"લાગણીઓના ખંડેરમાં”
ઘણા ચહેરા મળ્યા, પણ કોઈ અરીસો ન મળ્યો,
આ આખા શહેરમાં મને મારો જ ચહેરો ન મળ્યો.
સંબંધોના વૃક્ષને અમે લોહીથી સિંચ્યું હતું,
છાંયડો તો દૂર, એક પાન પણ લીલું ન મળ્યું.
દરેક જણ પોતાની જ ઋતુ લઈને આવી હતી,
કોઈ એવું ન મળ્યું, જે મારી ઋતુમાં ખીલ્યું.
શબ્દોના મહેલ તો અનેક ઊભા થયા આસપાસ,
લાગણીનો એક પણ પાયો ક્યાંય ઊંડો ન મળ્યો.
અમે તો દરિયો બનીને સૌને સ્વીકાર્યા હતા,
પણ કિનારાનો સ્વભાવ કદી દરિયા જેવો ન મળ્યો.
જેને પૂજ્યા હતા હૃદયના મંદિરમાં વર્ષો સુધી,
એ જ પ્રતિમામાંથી એક પણ ધબકારો ન મળ્યો.
સમયના હાથમાં કેટલા સંબંધો રેતી સમા થયા,
મુઠ્ઠી બંધ રાખી છતાં એક કણ પણ સાચવાઈ ન મળ્યો.
લોકો કહે છે પ્રેમ એ આત્માનો ઉત્સવ છે,
મને તો એની પાછળ ઘણો નિઃશબ્દ વિલાપ મળ્યો.
સંબંધોની કબર પર આજે પણ ફૂલ મૂકી આવું છું,
મરેલા અહેસાસોને કદાચ એટલો તો અધિકાર મળ્યો….
-અંકિત પ્રજાપતિ
