🌸 അപ്പൂപ്പൻതാടിയുടെ വഴി
അപ്പൂപ്പൻതാടിയുടെ വഴി
കാറ്റിന്റെ കൈപിടിച്ച്
അപ്പൂപ്പൻതാടി പറന്നു,
വേരുകൾ മറന്നൊരു യാത്രയായി
ആകാശത്തോളം നീണ്ടു.
എവിടേക്കെന്ന് അറിയില്ല,
എന്തിനെന്ന് അറിയില്ല,
പക്ഷേ പോകണം എന്നൊരു മോഹം—
അതാണ് അതിന്റെ വഴി.
പാടവരമ്പുകൾ കടന്ന്,
പുഴയുടെ മേൽ തെന്നി,
മരച്ചില്ലകളിൽ തൊട്ട്
മേഘങ്ങളോട് കഥ പറഞ്ഞു.
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന്
വിടപറഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ
അത് തേടിയത് ഒരു മണ്ണ്—
സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാവുന്ന മണ്ണ്.
കാറ്റ് ചിലപ്പോൾ
കിഴക്കോട്ട് കൊണ്ടുപോയി,
മറ്റൊരു നേരം
പടിഞ്ഞാറേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.
വഴിയിൽ കണ്ട പൂക്കളോട്
അത് ചോദിച്ചു:
“എന്റെ വീട് എവിടെയാണ്?”
പൂക്കൾ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു—
“പറക്കുന്നവർക്ക്
വീടെന്നത് ഒരു സ്ഥലമല്ല,
ഒരു പ്രതീക്ഷയാണ്.”
മഴ വന്നപ്പോൾ
അത് നനഞ്ഞു,
വെയിൽ വന്നപ്പോൾ
അത് ഉണങ്ങി.
കാറ്റ് ശക്തമായപ്പോൾ
ചില സ്വപ്നങ്ങൾ പൊഴിഞ്ഞു,
എങ്കിലും
അത് യാത്ര നിർത്തിയില്ല.
ഒരു സന്ധ്യയിൽ
കാറ്റ് പതുക്കെയായി.
അപ്പൂപ്പൻതാടി
ഒരു പച്ചമണ്ണിൻ മടിയിൽ
പതിയെ വന്നു വീണു.
അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു—
ഇത്രയും കാലം തേടിയിരുന്നത്
ഒരു ദൂരെയുള്ള ലോകമല്ല,
തന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ
തയ്യാറായിരുന്ന
ഒരു ചെറിയ മണ്ണുതുണ്ടായിരുന്നു.
അടുത്ത മഴയിൽ
അവിടെ നിന്ന്
ഒരു കുഞ്ഞു മുള പൊട്ടി.
കാറ്റിൽ പറന്നുപോയ
ഒരു അപ്പൂപ്പൻതാടിയുടെ സ്വപ്നം
മണ്ണിൽ വേരായി.
പുതിയൊരു യാത്രയുടെ
ആദ്യപടിയായി.
ജീവിതവും അങ്ങനെയാണ്...
നമ്മൾ പോകുന്ന വഴികൾ
എപ്പോഴും നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുത്തതാവണമെന്നില്ല.
ചില കാറ്റുകൾ
നമ്മെ പറത്തിക്കൊണ്ടുപോകും,
ചില നഷ്ടങ്ങൾ
നമ്മെ തകർത്തുകളയും.
പക്ഷേ...
ഒരുനാൾ
നമ്മുടെ സ്വന്തം മണ്ണിൽ
നാം വേരുറപ്പിക്കും.
അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും—
പറന്നുപോയ ഓരോ വഴിയും
നമ്മെ തേടിയെത്തിയത്
നമ്മുടെ സ്വന്തം ഇടത്തേക്കായിരുന്നു.
