બપોરના એ આકરા તાપમાં, લૂનો વાયરો વાય છે,
તારા વિરહની તડપમાં, ભીતર એમ જ જણાય છે.
સૂરજ તપે છે આભમાં ને ધરતી હોળા જેવી બળે છે,
તારા વગર આ દિલ મારું, વિરહના તાપે ભીતર બળે છે.
જેમ લૂ લાગે ને તરસ લાગે, કંઠ સાવ સુકાઈ જાય છે,
તારી યાદમાં આ જીવડો, એમ જ તરસી જાય છે.
વગડામાં જેવી લૂ ફુંકાય ને પાન બળીને રાખ થાય છે,
તારા મિલનની આશમાં, મારા અરમાન ખાખ થાય છે.
બપોરની આ લૂ અને વિરહ, બંનેના ભાવ સમાન છે,
એક કાયાને બાળે છે, ને બીજું બાળતું આ પ્રાણ છે.
- ફાલ્ગુની દોસ્ત
