ગઝલ: " હું અને જતું કરવું "
હું પણું એ કાંટો છે, જતું કરવું એ ફૂલ છે,
એકમાં છે ઘાવ ઊંડા, બીજામાં માત્ર સૂલ છે.
હું પણું તો બોલે છે, "આ જગ બધુ મારું છે",
જતું કરવું હસીને કહે, "આ ક્ષણ પણ ભાડાનું છે".
મંદિરના શિખરે ચડી હું પણું પૂછે છે ઈશ્વરને,
જતું કરવું તો ચરણમાં બેસે, મૌનમાં જ ભૂલ છે.
દરિયાને કહ્યું હું પણું, "તું મારા નામે વહે",
જતું કરવું તો મોજું બની, કિનારે જાતે ખીલે છે.
એક ઝંખે તાળીઓ, બીજું ઝંખે એકાંતને,
એક છે તરસ્યો રણ, બીજું તૃપ્ત ઝાકળનું ઝૂલ છે.
"સ્વયમ્'ભૂ" હું એ દીવો છે, ને જતું કરવું એ તેલની પૂરણી છે.
જો દીવો બળે તો અજવાળું, પણ તેલ ખૂટે તો અંધારું છે.
--- અશ્વિન રાઠોડ "સ્વયમ્'ભૂ"
