂકતા નહીં
