કેટલું બધું અટકી જતું હોય છે
અને એ પણ ત્યા જ જયાં કદાચ અટકવું જ ન હોય.
આખંમાંથી નીચોવાઇને આવેલું એક આંસુ પણ કદાચ ક્યારેક ગાલ પાસે આવીને જ અટકી જાય છે.
કયારેક એક હળવાં રુદન સાથે નીકળેલો કોઇ અવાજ હ્રદયમાં જ સંકેલાઈ જાય છે.
કયારેક ખરવા પડેલ પાંદડું પણ એની ડાળી માં અટવાઇ જાય છે.
કયારેક કુમળા કુમળા ઘાસમાં ચમકતી ઝાકળ પણ આખરે અણી પર આવી અટકી જતી હોય છે.
તો ક્યારેક કોઇને મળવા જવાની પળ પણ કોઇક કારણોસર પળભરમાં અટકી જતી હોય છે.
હા, ક્યારેક ન જવા દેતી ઘરની ડેલી પણ અધવચ્ચે જ સાડીના પાલવને અટકાવી દે છે.
અને છતાંય તારા વિના કંઇ રહી કે અટકી નથી જવાનું કહી,
કેટલીય લાગણીને આપણે અટકાવી લઇએ છે.
