મોર પીછાં
ભટકતા મનને શાંતિ મળે, જો મારે નયન તારા;
બિચરતા મોરે જણાવી દીધી, હું તારી રાહ નિહાળા.
વનમાં તરસ ઉઘાડી ત્યારે, ક્યાંય જળ દેખાતું ન્હોતું;
મોરની પાંખે ખોલી સરોવર, રામના પ્રેમે જાગે વન.
મોરના એક એક પીંછા થી આ જીવનનો રસ્તો દેખાય;
પ્રભુના અંજલિમાં ધરે જીવ, એ અધૂરું કાર્ય પૂરું થાય.
કૃષ્ણ અવતારે માથા પર મોર પંખ ધારણ કરે;
જો જ્ઞાની સર્વજ્ઞ હોવા છતાં, મદદનું માન આકરે.
પાલનહાર જો ફળી આ દાઝને તારી નિમિત્તે;
તો આપણે કઈ રીતે ભૂલશું, એ સહાયને દિલથીયે.
વલખાતા જીવે જીવનમાં જ્યારે સાથ સહારે આવે;
એ દઈ ગયેલી હળામી મદદને કાયમ યાદમાં રાખે.
