અખુટ દરિયા સમાન હતુ જીવન મારૂ
તુ આવ્યો જીવનમા અને બન્યુ ખોબા સમાન

જ્યાં તરતી હતી અસંખ્ય માછલીઓ
હવે ત્યાં રહી ગયા બસ થોડા ખયૉ પાન

કોનો વાંક કાઢુ જીવનની આ ફેરબદલીમાં
જ્યાં મને ના રહ્યું મારુ ભાન

પાણી વહી ગયા પછી બાંધી છે પાળ
રાહ જોઇ બેઠી છે 'પુજા'
ક્યારે લઇ જાય તને તારો કાળ......

Gujarati Thought by Pooja Jayswal : 111080588

The best sellers write on Matrubharti, do you?

Start Writing Now