મારા લગ્ન પછી, અમે પહેલેથી જુદા રહેતા હતા.
મારા લગ્ન બાદ થોડા દિવસ પહેલાં એક ખુશનુમા સાંજે હું મારા પપ્પાની મુલાકાતે ગયો.
મુલાકાત દરમિયાન અમે શાંતીથી જ્યુસ પીતાં હતા.
ધીમે ધીમે મેં મારા જીવન, લગ્ન, જવાબદારીઓ વિશે વાત શરૂ કરી, ત્યારે મારા પિતાએ ગંભીરતાપૂર્વક
તેના ગ્લાસમાં બરફના ટુકડાને હલાવી ને મારી તરફ શાંત નજરે જોઈ રહ્યા.
તેમણે સલાહ આપી, "તમારા મિત્રોને ક્યારેય ભૂલશો નહીં, જેમ જેમ તમે વૃદ્ધ થશો તેમ તેઓ વધુ મહત્વપૂર્ણ બનશે."
“તમે તમારા કુટુંબ અને બાળકોને કેટલો પ્રેમ કરો છો તે ધ્યાનમાં લીધા વિના, તમારે હંમેશા મિત્રોની જરૂર રહેશે.
તેમની સાથે પ્રસંગોપાત બહાર ફરવાનું યાદ રાખો, તેમની સાથે પ્રવૃત્તિઓ કરો, તેમને બોલાવો ... "
“શું વિચિત્ર સલાહ છે!" મેં વિચાર્યુ. મેં હમણાં જ વિવાહિત દુનિયામાં પ્રવેશ કર્યો હતો, હું એક પુખ્ત વયનો છું
અને ખરેખર મારી પત્ની અને કુટુંબની શરૂઆત કરી છે અને મારા જીવનને સમજવાની જરૂર છે.
છતાં મેં તેનું પાલન કર્યું; મારા મિત્રો સાથે સંપર્કમાં રહ્યો અને વાર્ષિક તેમની સંખ્યામાં વધારો પણ કર્યો.
ઘણા વર્ષો પછી હું સમજ્યો કે મારા પિતા શાના વિષે વાત કરી રહ્યા હતા.
સમય અને પ્રકૃતિ માણસ પર તેમની રહસ્યમયી ઘટનાઓ ચલાવે છે.મિત્રો તેમના જીવનમાં મહત્વનો ભાગ ભજવેછે.
જીવનના ૫૦ વર્ષ પછી, હું અહીં જે શીખ્યો તે છે:
સમય વીતી જાય છે.
જીવન ચાલ્યા કરે.
અંતર વધે છે.
બાળકો મોટા થાય છે અને સ્વતંત્ર બને છે અને માતાપિતાના હૃદયને તોડી નાખે છે, તેઓ ઘણીવાર તેમનાથી છૂટા પડે છે.
નોકરીઓ આવે અને જાય.
ભ્રમણાઓ, ઇચ્છાઓ, આકર્ષણો, સેક્સ ... નબળા.
લોકો જે ન કરવું જોઈએ તે કરે છે.
માતાપિતા મરી જાય છે.
સાથીઓ એ તરફેણ ભૂલી જાય છે.
રેસ પૂરી થઈ ગઈ છે.
પરંતુ સાચા મિત્રો હંમેશાં હોય છે, પછી ભલે તે કેટલા લાંબા અથવા કેટલા માઇલ દૂર હોય.
કોઈ મિત્ર જરૂરિયાતની પહોંચ કરતાં વધુ દૂર હોતો નથી,
તમારી તરફેણમાં દખલ કરતાં તમારી પાસે પહોંચે છે,
ખુલ્લા હૃદયથી તમારા જીવન માટે આશીર્વાદ આપે છે.
જ્યારે મે જીવનની શરૂઆત કરી, ત્યારે મને આગળના અવિશ્વસનીય આનંદ કે દુઃખની ખબર ન હતી.
એક બીજા પાસેથી આપણને કેટલી જરૂર પડશે તે અમને ખબર નહોતી.
તમારા માતાપિતાને પ્રેમ કરો, બાળકોની સંભાળ રાખો,
* પરંતુ સારા મિત્રોની મિત્રતા હંમેશાં જાળવી રાખો *
* દેવકુમાર ગુપ્તાના સૌજન્યથી *
