કોલેજ બેચના રી-યુનિયન નિમિત્તે લખાયેલી એક નઝમ:
સૌ યાર જિંદગીની મઝધારમાં મળ્યા
સાયકલ ઉપર જતા હતા એ કારમાં મળ્યા
એ બાળપણની મસ્તી ફરી જીવતી થઈ
કોમ્પલાન જે પીતા એ બધા બારમાં મળ્યા.
પાછા મળ્યા તો એવા મળ્યા, રણઝણી ઉઠ્યા
જૂના બધા તરાના ફરી ગણગણી ઉઠ્યા
જૂના સંબંધ મૂક્યા'તા ત્યાંથી શરૂ થયા
મનમાં દટાયેલા ઉમંગો ધણધણી ઉઠયા
આશા ય ન્હોતી એ બધા સેટલ થઈ ગયા
જે પોચકા હતા હવે મેટલ થઈ ગયા
વર્ષોથી દબાવ્યું બધું ઉભરાઈ પણ ગયું
પહેલાંની જેવા વાણીના બેટલ થઈ ગયા
ભીના ગળેથી આજ શરૂ થઈ બધી કથા
વિકસેલ પેટ, ને ખરેલ વાળની કથા
કળીઓ નહીં પમાયાનો અફસોસ થયો વ્યક્ત
ભમરાઓના એ જૂના ઈન્તજારની કથા
જીવનનો એ સુવર્ણકાળ કોણ ભૂલશે?
બોલાવતા દઈને ગાળ કોણ ભૂલશે?
એ માસ્તરોનો માર હજી ચમચમી ઉઠે,
સ્પર્શેલા એ કોઈના વાળ કોણ ભૂલશે?
તો દોસ્તો, આ મારૂં કથન યાદ રાખજો
એમ જ કહું છું વાત ગહન યાદ રાખજો
જીવનની આ ક્ષણો ન કદી પાછી આવશે
માણી લો જેટલું છે જીવન યાદ રાખજો
કે માણવાને આવો વિષય ના ફરી મળે
કોલેજકાળ જેવો સમય ના ફરી મળે
-Átûl
