નિશબ્દ પ્રીત
બહુ માવજત થી, મેં સીંચી પ્રીત ને ;
કોઈ એક અનમોલ ઝાડ ને સીંચે એવી રીતે.
શ્રદ્ધા નું ખાતર, ધીરજ ના જળ થી સીંચી એને;
આંસુ વહાવિયા બેશુમાર એનાપર; પરવાહ ન હતી જેણે.
પણ આવ્યું ન એક બી ફૂલ; સુણી હતી હર ડાળ
બસ પંખેરું બની ફસી એમાં, વીણા કોઈ જાળ .
વેદના સહી અપરંપાર , તો પણ, રહી નિશબ્દ, ચૂપચાપ
હ્રદયના ખૂણે આશા હતી, સમજશે એ આપોઆપ.
મીરાંએ એની આહો ન અને સિસ્કિયો ઢાળી ગીતોમાં.
રાધાએ છુપાવી એને, ગોકુળની સુણી ગલિયોમાં.
નિશબ્દ પ્રીત કર્યા પછી, આમને આમ વર્ષો વીત્યાં
આં પ્રીત માં બધાં પ્રેમીઓ હાર્યા; કોઈ ન જીત્યા.
Armin Dutia Motashaw
