શિવ અને ભક્તોનો સંવાદ:
"અશ્રુધારા લગી હૈયે, શંભુ તું ગંગા સમ।
શાંતિદાયી છાંય તારી, જોવી હોયે ચંદ્રમાન!
જીવનજલધિ તરતા, કૃપા તારીના વીના,
પામર પ્રાણી કેમ લંઘે, દુઃખના ઘેર ભીના?"
ભોળા ભાવની ભિનતી,
ભોળે નાથે સ્વીકાર।
"અશ્રુધોઈ દઉં તન તારો,
શ્વાસ રૂપ લઈ વહાલ!"
"જ્યાં ભક્ત કરજોડી વંદન કરે,
મારું ડમરુ ધબકે નયનભરે।
જ્યાં તપે અંતર તપશ્ચર્યાથી,
ત્યાં હું દઉં શીતળતા ધારથી!"
ભાલે ઝળકે ભવ્યાંજલિ,
ગિરિજાપતિ ગુણ ગાય।
ભક્તહૃદય નિહાળી હર્ષે,
નમે વિષધર આનંદમય॥
"અમૃતસમાન તારો ‘શંભુ’ નામ,
ઉચ્ચારતાં ટળે જીવન ઘામ!
જટામાં ગૂંથાઈ રહેવું, બાળ બને
માત-પિતારૂપે રક્ષી લો મને!"
ડમરુ ધ્વનિ ગજાવે ગિરિશ,
ત્રિપુરારી ગૂંજે તાન।
હ્રદયે બોલે સહજ રીતે,
અહં બ્રહ્માસ્મિ જાણ!
"લોક તને કહે દિન-દયાળ,
પણ તું મારે માટે અમૃત।
જ્યાં તું ભક્તિથી ઊંચો શ્વાસ લઈ,
ત્યાં વિષ હરી લે સંસાર તણું હવૈ!"
શિવભક્તિ અમૃતધાર,
એક ટીપું મળે જેહી।
નિર્મળ મનથી જે પીવે,
તેને મોક્ષ મિલે સહેજે॥
