अंधाराच्या वाड्यातील कुजबुज
रात्र काळ्याकुट्ट होती.
आकाशात चंद्र होता, पण त्याचा प्रकाश जणू भीतीने थरथरत होता.
वारा झाडांच्या फांद्यांमधून शिट्ट्या वाजवत होता.
गावाच्या टोकाला एक जुना, ओसाड वाडा उभा होता.
त्या वाड्याकडे कोणीही रात्री फिरकत नसे.
लोक म्हणायचे, तिथे अजूनही काहीतरी जागं आहे.
ते दिसत नाही, पण जाणवतं.
ते बोलत नाही, पण कुजबुजतं.
ते धावत नाही, पण मागे येत राहतं.
त्या वाड्याच्या प्रत्येक भिंतीवर काळाच्या खुणा होत्या.
तुटलेल्या खिडक्या वाऱ्याने आपोआप उघडत आणि बंद होत.
जुने दरवाजे किरकिरत म्हणत, "इकडे येऊ नकोस..."
पण उत्सुक मन कधीच इशारे ऐकत नाही.
अंगणात पडलेली सुकलेली पानं
जणू कुणाच्या पावलांचा आवाज करत होती.
दूरवर घुबडाचा गंभीर आवाज घुमत होता.
कुत्र्यांचं भुंकणं अचानक थांबलं.
रात्र आणखी शांत झाली.
आणि त्या शांततेत भीतीचा आवाज अधिक स्पष्ट ऐकू येऊ लागला.
एका कोपऱ्यात धुळीने झाकलेला आरसा होता.
त्यात चेहरा दिसायचा,
पण काही क्षणांनी त्या चेहऱ्यामागे
आणखी एक अस्पष्ट सावली उभी राहायची.
ती हलायची नाही.
ती फक्त पाहत राहायची.
जुन्या जिन्यावर प्रत्येक पाऊल
किर्र असा आवाज करत वर चढत होतं.
जणू जिनाच विचारत होता,
"खरंच तुला पुढे जायचं आहे का?"
वरच्या मजल्यावर हवा अधिक थंड होती.
भिंतींवर कोळ्यांची जाळी होती.
तुटलेल्या छतामधून चंद्रकिरण आत पडत होते.
त्या प्रकाशात धुळीचे कण तरंगत होते.
क्षणभर ते साधे कण वाटले,
पण नंतर ते एखाद्या सावलीसारखे फिरू लागले.
एका बंद खोलीतून मंद आवाज येत होता.
तो रडण्यासारखा नव्हता.
तो हसण्यासारखाही नव्हता.
तो असा आवाज होता
जो ऐकला की मनाला अस्वस्थता जाणवते.
दार हळूच उघडलं.
आत कोणीच नव्हतं.
फक्त एक जुनी खुर्ची
स्वतःहून हलत होती.
खिडकी बंद होती.
वारा नव्हता.
तरीही ती खुर्ची हलत राहिली.
घड्याळाचे काटे बारा वाजल्यावर थांबले.
टिक... टिक... टिक...
हा आवाज अचानक बंद झाला.
त्या क्षणी संपूर्ण वाडा
श्वास रोखून उभा आहे असं वाटलं.
अंधारात एक पांढरी धूसर आकृती दिसली.
ती स्पष्ट नव्हती.
ती जवळ येत होती की दूर जात होती,
हेच समजत नव्हतं.
ती फक्त शांत उभी होती.
पण तिची उपस्थिती पुरेशी होती
भीतीची थंडी अंगभर पसरायला.
खिडकीबाहेर वीज चमकली.
क्षणभर सगळं उजळलं.
आणि पुढच्याच क्षणी
अंधार पुन्हा दाटून आला.
त्या एका क्षणात
जिथे काही नव्हतं,
तिथे अनेक सावल्या उभ्या असल्याचा भास झाला.
जुन्या विहिरीतून थंड वारा येत होता.
पाणी दिसत नव्हतं.
फक्त काळोख होता.
तो काळोख इतका खोल होता
की जणू प्रकाशही तिथे हरवून गेला होता.
गावातल्या वृद्ध लोकांची एक म्हण होती,
"भीती नेहमी अंधारात नसते.
कधी कधी ती आपल्या मनात जन्म घेते.
आणि मग प्रत्येक सावली
भुतासारखी वाटू लागते."
पहाट जवळ आली.
पक्ष्यांचे आवाज ऐकू येऊ लागले.
पूर्वेकडे सूर्य उगवू लागला.
अंधार मागे सरकू लागला.
वाडा पुन्हा शांत झाला.
जणू रात्री घडलेलं काहीच खरं नव्हतं.
पण त्या वाड्याजवळून जाणारे लोक
आजही रात्री पावलं वेगाने टाकतात.
कोणी मागे वळून पाहत नाही.
कारण कधी कधी
फक्त एकदा मागे वळून पाहिलं तरी
मनातल्या भीतीला कायमचं घर मिळतं.
ही कथा भुतांची आहे की कल्पनेची,
याचं उत्तर प्रत्येकाच्या मनात वेगळं आहे.
पण जेव्हा रात्र गडद होते,
वारा हळूच कुजबुजतो,
आणि शांततेत स्वतःच्या हृदयाचे ठोके ऐकू येतात,
तेव्हा प्रत्येकाला असं वाटतं,
की कुणीतरी आपल्याकडे शांतपणे पाहत आहे.
भीतीचा खरा चेहरा कदाचित दिसत नाही.
तो सावल्यांमध्ये दडलेला असतो.
तो जुन्या आठवणींमध्ये लपलेला असतो.
तो ओसाड वाड्याच्या शांततेत असतो.
आणि कधी कधी,
तो फक्त एका कवितेच्या ओळींमध्ये जिवंत होतो.
रात्र संपते,
सूर्य उगवतो,
पण काही कुजबुज कधीच संपत नाही.
त्या वाऱ्यासोबत पुन्हा फिरतात,
जुन्या भिंतींवर आदळतात,
आणि प्रत्येक धाडसी प्रवाशाला
एकच इशारा देतात...
"अंधाराला कधी कमी समजू नकोस.
कारण प्रत्येक सावलीमागे भूत नसतं,
पण प्रत्येक भीतीमागे
एक न ऐकलेली गोष्ट नक्कीच असते.
