ഓണം — സ്നേഹത്തിന്റെ പൂക്കാലം
പുലരിയുടെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ
പൂവിതളിൽ ചുംബിക്കുമ്പോൾ,
പൂക്കളത്തിന്റെ വർണ്ണങ്ങളിൽ
കേരളം വീണ്ടും ഉണരുന്നു.
തുമ്പപ്പൂവിൻ നൈർമല്യവും,
തുളസിയുടെ സുഗന്ധവും,
പൂവാടിയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന
തണുത്ത കാറ്റിൻ സംഗീതവും—
എല്ലാം ചേർന്ന് പറയുന്നൊരു വാക്ക്,
“ഓണം വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു...”
അത്തപ്പൂക്കളമൊരുക്കി
മുറ്റത്ത് പെൺകുട്ടികൾ നിൽക്കും,
കൈകളിൽ പൂക്കളുമായി
കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഓടിയെത്തും.
മഞ്ഞയും ചുവപ്പും വെള്ളയും
നീലയും പിങ്കും നിറങ്ങളായി
മണ്ണിന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരിയുമ്പോൾ
ഒരു നാടിന്റെ സ്വപ്നം
പൂക്കളമായി മാറുന്നു.
പൂക്കളത്തിന്റെ നടുവിൽ
ഒരു ചെറു നിലവിളക്ക്,
അതിന്റെ നാളത്തിൽ തെളിയുന്നത്
ഒരു കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മ.
നന്മ നിറഞ്ഞൊരു കാലത്തിന്റെ,
വിവേചനമില്ലാത്തൊരു കാലത്തിന്റെ,
മനുഷ്യർ മനുഷ്യരായി മാത്രം
പരസ്പരം കണ്ടിരുന്ന കാലത്തിന്റെ.
മാവേലി മന്നൻ വരുമെന്ന
കുട്ടിക്കാല വിശ്വാസത്തിൽ
വാതിൽപ്പടിയിൽ കാത്തുനിൽക്കും
നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകൾ.
“മാവേലി തമ്പുരാൻ വരുമോ?”
എന്ന് ചോദിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനോട്
അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയും,
“നന്മയുള്ളിടത്തെല്ലാം
മാവേലി ഉണ്ടാകും മകനേ...”
ആ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം
കാലം കഴിഞ്ഞാണ് മനസ്സിലായത്.
മാവേലി എന്നത്
ഒരു രാജാവിന്റെ പേര് മാത്രമല്ല,
മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ
നന്മയുടെ മറ്റൊരു പേരാണ്.
കള്ളമില്ലാത്ത മനസ്സും,
ചതിയില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങളും,
അസൂയയില്ലാത്ത നോട്ടങ്ങളും,
വിശപ്പുള്ളവന് നൽകുന്ന
ഒരു പിടി ചോറും,
കരയുന്നവന്റെ കണ്ണുനീർ
തുടയ്ക്കുന്നൊരു കൈയും—
അവിടെയെല്ലാം
മാവേലിയുടെ രാജ്യം പിറക്കുന്നു.
ഓണപ്പുടവ അണിഞ്ഞെത്തും
മുറ്റത്തെ കൊച്ചു പെൺകുട്ടി,
കസവുമുണ്ടുടുത്ത്
അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ച്
ചിരിച്ചെത്തും കൊച്ചുമകൻ.
അമ്മയുടെ അടുക്കളയിൽ
തിരക്കേറും പുലർച്ചെ മുതൽ.
അടുപ്പിലെ തീയിൽ
സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടും,
കലത്തിൽ പൊങ്ങുന്ന ചോറിൽ
കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷവും.
വാഴയില വിരിച്ചിട്ട്
സദ്യ വിളമ്പുമ്പോൾ,
അവിയലും സാമ്പാറും
പുളിശ്ശേരിയും തോരനും,
ഓലനും കാളനും
പച്ചടിയും കിച്ചടിയും,
പപ്പടവും പഴവും
പായസവും നിരന്നാലും—
അതിലൊക്കെയും മേലെ
ഒരു വിഭവമുണ്ട്,
അത് സ്നേഹമാണ്.
ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കഴിക്കുന്ന
ഒരു ഉരുള ചോറിന്
ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് കഴിക്കുന്ന
വലിയ വിരുന്നിനേക്കാൾ
എത്രയോ മധുരമുണ്ട്.
ഓണം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്
സദ്യ എങ്ങനെ കഴിക്കണമെന്നല്ല,
വിശക്കുന്നവന്റെ കൈയിലേക്ക്
ഒരു പങ്ക് ചോറ്
എങ്ങനെ എത്തിക്കണമെന്നാണ്.
വാതിൽക്കൽ വന്നുനിൽക്കുന്ന
അപരിചിതന്റെ മുഖത്തും
ഒരു പരിചിതമായ വേദനയുണ്ടെന്ന്
തിരിച്ചറിയാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന
പെരുന്നാളാണ് ഓണം.
പാടവരമ്പിലൂടെ
ഓണക്കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ,
നെൽക്കതിരുകൾ ആടുന്നു.
പുഴയുടെ തീരത്ത്
വള്ളങ്ങൾ നിരന്നുനിൽക്കും.
വള്ളപ്പാട്ടിന്റെ താളത്തിൽ
നൂറുകണക്കിന് കൈകൾ
ഒരേ ചലനത്തിൽ നീങ്ങും.
വഞ്ചിപ്പാട്ട് ഉയരുമ്പോൾ
പുഴ പോലും ഉണരും.
തുഴകളുടെ താളത്തിൽ
ഒരുമയുടെ ശക്തി തെളിയും.
ഒരാളുടെ കൈ നിർത്തിയാൽ
മറ്റൊരാളുടെ താളവും തെറ്റും.
അവിടെ ആരും ഒറ്റയ്ക്കല്ല—
എല്ലാവരും ചേർന്നാണ്
വിജയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത്.
ജീവിതവും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ?
ഒരാളുടെ കണ്ണുനീർ
മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തെ തൊടണം.
ഒരാളുടെ വീഴ്ചയിൽ
മറ്റൊരാൾ കൈത്താങ്ങാകണം.
ഒരാളുടെ സന്തോഷം
മറ്റൊരാളും പങ്കിടണം.
അപ്പോഴാണ്
ജീവിതം ഒരു ഓണക്കളമായി മാറുന്നത്.
ഓണത്തുമ്പികൾ പാടട്ടെ,
ചെണ്ടമേളം മുഴങ്ങട്ടെ,
കൈകൊട്ടിക്കളിയുടെ താളത്തിൽ
മുറ്റങ്ങൾ നിറയട്ടെ.
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിരിയിൽ
വീടുകൾ ഉണരട്ടെ.
പഴയ പിണക്കങ്ങൾ
പൂക്കളത്തിലെ പൂക്കളെപ്പോലെ
മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞുപോകട്ടെ.
എത്രയോ വീടുകളിൽ
ഈ ഓണത്തിന്
ഒരു കസേര ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കും.
ഇന്നലെ വരെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന
ഒരാളുടെ ഓർമ്മയായി.
ചില വീടുകളിൽ
അച്ഛന്റെ ശബ്ദമില്ല,
ചില വീടുകളിൽ
അമ്മയുടെ വിളിയില്ല,
ചില മുറ്റങ്ങളിൽ
കുട്ടികളുടെ ചിരിയില്ല.
എങ്കിലും ഓണം വരും.
ഓർമ്മകളുമായി വരും.
കണ്ണുനീരിന്റെ നനവിനൊപ്പം
ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയും നൽകും.
പോയവരുടെ ഓർമ്മകൾ
മനസ്സിന്റെ പൂക്കളമാകട്ടെ.
അവരോടൊപ്പം പങ്കിട്ട
നിമിഷങ്ങൾ തന്നെയാകട്ടെ
നമ്മുടെ ഓണസദ്യയിലെ
ഏറ്റവും മധുരമുള്ള വിഭവം.
ദൂരദേശങ്ങളിൽ കഴിയുന്നവർ
ഈ ഓണക്കാലത്ത്
നാടിനെ ഓർക്കും.
അമ്മയുടെ അടുക്കളയിലെ
പായസത്തിന്റെ മണം,
മുറ്റത്തെ പൂക്കളം,
അച്ഛന്റെ ചിരി,
സഹോദരങ്ങളുടെ കളി—
എല്ലാം ഓർമ്മകളായി
മനസ്സിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തും.
വിമാനത്താവളങ്ങളിൽ
കൈകളിൽ സമ്മാനങ്ങളുമായി
മടങ്ങിയെത്തുന്ന മനുഷ്യർ,
റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിൽ
പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കാത്തുനിൽക്കുന്നവർ—
അവരുടെ കണ്ണുകളിലും
ഓണത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ട്.
കാരണം ഓണം
വീട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കമാണ്.
വേരുകളിലേക്കുള്ള മടക്കമാണ്.
മറന്നുപോയ സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള
ഒരു തിരിച്ചുവരവാണ്.
പണവും പദവിയും
പേരും പ്രശസ്തിയും
എത്രയുണ്ടായാലും,
അവസാനം മനുഷ്യന് വേണ്ടത്
ഒരു സ്വന്തം വീട്,
ഒരു സ്നേഹമുള്ള ഹൃദയം,
തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന
ഒരു മുഖം തന്നെയാണ്.
ഓണം അതാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.
മതങ്ങളുടെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം,
ജാതിയുടെ മതിലുകൾക്കപ്പുറം,
ഭാഷയുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം
മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി
കാണാനുള്ളൊരു അവസരമാണ് ഓണം.
ക്ഷേത്രമുറ്റത്തും,
പള്ളിമുറ്റത്തും,
മസ്ജിദിന്റെ സമീപത്തും
ഒരേ കാറ്റാണ് വീശുന്നത്.
ഒരേ മഴയാണ് പെയ്യുന്നത്.
ഒരേ മണ്ണിലാണ്
നമ്മുടെ കാലുകൾ പതിയുന്നത്.
അപ്പോൾ എന്തിന്
മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനോട്
മതിലുകൾ പണിയണം?
ഓണം ചോദിക്കുന്നു—
“നിന്റെ അയൽവാസിയുടെ
വിശപ്പറിയുന്നുണ്ടോ?”
“ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നവന്റെ
വേദന കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?”
“നിന്നെക്കാൾ താഴെയെന്ന്
നീ കരുതുന്നവന്റെ
കൈ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക്
നമ്മുടെ ഹൃദയം നൽകുന്ന
നല്ല ഉത്തരമാണ്
യഥാർത്ഥ ഓണം.
മാവേലിയുടെ കാലം
കഥകളിൽ മാത്രം
തിരയേണ്ടതില്ല.
നമ്മുടെ വീട്ടിൽ
ഒരു വൃദ്ധൻ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ
അവന്റെ അരികിൽ ചെന്നിരിക്കുക—
അവിടെയാണ് മാവേലി.
ഒരു കുഞ്ഞിന്
പഠിക്കാൻ പുസ്തകം നൽകുമ്പോൾ—
അവിടെയാണ് മാവേലി.
വിശക്കുന്ന ഒരാൾക്ക്
ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം നൽകുമ്പോൾ—
അവിടെയാണ് മാവേലി.
വീണുപോയ ഒരാളെ
എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ
ഒരു കൈ നീട്ടുമ്പോൾ—
അവിടെയാണ് മാവേലി.
ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയാത്ത
ഒരു ഹൃദയം
ക്ഷമിക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ—
അവിടെയാണ് മാവേലി.
ഓണം ഒരു ദിവസമല്ല,
ഒരു മനോഭാവമാണ്.
പൂക്കളമൊരുക്കുന്ന
കൈകളിൽ മാത്രമല്ല,
മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ
നന്മയുടെ നിറം പകരുന്ന
ഓരോ കൈകളിലും
ഓണം പൂക്കണം.
സദ്യയുടെ ഇലയിലല്ല മാത്രം,
വിശക്കുന്ന വയറിലും
ഓണം നിറയണം.
പുതിയ വസ്ത്രത്തിലല്ല മാത്രം,
പഴയ വേദനകൾ മാറ്റിവെച്ച്
പുതിയൊരു മനസ്സിലും
ഓണം പിറക്കണം.
വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്
പൂക്കൾ വിരിയുന്നതുപോലെ
ഹൃദയത്തിലും
സ്നേഹം വിരിയട്ടെ.
പൂക്കളത്തിലെ ഓരോ പൂവും
ഒരുമയുടെ കഥ പറയട്ടെ.
ഓണക്കളിയിലെ ഓരോ ചുവടും
സൗഹൃദത്തിന്റെ താളമാകട്ടെ.
വള്ളപ്പാട്ടിലെ ഓരോ വരിയും
സഹോദരത്വത്തിന്റെ സംഗീതമാകട്ടെ.
പൊന്നോണപ്പുലരിയിൽ
സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ
നമ്മുടെ മനസ്സിലും
ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം ഉദിക്കട്ടെ.
പിണക്കങ്ങൾ അകലട്ടെ,
വൈരങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോകട്ടെ,
അഹങ്കാരങ്ങൾ അലിഞ്ഞുപോകട്ടെ.
സ്നേഹത്തിന്റെ വാതിലുകൾ
എല്ലാവർക്കുമായി തുറക്കട്ടെ.
പൂക്കളത്തിന്റെ നടുവിൽ
തെളിയുന്ന നിലവിളക്കുപോലെ
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും
നന്മയുടെ വെളിച്ചം
ഒരിക്കലും അണയാതിരിക്കട്ടെ.
മാവേലി വരട്ടെ—
കഥകളിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ല,
നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ.
ഓണം വരട്ടെ—
കലണ്ടറിലെ ഒരു ദിവസമായി മാത്രമല്ല,
ഓരോ ഹൃദയത്തിലും
സ്നേഹത്തിന്റെ പൂക്കാലമായി.
ഈ ഓണം
പട്ടിണിയില്ലാത്തൊരു വീടാകട്ടെ,
കണ്ണീരില്ലാത്തൊരു മനസ്സാകട്ടെ,
വൈരമില്ലാത്തൊരു നാടാകട്ടെ.
കൈകോർക്കുന്ന മനുഷ്യരും,
പങ്കുവെക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളും,
ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന മുഖങ്ങളും
നിറഞ്ഞൊരു കേരളമാകട്ടെ.
പൂക്കളങ്ങൾ വീണ്ടും വിരിയട്ടെ,
പുഴകൾ വീണ്ടും പാടട്ടെ,
വള്ളങ്ങൾ വീണ്ടും പായട്ടെ,
ഓണക്കാറ്റ് വീണ്ടും വീശട്ടെ.
മാവേലിയുടെ ഓർമ്മയിൽ
ഒരു നന്മയുടെ ലോകം
നമ്മൾ തന്നെ പണിയട്ടെ.
അപ്പോൾ ഓരോ ദിവസവും
ഓണമായിരിക്കും.
ഓരോ വീടും
പൂക്കളമായിരിക്കും.
ഓരോ ഹൃദയവും
സ്നേഹത്തിന്റെ
തിരുവോണമായിരിക്കും.
സ്നേഹവും സമാധാനവും
സന്തോഷവും സമൃദ്ധിയും നിറഞ്ഞ
എല്ലാവർക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ
പൊന്നോണാശംസകൾ
