લગ્ન ની આગલી રાત હતી. આજે તો ગરબા, દાંડિયા ને ડી. જે. ની રાત.બધાં જ બહું મસ્તી ને તાન ના મૂડમાં હતા. ધીમે ધીમે સાંજ ઢળવાં લાગી ને ગરબા ની રમઝટ જામી.
બધાં જ પોત પોતાની મસ્તી માં ગરબા ગાતાં હતાં. ઘરનાં એક ખૂણે નાની બારી માં થી બે આંખો બધાને જોતી હતી. ખાસ કરીને જે નવવધૂ બનવાની હતી તેને. ધીમે ધીમે એ આંખો નું તે જ વધ્યું. ધારી ને જોયું તો તે બંને આંખો માં આંસુ હતા.હર્ષ અને દુઃખ ના મીક્ષ આંસુઓ નો ભંડાર હતો.ને તે ભંડાર ની પાછળ છુપાયેલા હતા ૨૫ વર્ષો.તે આંખો હતી તે નવવધૂ ના પિતાની.
જેમ જેમ ગરબા ની રમઝટ વધતી ચાલી તેમ તેમ તે આંખો અતીત માં ડુબતી ચાલી.જૂના દિવસો યાદ આવવા લાગ્યાં. દિકરી ની દરેક વાત ની શરૂઆત થી લઈ અંત પપ્પા પર જ થતો. દિકરી ની સવાર થી લઈ રાત બધું જ પપ્પાની આસપાસ હતું.
અચાનક કોઈ એ પીઠ પર હળવો ધબ્બો માર્યો ને અતીતની એ ચાદર પાછી સંકેલાઇ ગઇ.બિજા દિવસે લગ્ન ની વિધિ સકુશળ પતી ગઇ.
નવવધૂ નો સાસરી માં પહેલો દિવસ હતો.આજે અડોશ પડોશની મહિલા ઓ વહૂ ને જોવા આવેલી.તેમાંથી એક મહિલા બોલી "વહુ પિયરથી શું શું લાગી છે?"
આ વાત કયાં સુધી વ્યાજબી છે?અરે! તે શું શું છોડીને આવી છે તેનો વિચાર કયારેય કર્યો?
એક નાના અમથા છોડીને પણ એક કુંડા માં થી બીજા કુંડા માં બદલી એ તો તેમાં પણ એડજસ્ટ થતાં વાર લાગે. આ તો જિંદગી ના અમૂલ્ય ૨૫ વર્ષો જયાં વિતાવ્યા, જયાં બાળપણ ને યુવાની ના સપનાં સેવ્યા તે ફળિયું જ છોડી ને આવી છે.
ધર્મના માતા પિતા સાથે કે જેમનું વાણી, વર્તન, વ્યવહાર અલગ છે ત્યાં તે ૧૦૦% સેટ થવાનો પ્રયત્ન કરતી હોય.પોતાનું પહેરવા ઓઢવાનું વિચારવાનું બોલવાનું બધું જ પોતાની રીતે જીવતી એક નાદાન પતંગિયા જેવી યુવતી જયારે લગ્ન ગ્રંથી થી બંધાય ત્યારે ખરેખર તે બધાની અપેક્ષા ઓ સાથે બંધાય છે. કયારેય તેના મનને જાણવાની કે તટોલવાની કોશીશ કોઇ કરે છે!
શું લાવી કે ના લાવી તે તો ગૌણ વાત છે. તે શું શું છોડી ને આવી છે તે કયારેય વિચાર્યું!કયારેય પાસે બેસાડી ,માથે હાથ ફેરવી પુછ્યું કે બેટા! તને અહીં ગમે તો છે ને?અજાણ્યું તો નથી લાગતું ને!આ તારું જ ઘર છે. અમે તારા જ માતા પિતા છીએ.
વિચારો માં બદલાવ લાવો.કપડાં મોર્ડન પહેરવા થી મોર્ડન ના થવાય.વિચારો ને પણ સમય સાથે થોડા બદલવા જરૂરી છે.
તમને મારી આ પોસ્ટ ગમી હોય તો like કરજો. અને વધુ માં વધુ share કરજો.
હેમાંગી શર્મા
સુરત
