आठवणी विरल्या गेल्या
कधीतरी मनाच्या कोपऱ्यात,
एक सुंदर जग होतं,
हसण्यातही कारण होतं,
आणि अश्रूंमध्येही कुणीतरी जवळ होतं…
काळ बदलला, माणसं बदलली,
नातीही हळूहळू दूर गेली,
कालची गोड आठवण आज,
मनाला मात्र बोचू लागली…
पुसून टाकाव्या वाटल्या,
त्या सगळ्या जुन्या खुणा,
पण मन म्हणालं—
“आठवणी नाही, बदल स्वतःला…”
काही स्वप्नं तुटली म्हणून,
स्वप्न पाहणं थांबवायचं नसतं,
कुणीतरी सोडलं म्हणून,
स्वतःला सोडायचं नसतं…
आजही आठवतात ते क्षण,
पण डोळ्यांत पाणी येत नाही,
कारण त्या आठवणींनी शिकवलं—
हरणं म्हणजे आयुष्य संपणं नाही…
काही आठवणी विरल्या गेल्या,
काही मनातच राहून गेल्या,
पण त्यांच्या सावलीतून चालताना,
मी स्वतःलाच नव्याने शोधून काढलं…
आता भूतकाळाला दोष नाही,
ना भविष्याची भीती आहे,
काल जे हरवलं त्याची खंत नाही,
कारण आज माझ्यासोबत मी आहे.
